Uzasadnienie
Decyzja z dnia [...].07.2002r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. G., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...].06.2002r., stwierdzającego z urzędu nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...].11.2001r. – nr [...] nakazującej inwestorowi J. G. wykonanie zaleceń rzeczoznawcy p/poż. (...) zawartych w inwentaryzacji budowlanej (...) – utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy.
W uzasadnieniu w/w stanowiska stwierdził, że kontrolowana decyzja dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa (res iudicata). Obowiązek wykonania zaleceń rzeczoznawcy p/poż. T. T. został bowiem nałożony wcześniejszą decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...].11.2001r. (nr [...]).
Na powyższą decyzję wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. G.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniósł zarzuty dotyczące kwestii legalizacji popełnionej samowoli budowlanej polegającej na budowie "obiektu magazynowo – garażowego".
Odpowiadając na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 kpa – wskazanego jako podstawa prawna decyzji stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...].11.2001r.
Stwierdzając nieważność kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji z dnia [...].11.2001r. organy administracyjne jako podstawę rozstrzygnięcia wskazały art. 156 § 1 pkt 3 kpa. W ocenie organów w dniu [...].11.2001r. wydana bowiem została decyzja nr [...], która zawierała identyczne rozstrzygnięcie jak decyzja wydana w dniu [...].11.2001r.
Istotnie dołączona do akt sprawy decyzja z dnia [...].11.2001r. jest tożsama pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym z decyzją z dnia [...].11.2001r. W aktach sprawy brak jest jednakże jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że została ona doręczona stronom i że znalazła się w obrocie prawnym. Stwierdzenie nieważności dotyczy natomiast wyłącznie decyzji pozostających w obrocie prawnym.
Tak więc do przyjęcia, że spełniona została przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 kpa – niezbędne jest wykazanie, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja z dnia [...].11.2001r. znalazła się w obrocie prawnym, w którym funkcjonowała już wcześniej wydana decyzja z dnia [...].11.2001r. – tożsama z nią pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Skoro więc ta podstawowa dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność nie została przez organy nadzoru wykazana, zaskarżona decyzja jako wydana z obrazą art. 156 § 1 pkt 3 kpa – podlegała uchyleniu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.