Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. G. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2002 r. – stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2001 r. (nr [...]), nakazującej inwestorowi J. G. wykonanie zaleceń rzeczoznawcy p/poż. T. T. zawartych w dostarczonej inwentaryzacji budowlanej– utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu swego stanowiska stwierdził, że obowiązujący w dacie wydania decyzji legalizującej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. samowolę budowlaną, plan zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]", zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia [...] marca 1997 r. nie zezwolił na budowę tego rodzaju obiektów.
Na powyższą decyzję ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił inwestor J. G. Wnosząc o uchylenie w/w decyzji podniósł, że w w/w planie brak jest zapisu zakazującego budowy obiektów magazynowych i garaży wbudowanych w jedną bryłę budynku, jak ma to miejsce w jego przypadku.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej uwzględnienie. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skoro obiekt został samowolnie wybudowany w 1993 r. to należy stosować postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wówczas obowiązującego. Tak więc postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego z 1997 r. nie mogły mieć zastosowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych niż to wskazano w odpowiedzi na skargę przyczyn.
Przede wszystkim przypomnieć należy, że stosownie do zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego zasad (art. 6, 7, 8) organy administracji państwowej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa i prowadzić postępowanie w taki sposób, aby zostały wyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Obowiązkiem organów administracji jest zatem jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji (art. 9 kpa – zasada udzielania informacji, art. 11 kpa – zasada wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek rozstrzygnięcia.
W niniejszej sprawie wszystkie wyżej przedstawione zasady postępowania administracyjnego zostały naruszone. Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nadzorczym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Badając zatem zaistnienie przesłanek wyszczególnionych w art. 156 § 1 pkt 2 kpa organy administracyjne winny dokonać wnikliwej oceny kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji. Jak to już wielokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.
Przeprowadzone przed wydaniem zaskarżonej decyzji postępowanie nie spełnia wyżej przedstawionych wymogów. Stwierdzenie organów nadzoru, że wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego decyzja zmierzająca do legalizacji samowoli budowlanej wydana została z rażącym naruszeniem prawa jest gołosłowne.
Przede wszystkim organ nadzoru nie ustosunkował się do przedstawionych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów dotyczących błędnej interpretacji przez organ nadzoru postanowień planu zagospodarowania przestrzennego.
Zdaniem skarżącego, z zapisów planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika zakaz budowy obiektów magazynowych i garaży wbudowanych w jedną bryłę. Powyższy zarzut ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji legalizującej samowolę budowlaną.
Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę organy nadzoru winny przede wszystkim ustalić czy obowiązujący w dacie wydania decyzji legalizującej samowolę miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pozwala na budowę tego rodzaju obiektów (budynek magazynowo-garażowy).
Sąd nie podziela stanowiska wyrażonego w odpowiedzi na skargę, że należy badając legalność decyzji wydanej w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, opierać się na postanowieniach planu obowiązującego w czasie popełnienia samowoli. Tego rodzaju stwierdzenie byłoby zasadne w sytuacji, gdyby w trybie nadzoru kontrolowana była decyzja orzekająca rozbiórkę obiektów.
Przystępując do legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu organy nadzoru budowlanego w pierwszej kolejności zobowiązane są zbadać czy usytuowanie go w danym terenie jest zgodne z postanowieniami aktualnie obowiązującego planu. Stąd też kontrolując w trybie nadzoru decyzję legalizującą samowolę budowlaną organ nadzoru winien odnieść się do postanowień planu obowiązującego w dacie jej wydania.
Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że w związku z niewyjaśnieniem sprawy w wyżej wskazanym zakresie zaskarżona decyzja nie mogła się ostać.
Mając na uwadze, że wskazane wyżej uchybienia mają istotny wpływ na wynik sprawy zatem na zasadzie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.