Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania A.Z., zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchyliło decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] sierpnia 2002r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczo-garażowego, usytuowanego w północno -wschodnim narożniku działki nr ew.[...] przy granicy z działką nr ew. [...] oraz z działką nr ew.[...], położonej w S. przy ul. [...], i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem art. 41 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ ustalono w niej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu niezgodnie z wnioskiem A.Z.. Wniosek dotyczył bowiem inwestycji polegającej na budowie garażu i budynku gospodarczego dla własnych potrzeb przy granicy.
Ponadto podkreślono, że uzasadnienie decyzji nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 kpa, albowiem ogranicza się do stwierdzenia, że inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wskazał na konieczność ustalenia z wnioskodawczynią ostatecznej treści wniosku, skoro na rozprawie administracyjnej w dniu 10 sierpnia 2002r. zgodziła się na zmianę proponowanej przez nią lokalizacji budynku gospodarczego. Poczynione w tym zakresie ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu ponownie wydanej decyzji.
Skargę na powyższą decyzję złożyła D. K., podnosząc, że nie zgadza się na wzniesienie przez A. Z. budynku gospodarczego na granicy z jej działką, tuż przed jej tarasem wypoczynkowym. Domaga się, aby budynek zrealizowano na granicy z działką sąsiada D., który wyraził na to zgodę, na co też świadomie zgodziła się A.Z. na rozprawie administracyjnej przed organem pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Trafne jest stanowisko organu odwoławczego, że decyzja organu pierwszej instancji narusza dyspozycję art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (jedn. tekst z 1999 r. Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego inwestora. Wniosek ten powinien między innymi określać granice objętego wnioskiem terenu. Organ rozstrzygający w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma obowiązek zbadania, czy realizacja inwestycji na terenie objętym wnioskiem nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.. Oznacza to, że organ orzekający jest związany treścią wniosku i nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie wykraczające poza jego granice.
Prawidłowo również organ odwoławczy podniósł, że przepis art. 42 ust. 1 pkt 5 powołanej wyżej ustawy wymaga określenia w decyzji wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Jednakże w rozpoznawanej sprawie uszło uwadze organu odwoławczego, że w pkt 5 decyzji organ pierwszej instancji określając wymagania dotyczące osób trzecich, ograniczył się tylko do zawarcia stwierdzenia " Inwestycję należy zrealizować z zachowaniem interesów osób trzecich". Tymczasem obowiązkiem organu jest podać przepis prawa, z którego wynika ta ochrona. Jest to bowiem istotne z punktu widzenia wszystkich stron postępowania. Inwestor pinformowany, o przepisach prawa, które zobowiązują do ochrony interesów osób trzecich na etapie projektowania i realizacji inwestycji. Z kolei użytkownicy sąsiednich nieruchomości są poinformowani o przepisach prawa, które zapewniają ochronę ich interesów ze strony inwestora.
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie błędnie wskazano w zaskarżonej decyzji organowi pierwszej instancji na powinność jednoznacznego ustalenia z inwestorem treści wniosku przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Ze znajdującego się w aktach sprawy wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu niewątpliwie wynika, że spełnia on wszystkie wymogi określone art. 42 ust.2 cyt. ustawy. W treści wniosku A. Z. wyraźnie podała, że zamierzona inwestycja ma być realizowana przy granicy jej działki oznaczonej nr ew. [...]. Na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wymagane dokładne określenie miejsca realizowania zamierzenia inwestycyjnego na wskazanym we wniosku terenie (działce). Postępowanie o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na wniosek inwestora sprowadza się tylko do badania czy zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zaś decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma zawierać wszystkie elementy, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt. 1 do pkt 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a w załączniku stanowiącym jej integralną część mają być zaznaczone linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Natomiast podnoszone w skardze kwestie usytuowania budynku na terenie działki inwestora względem sąsiednich działek będą rozstrzygane przez organy właściwe do wydawania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że skarżąca dopiero w postępowaniu przed właściwym organem budowlanym będzie mogła skutecznie domagać się ochrony swoich prawnych interesów.
Natomiast należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że decyzja organu pierwszej instancji uchybia art. 107 § 3 kpa, albowiem jej uzasadnienie nie spełnia określonych tym przepisem wymogów, skoro nie przedstawiono w nim ustaleń poczynionych w toku prowadzonego postępowania oraz nie wyjaśniono przyczyn ustalenia warunków i zabudowy w sposób odmienny, niż to wynika z wniosku inwestora a to, jak wskazano powyżej, jest sprzeczne z art. 41 ust.l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Reasumując powyższe należy stwierdzić, że aczkolwiek Sąd nie mógł się zgodzić wszystkimi argumentami uzasadnienia zaskarżonej decyzji, to jednak nie miało to istotnego wpływu na wynik podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo uczynił, uchylając w trybie art. 138 § 2 kpa decyzję organu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).