Uzasadnienie
Syg.akt 7/IV S.A. 3553/02
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].04.2000r. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...].02.2000r. i stwierdził nieważność decyzji Nr [...] Kierownika Urzędu Rejonowego w R. z dnia [...].04.1996r. udzielającej małżonkom M. i S. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego, ogrodzenia oraz przyłącza elektrycznego na działce położonej przy ul. [...] w R..
W uzasadnieniu organ stwierdził, iż badana w trybie nadzoru decyzja, została wydana z naruszeniem art. 34 ust. 1 prawa budowlanego, gdyż " nie spełnia ona wymagań określonych w decyzji Burmistrza R. z dnia [...].12.1995r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu", a także nie uwzględniła zawartego w piśmie Zarządu Dróg w R. z dnia [...].01.1996r. warunku usytuowania projektowanego obiektu w odległości minimalnej 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21.03.2002r. (syg. akt IV S.A. 1238/00) po rozpoznaniu skargi M. i S. małżonków K., uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].04.2000r., wskazując w uzasadnieniu,iż poza sporem pozostaje okoliczność, iż decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w R. z dnia [...].04.1996r., została wydana z naruszeniem art. 34 ust. 1 prawa budowlanego, jednak nie przesadza to jeszcze o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 kpa. W ocenie NSA obowiązkiem organu nadzoru było nie tylko wykazanie, że pozwalająca na budowę decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa budowlanego ale również dokonanie oceny charakteru naruszonych przepisów oraz wywołanych tą wadliwą decyzją skutków w sferze społeczno-gospodarczej.
Po ponownym rozpatrzeniu odwołania E. i G. R., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].07.2002r. znak [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].01.2000r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w R. z dnia [...].04.1996r. w przedmiocie pozwolenia na budowę dla M. i S. K..
Organ odwoławczy wskazał, iż Wojewoda, [...] miał obowiązek rozpatrzeć sprawę w granicach określonych art.. 156 par 1 kpa. W ocenie organu, pomimo, iż organ stopnia podstawowego wydając pozwolenia na budowę naruszył art.. 34 ust.l i art. 35 ust. 1 prawa budowlanego z dnia 7.07.1994r., to naruszenie to nie nosi charakteru rażącego w rozumieniu art. 156 par 1 pkt.2 kpa.
Skargę na powyższą decyzję Naczelnego Organu Nadzoru wnieśli E. i G. R., zarzucając jej rażące naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 156 par. 1 pkt 2 kpa i art. 107 par. 1 i 3 kpa. Zarzuty skargi odwołują się przede wszystkim do nie wyjaśnienia przez organ wbrew obowiązkowi wynikającemu z treści art. 107 par. 3 kpa, co stało się podstawą do odmiennej od poprzedniej, jego oceny decyzji kierownika Urzędu Rejonowego w R.. Brak tego uzasadnienia, w ocenie skarżących uniemożliwia kontrolę prawidłowości ustaleń faktycznych, oceny prawnej i sposobu rozumowania organu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest niezasadna.
Stosownie do treści art. 16 par. 2 kpa i art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. " prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) zakres sadowej kontroli zaskarżonej decyzji ograniczony jest do badania jej zgodności z prawem. Granicę tej kontroli wyznacza przedmiot zaskarżonego aktu.
W postępowaniu nieważnościowym oba organy były uprawnione jedynie do badania czy kontrolowana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 par. 1 kpa, przy czym słusznie organ wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż wiąże go ocena prawna wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21.03.2002r. (syg. akt IV S.A. 1238/00).
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odwołał się do obszernej argumentacji faktycznej i prawnej zawartej w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Wojewoda [...] odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wnikliwie przeanalizował ewentualne negatywne skutki wywołane tą decyzją.
Przedstawiciele Zarządu Dróg wizytujący przedmiotową inwestycję jeszcze w toku jej realizacji w dniu [...].04.1996r., nie stwierdzili konieczności odsunięcia budynku do wymaganej odległości 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, nie dopatrując się zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, zwłaszcza,iż jak stwierdza to Zarządca, drogi w piśmie z dnia [...].08.1997r., w miejscu budowy budynku istniał wcześniej, zbliżony do jezdni warsztat kowalsko-spawalniczy.
W toku postępowania administracyjnego na zlecenie organu sporządzona została opinia techniczna rzeczoznawcy, projektanta w zakresie dróg, wyjaśniająca, iż realizacja przedmiotowego obiektu nie wpływa na pogorszenie warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego na tym odcinku drogi- ulicy [...] w R.. Jednak dla poprawy bezpieczeństwa w rejonie skrzyżowania ograniczono prędkość do 40 km/h oraz wprowadzono zakaz zatrzymywania się i postoju po stronie prawej wzdłuż łuku ulicy. W ten sposób stworzono możliwość bezpiecznego wyjazdu z działki skarżących, choć wymagającego zachowania szczególnej ostrożności.
Zasadnie więc organ I instancji uznał, iż choć decyzja o pozwoleniu na budowę jest dotknięta wadą, to naruszenie to nie nosi charakteru rażącego w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 kpa skutkującym stwierdzeniem jej nieważności, bowiem za rażące naruszenie prawa uznaje się tylko takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.
Przywołując uzasadnienie decyzji Wojewody [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił jego argumentację w zakresie oceny i charakteru, nie budzącego wątpliwości naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w R. z dnia [...].04.1996r.
Mając powyższe na uwadze Sąd podzielił stanowiska obu organów co do braku wystarczających podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.
W ocenie Sądu, nawet gdyby przyjąć, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nie w pełni odpowiada wprost na zarzuty zawarte w odwołaniu i w minimalnym stopniu spełnia wymogi określone w art. 107 par 3 kpa, to należy uznać, iż decyzja ta prawa nie narusza, gdyż nie mogło mieć to istotnego wpływu na wynik sprawy, tak jak to wynika z brzmienia art. 145 par. 1 pkt c ustawy z dnia 30.08.2002r. "prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ".
Z tych względów skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę —prawo o postępowaniu przed sądami
.; administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271, Nr 240, poz.2052; z 2003r. Nr 124, poz.1153).