Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 1 czerwca 1995 r., IV SA 357/95

Sprawa

w sprawie ze skargi Barbary i Mariana małżonków G. na decyzję Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 21 stycznia 1995 r. w przedmiocie odszkodowania.

Teza

Nie może być pełnomocnikiem procesowym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym osoba pozostająca ze stroną w stosunku zlecenia, jeżeli nawet przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia, ale stosunek zlecenia nie ma charakteru stałego, lecz obejmuje tylko dochodzenie określonego roszczenia /art. 87 par. 1 Kpc w związku z art. 211 Kpa/.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny odmówił dopuszczenia (...) do udziału w charakterze pełnomocnika

Uzasadnienie

Krąg podmiotów uprawnionych do występowania w charakterze pełnomocników w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest określony - w związku z art. 211 Kpa - przede wszystkim przez odpowiednio stosowany art. 87 par. 1 Kpc, który dopuszcza do występowania w charakterze pełnomocnika osoby sprawujące zarząd majątku lub interesów strony oraz osoby pozostające ze stroną w stałym stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia.

Ocena treści pełnomocnictwa udzielonego (...) przez skarżących do ich reprezentowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie opisanej w sentencji postanowienia oraz ocena treści pisma procesowego pełnomocnika z dnia 13 kwietnia 1995 r. nie dają podstawy do uznania, że udzielone pełnomocnictwo ma źródło w sprawowanym zarządzie majątku lub interesów strony bądź w pozostawaniu ze stroną w stałym stosunku zlecenia.

Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 maja 1991 r. III CZP 41/91 /OSNICAP 1992 Nr 2 poz. 28/ nie może być pełnomocnikiem procesowym osoba, której strona powierzyła zarząd majątku lub interesów jedynie w celu dochodzenia określonego roszczenia /art. 87 par. 1 Kpc/, co występuje w rozpoznawanej sprawie. Z treści pełnomocnictwa wynika, że zostało ono udzielone (...)jedynie do reprezentowania skarżących w konkretnej sprawie, to jest do podejmowania działań przed różnymi organami i władzami, łącznie ze składaniem odwołań, zażaleń i skarg, zmierzających do "uzyskania odszkodowania za utracone zyski" w związku z bezprawnym odebraniem młyna. Podnieść zatem należy, że-zgodnie z ustalonym już w doktrynie poglądem - osobą sprawującą zarząd majątku lub interesów strony jest tylko taka osoba, która funkcje swoje pełni stale, a nie przejściowo lub dorywczo /Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz pod redakcją Z. Resicha i W. Siedleckiego, Warszawa 1975, str. 198/, a to nie wynika z treści omawianego pełnomocnictwa.

Nie można również podzielić poglądu (...), że podstawą udzielonego pełnomocnictwa w sprawie jest przede wszystkim stały stosunek zlecenia łączący skarżących z (...). Z treści pełnomocnictwa załączonego do akt sprawy nie wynika, aby stosunek łączący skarżących z (...) miał cechy stałego stosunku zlecenia, a zainteresowana nie złożyła żadnego innego dokumentu, który potwierdziłby powstanie takiego stosunku. Już sama istota przedmiotu sprawy, której dotyczy zlecenie, a mianowicie dochodzenie odszkodowania z tytułu utraconych zysków spowodowanych odebraniem skarżącym młyna, świadczy o tym, iż stosunek ten nie ma charakteru stałego, jak tego wymaga art. 87 par. 1 Kpc.

Z powyższych wywodów wynika, że nie może być pełnomocnikiem procesowym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym osoba, której strona powierzyła zarząd majątku lub interesów albo ich części nie na stałe, lecz jedynie w celu dochodzenia określonego roszczenia. Podobnie nie może być takim pełnomocnikiem osoba pozostająca ze stroną w stosunku zlecenia, jeżeli nawet przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia, ale stosunek zlecenia nie ma charakteru stałego, lecz obejmuje tylko dochodzenie określonego roszczenia /art. 87 par. 1 Kpc w związku z art. 211 Kpa/.

(...) Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.