Uzasadnienie
7/IV SA 3531/03
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003r. po rozpatrzeniu odwołania A.A. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2000r. nakazującą A.A. rozbiórkę wybudowanej dobudówki (ganku) do istniejącego budynku mieszkalnego oraz rozbiórkę ułożonej warstwy izolacyjnej cieplnej z płyt styropianowych wraz z tynkami w budynku mieszkalnym na działce przy ul. [...] nr [...] w M. w terminie do dnia 30 czerwca 2001r.
- w części dotyczącej oznaczenia terminu wykonania nałożonego obowiązku i umorzył postępowanie administracyjne w tej części a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Według organu odwoławczego organ pierwszej instancji dokonał w sprawie prawidłowych ustaleń, które uzasadniają nakazanie rozbiórki samowolnie wybudowanego ganku i wykonanych prac izolacyjnych na podstawie art. 51 § 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Powołany przepis nie daje jednak podstaw do określenia terminu wykonania tego obowiązku. Dlatego też w tej części należało uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie w tym zakresie, a utrzymać w mocy rozstrzygnięcie, co do nakazania rozbiórki.
Wymienioną decyzję organu odwoławczego A.A. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, że nie rozbudowywał budynku mieszkalnego, a jedynie wykonał "prace elewacyjne i ociepleniowe" służące "utrzymaniu budynku w stanie nadającym się do zamieszkania". Nadto wykonanie decyzji "spowoduje dalsze zniszczenie budynku".
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
W związku z reformą sądownictwa administracyjnego niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zważył, co następuje:
Skarga A.A. jest o tyle zasadna, że pozwoliła na uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z przyczyn uwzględnionych z urzędu. Oba organy nadzoru budowlanego nie wykazały, bowiem dlaczego w przedmiotowym przypadku ma zastosowanie art. 51 § 1 pkt 1, a nie art. 48 Prawa budowlanego. W odniesieniu do "dobudówki (ganku)" uznały, że wymagane było pozwolenie na budowę. Nie wiadomo jednak, dlaczego w ocenie tych organów jest to "przypadek inny niż określony w art. 48". Nie określiły również, jaki charakter miały "roboty elewacyjne" i nie wskazały na podstawie, jakiego przepisu na ich wykonanie wymagane było pozwolenie na budowę lub zgłoszenie. Czy był to remont istniejącego budynku, czy też bieżąca konserwacja, służąca jak twierdzi skarżący "utrzymaniu budynku w stanie nadającym się do zamieszkania"? Brak precyzyjnych ustaleń w tym zakresie i oceny charakteru wykonanych robót powodują, że nie można dokonać prawidłowej oceny legalności zaskarżonej decyzji. Ocenę tę uniemożliwiają również lakoniczne uzasadnienia obu decyzji, które nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa.
Postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie toczyło się z rażącym naruszeniem art. 35 § 3 kpa. Organ odwoławczy otrzymał odwołanie wraz z aktami w dniu 19 stycznia 2001r., a rozpoznał ją dopiero w dniu [...] sierpnia 2003r.. Od dnia 11 lipca 2003r. obowiązywały już istotne zmiany w Prawie budowlanym, które organ odwoławczy winien uwzględnić rozstrzygając sprawę. Organ drugiej instancji miał obowiązek ocenić sprawę według przepisów prawa materialnego obowiązujących dacie wydania przez ten organ decyzji odwoławczej. Oznacza to, że jeżeli przepisy prawa materialnego ulegną zmianie w czasie między wydaniem decyzji w pierwszej instancji, a rozpatrzeniem odwołania, organ odwoławczy – zachowując tożsamość sprawy – obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny (Adam Zieliński – Zmiana stanu faktycznego lub stanu prawnego sprawy w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym).
Z tych też względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1"c" i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku.