Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...].07.2002 r. po rozpatrzeniu odwołania E. B., działając na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił decyzję Starosty G. nr [...] z dnia [...].04.2002 r. wnoszącą sprzeciw dotyczący budowy ogrodzenia działki nr ew. [...] w G. przy ul. [...] i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji wniósł sprzeciw dotyczący budowy ogrodzenia "naruszając ustawowy termin do wniesienia sprzeciwu". Nie wykazał natomiast powodów przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Wymienioną decyzję Wojewody [...] E. B. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie i ograniczając się do zakwestionowania potrzeby przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
W związku z reformą sądownictwa administracyjnego niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zważył co następuje.
Skarga E. B. zasługuje na uwzględnienie ponieważ organ odwoławczy dopuścił się oczywistego naruszenia art. 138 § 2 kpa bowiem rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Treść uzasadnienia decyzji pozostaje w sprzeczności z jej rozstrzygnięciem co narusza art. 107 § 1 i § 3 kpa. W sytuacji, gdy Wojewoda [...] prawidłowo uznał, że "sprzeciw wniesiony po terminie nie wywołuje żadnych skutków, niezależnie od jego oceny merytorycznej", winien był na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Nie było natomiast podstaw do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadnione są więc obawy skarżącego, że doszło do "manipulowania sprawami obywatela".
Z tego też powodu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.