Wyrok WSA w Warszawie z 28 stycznia 2005 r., IV SA 3584/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 28 stycznia 2005 r.

Sprawa

sprawy ze skargi S. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia skargę oddala.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Asesor WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński
Anna Sokołowska protokolant

Uzasadnienie

7/IV SA 3584/03

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa i art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. po rozpoznaniu odwołania S. B. od decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. nakazującej S. B. rozbiórkę ogrodzenia od strony ulicy [...] na odcinku o długości [...] m z siatki na słupkach z rur stalowych na cokole betonowym oraz od strony ulicy [...] w [...] – utrzymał w mocy decyzję organu

I instancji.

W toku postępowania administracyjnego ustalono, że S. B. prowadzi roboty przy budowie ogrodzenia od strony ulic [...] i [...] w [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. wstrzymał w/w roboty w trybie art. 50 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane.

Następnie ustalono, że inwestor nie dokonał zgłoszenia w/w robót w trybie art. 30 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku. Ponadto przedmiotowe ogrodzenie zostało przesunięte w stosunku do poprzedniego ogrodzenia o 1,5 m w kierunku jezdni.

Na podstawie dokumentów z Urzędu Miasta w [...] stwierdzono, że przedmiotowe ogrodzenie koliduje z siecią gazową i telefoniczną. Doszło bowiem do naruszenia linii rozgraniczających ulice [...] i [...] ustalonych Miejscowym Planem Przestrzennym Gminy [...].

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] września 2003 r. S. B. podniósł, że decyzja zaskarżona narusza jego prawo "poprzez próbę zwężenia szerokości" jego działki. Ogrodzenie nie powoduje utrudnienia ruchu ani zagrożeń, nie koliduje też z linią gazową i elektroniczną. Ponadto nie doszło do wykupu gruntów by ulica miała 10 m szerokości.

W odpowiedzi na skargę organ [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa a w takim właśnie zakresie możliwa jest sądowa kontrola (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych

Dz. U. 153, poz. 1269).

W niniejszej sprawie bezsprzeczne jest, że w maju 2001 roku skarżący prowadził roboty przy budowie ogrodzenia od strony ulic.

Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. budowa ogrodzeń od strony ulic wymaga zgłoszenia. Inwestor – S. B. nie wykonał w/w obowiązku zgłoszenia.

W tych warunkach prawidłowo doszło do wstrzymania robót w trybie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r.

Odtąd organ miał termin 2 miesięcy na zbadanie czy istnieje możliwość doprowadzenia do zgodności z prawem przedmiotowych robót.

Zdaniem Sądu w świetle materiału dowodowego w sprawie brak było możliwości do zastosowania procedur legalizacyjnych przedmiotowe ogrodzenie. Prawidłowo – zgodnie z przepisem art. 51 ust. 1 pkt. 1 i w terminie wyżej wskazanym zapadła decyzja rozbiórkowa organu I instancji, utrzymana później decyzja zaskarżona organu stopnia wojewódzkiego.

Ewentualną legalizację budowy ogrodzenia wykluczyła w niniejszej sprawie niezgodność jego usytuowania (po przesunięciu od poprzedniego o 1,5 m w stronę jezdni) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie dowodowe w sprawie jednoznacznie wykazało, że usytuowanie ogrodzenia skarżącego narusza linie rozgraniczające ulic do których przylega. Usytuowanie ogrodzenia było niedopuszczalne w świetle dyspozycji § 41 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 99.15.140 z późn. zm.) - obowiązującego w czasie popełnienia przedmiotowej samowoli. Zgodnie z w/w przepisem ogrodzenie działki nie powinno przekraczać linii rozgraniczających ulic ustalonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.