Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2000 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie parkingu strzeżonego dla budynku "R." oraz urządzeń obsługi komunikacyjnej na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...],[...],[...] obrębu [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone zostały na wniosek R. spółki z o.o., na podstawie: art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 i art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W., zatwierdzonego Uchwałą Rady W. Nr [...] z dnia [...] września 1992 r.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi w pierwszej kolejności brać pod uwagę ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z akt sprawy wynika, iż planowana inwestycja nie jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami planu. Zdaniem organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie sprzeczność taka nie występuje. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ponadto decyzja ta nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych, lecz w swej istocie stanowi stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skargę na powyższą decyzję wniosła "S." spółka z o.o. z siedzibą w W., zarzucając naruszenie prawa materialnego - art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów postępowania - art. 7, art. 10 i art. 77 k.p.a. Skarżąca podniosła, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy obszaru, który stanowi drogę publiczną - ulicę [...]. Na drogach publicznych obowiązuje, wyrażona w art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zasada powszechnej dostępności korzystania z niej. Realizacja planowanej inwestycji pozostawałaby w sprzeczności z wymienioną zasadą, gdyż korzystanie z drogi publicznej zostałoby ograniczone korzystania z możliwości postoju pojazdów. Zdaniem skarżącej projektowane zamierzenie nie jest zgodne z treścią i rysunkiem planu miejscowego. Organy orzekające w sprawie nie zgromadziły i nie rozpatrzyły wszystkich niezbędnych dowodów, a ponadto nie umożliwiły skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów przed wydaniem decyzji. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane bez wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Przede wszystkim organy orzekające nie przeprowadziły analizy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie oceniły w sposób wystarczający, czy zamierzona inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu. W aktach sprawy znajduje się wypis i wyrys z Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W., z którego wynika, że planowana inwestycja ma być zrealizowana na obszarze oznaczonym symbolem [...]. Jest to "teren centralnych funkcji miasta, obszar centralnego zespołu usługowo mieszkaniowego". Z treści tego fragmentu planu wynika, że na obszarze tym preferuje się lokalizowanie: funkcji usługowych IH-go stopnia obsługi stanowiących uzupełnienie programu obszaru ścisłego centrum w zakresie administracji, współpracy gospodarczej, placówek naukowo badawczych itp. oraz zespołów mieszkaniowych stowarzyszonych z programem urządzeń obsługi mieszkańców.
Ponadto dopuszcza się lokalizowanie innych funkcji nie kolidujących z funkcjami preferowanymi. Natomiast plan wyklucza lokalizowanie uciążliwych obiektów produkcyjnych, magazynów i składów oraz, z uwagi na eksponowany w krajobrazie charakter obszaru, prowizoryczne formy zagospodarowania i użytkowania terenu. Organy orzekające w sprawie nie tylko nie wyjaśniły na czym polega brak sprzeczności planowanej inwestycji z powołanymi wyżej ustaleniami, ale całkowicie pominęły warunki wynikające z ustaleń ogólnych planu.
Należy zwrócić uwagę, że wnioskodawca wniósł o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie parkingu strzeżonego dla potrzeb istniejącego budynku "R." oraz urządzeń obsługi komunikacyjnej posesji mieszkaniowych przy ul. [...]. W związku z tak określonym zamierzeniem rzeczą organów była jego ocena w kontekście ustaleń planu w zakresie zaspokajania potrzeb parkingowych obiektów. Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w W. w piśmie z dnia 21 marca 2000 r., negatywnie opiniującym projektowaną inwestycję, wskazał, że obowiązujący plan miejscowy nakazuje, by potrzeby parkingowe obiektu były zapewnione na działce własnej inwestora. Organy orzekające w sprawie tej istotnej okoliczności w ogóle nie rozważyły. Motywy decyzji organów obu instancji sprowadzają się bowiem do stwierdzenia, że inwestycja nie jest sprzeczna z planem bez jakiegokolwiek uzasadnienia tego stanowiska.
wyjaśnienia, w oparciu o obowiązujące przepisy, podstawowej kwestii to jest dopuszczalności urządzenia parkingu strzeżonego dla potrzeb określonego obiektu poza terenem, do którego inwestor ma tytuł prawny.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji.
Na podstawie art. 152 powołanej ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się wyroku.