Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 17 października 2002 r., IV SA 35/01

Sprawa

sprawy ze skargi Ewy i Stanisława G. na decyzję Wojewody M. z dnia 4 grudnia 2000 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych - uchyla zaskarżoną decyzję, (...)

Teza

Zmiana sposobu użytkowania samego tylko budynku, nie musi, ale może się wiązać ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 12 września 2000 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta R. udzielono Ewie i Radosławowi małżonkom W. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku oraz zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę polegającą na wykonaniu robót budowlanych związanych z adaptacją istniejącego budynku mieszkalnego na dom weselny.

W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że istnieje pisemna zgoda właścicieli działek, tj. M. K., E. i J. B., A. I.-B. i Marka B. na zmianę sposobu użytkowania. Projekt został uzgodniony z rzeczoznawcą ds. sanitarno-higienicznych, zabezpieczeń pożarowych oraz bezpieczeństwa i higieny pracy. Dodatkowo inwestor wykonał ocenę uciążliwości akustycznej, z której wynika, że po wykonaniu ekranów akustycznych zostanie zapewnione wymagane przepisami dopuszczalne natężenie hałasu na terenie działki Ewy i Stanisława małżonków G. Po rozpatrzeniu odwołania Ewy i Stanisława G. decyzją Wojewody M. z 4 grudnia 2000 r. utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji z jej uzupełnieniem o pozwolenie na wykonanie robót budowlanych, objętych opracowaniem projektanta J. K. w zakresie izolacyjności akustycznej budynku "Domu weselnego" w R. przy ul. W. Podkreślono w uzasadnieniu tej decyzji, że zmiana sposobu użytkowania jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego 21 kwietnia 1994 r. Uzupełniono decyzję organu I instancji w celu wykonania izolacji ścian budynku dla ograniczenia hałasu do dopuszczalnego przepisami prawa. Zbędna była w tym przypadku decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz opinia organu sanitarnego, gdyż inwestycja nie należy do kategorii inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ewa i Stanisław G. stwierdzają m.in., że mur akustyczny ma znajdować się w granicy działki, a inwestorzy nie uzyskali zgody jej właścicieli. Potrzebna była decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzję wydano na podstawie sfałszowanych dokumentów, w związku z czym toczy się postępowanie karne. Nie jest jasna sytuacja co do tego czy obowiązuje dokumentacja, którą zatwierdził organ I instancji czy dokumentacja powołana przez organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę potwierdzono stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu odwoławczego, nazwane uzupełnieniem decyzji organu pierwszej instancji, nie jest uzupełnieniem decyzji w rozumieniu art. 111 Kpa. Nie zachowano bowiem trybu postępowania, określonego w tym przepisie. Stanowi ono inne rozstrzygnięcie orzekające co do istoty sprawy. Nie to jest jednak najważniejsza. Omawiane rozstrzygnięcie nie jest precyzyjne, co narusza art. 107 par. 1 Kpa. Nie określa mianowicie robót budowlanych, na które udzielono pozwolenia, lecz ogranicza się do odesłania do wskazanego w nim opracowania projektanta. Bliższe określenie robót budowlanych w decyzji organu drugiej instancji było zaś potrzebne tym bardziej, że decyzja organu pierwszej instancji zatwierdziła inny projekt budowlany, z określeniem innego zakresu robót.

Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji nawiązuje do potrzeby wykonania ekranów akustycznych przewidzianych w "Ocenie uciążliwości akustycznej na środowisko (...)" biegłego J. Ś. Według natomiast opracowania biegłego J. K. jego projekt "zastępuje konieczność realizacji" wspomnianych ekranów. Nie wiadomo więc czy te ekrany mają być wykonane czy nie. Wątpliwości mogą istnieć również w odniesieniu do innych robót określonych w decyzji organu pierwszej instancji i organu odwoławczego.

Według art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ zmiana przeznaczenia budynku lub jego części nie wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu.

Stwierdzenie, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w niniejszej sprawie ustalenie wspomnianych warunków nie jest wymagane, gdyż zmiana przeznaczenia i przebudowa dotyczy jedynie samego budynku, kwestii tej, z obrazą art. 77 par. 1 Kpa, w sposób dostateczny nie wyjaśnia. Zmiana sposobu użytkowania samego tylko budynku, nie musi, ale może się wiązać ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu.

Takiej możliwości zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wyklucza. Nie poczyniono również w tym zakresie wymaganych ustaleń.

Z przytoczonych względów na podstawie art. 22 ust. 2 art. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało uchylić zaskarżoną decyzję.