Uzasadnienie
B. M. wniosła w dniu 29 stycznia 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Nr "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 12 grudnia 2002 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 27 września 2002 r. w przedmiocie nakazania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku letniskowego na działce rolnej nr 2/50 w obrębie miejscowości D., gmina D. Odpis tej skargi przekazany został organowi odwoławczemu, a ten w dniu 24 kwietnia 2003 r. przesłał odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy.
W dniu 15 marca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, do którego zgodnie z właściwością, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, przekazana została skarga B. M., wpłynęło pismo procesowe skarżącej, w którym oświadczyła, że cofa skargę na wskazaną wyżej decyzję.
Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § l pkt l i § 2 w związku z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) i art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.), należało umorzyć postępowanie sądowe. Zasądzenie zwrotu kosztów sądowych nastąpiło na podstawie art. 232 § l pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.