Uzasadnienie
Rada Miejska w P. uchwałą nr [...] z 28 marca 2002 r. odrzuciła zarzut B. i D. W. wniesiony do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z [...].04.1998 r. dla obszaru oznaczonego symbolem [...].
W uzasadnieniu podano, że przeznaczenie terenu, będącego własnością państwa W., pod ogólnodostępne tereny zieleni bez prawa zabudowy i zasady jego ochrony jest zgodne z rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z [...]05.2001 r. w sprawie utworzenia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "[...]" oraz uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z [...].12.1999 r. Roszczenia finansowe będą przedmiotem odrębnych decyzji Zarządu Gminy i Rady Miejskiej w P. W skardze na tę uchwałę D. W. (skarga B. W. została odrzucona) wniósł o stwierdzenie jej nieważności, albowiem zostały naruszone przepisy procedury planistycznej a mianowicie nie został powiadomiony o posiedzeniu rady na której rozpatrywane były zarzuty. Ponadto uchwała nie ma szczególnego uzasadnienia prawnego i faktycznego, ani " nie uznaje prawa skarżących do odszkodowania za pozbawienie ich istoty uprawnień właścicielskich".
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w P. wniosła o jej oddalenie wskazując na zalecenia Wydziału Ochrony Środowiska [...] Urzędu Wojewódzkiego z [...].08.2000 r. uwzględnienia zakazów wynikających z rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z [...].01.2000 r. w związku z projektowanym użytkiem ekologicznym.
Ponadto działka skarżących została włączona do zespołu przyrodniczo -krajobrazowego na mocy rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]z [...] maja 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...]) w sprawie utworzenia zespołu przyrodniczo- krajobrazowego "[...]".
Skarżący został zawiadomiony o wyłożeniu projektu planu, ukazały się obwieszczenia i komunikaty w prasie o terminie sesji rady w sprawie rozpatrzenia zarzutów i protestów, została również doręczona skarżącemu uchwała wraz z pouczeniem o możliwości jej zaskarżenia.
Roszczenia finansowe właściciel może kierować do gminy dopiero po uchwaleniu planu, jeżeli korzystanie z nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona chociaż nie wszystkie jej argumenty są trafne.
Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jtin. Dz.U. nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.) ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Przepis ten daje podstawę tzw. władztwa planistycznego gminy w ramach którego może ona swobodnie decydować o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania terenu ale pod warunkiem, że działa zgodnie z prawem, zachowuje prawem określoną procedurę planistyczną, działa racjonalnie i optymalnie i wykaże to w uzasadnieniu faktycznym i prawnym uchwały o odrzuceniu zarzutu. Ta swoboda w decydowaniu w zakresie przeznaczenia terenu nie oznacza dowolności. Jej zakres określają przepisy zarówno ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w art. 1 ust. 2 jak i art.
9. Ten ostatni przepis nakłada na gminę obowiązek uwzględnienia w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanowień przepisów szczególnych odnoszących się do obszaru objętego planem i przedmiotu jego ustaleń.
Również przepis art. 73 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska z 27 kwietnia 2001 r (Dz. U. nr 62 poz. 627 ze zm.) wyraźnie nakazuje uwzględnienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczeń wynikających z ustanowienia w trybie ustawy o ochronie przyrody. parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, zespołu przyrodniczo- krajobrazowego itp.
W niniejszej sprawie Wojewoda [...]rozporządzeniem nr [...] z [...] maja 2001 r. w sprawie utworzenia zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...]) utworzył zespół przyrodniczo - krajobrazowy " [...]" położony w rejonie ul. [...] i [...] na terenie Z. w Gminie P. Na terenie tego zespołu zabrania się budowy budynków, budowli i tymczasowych obiektów budowlanych z wyjątkiem obiektów małej architektury służących ochronie przyrody i zagospodarowaniu turystycznemu.
Jednak mimo tych uwarunkowań i ograniczeń władztwa planistycznego gminy nie zwalnia to jej od zachowania wymogów wynikających z art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Jak wynika z akt sprawy naruszony został art. 18 ust. 2 pkt 8 i 9 tej ustawy.
Brak jest w aktach sprawy stanowiska zarządu (obecnie Burmistrza) Rady Miejskiej w P. o rozpatrzeniu zarzutu wniesionego przez B. i D. W. Ponadto brak jest imiennego ich zawiadomienia o terminie sesji. Wprawdzie zawiadomienie o terminie sesji ukazało się w formie obwieszczenia i ogłoszenia w miejscowej prasie to jednak w ocenie sądu nie wyczerpuje to wymagań wynikających z art. 18 ust. 2 pkt. 9 ustawy.
Ustawodawca w sposób celowy wprowadził taki "potrójny" sposób informowania zainteresowanych o terminie sesji, mając na uwadze fakt jak daleko miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może ingerować w sferę własności.
Szczególne zatem znaczenie dla właściciela nieruchomości ma imienne zawiadomienie o terminie sesji na której rozpatrywane będą jego nie uwzględnione zarzuty.
Zatem brak takiego zawiadomienia o terminie sesji stanowi takie naruszenie trybu postępowania, które zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy powoduje nieważność uchwały o odrzuceniu zarzutu.
Ponadto zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uchwała o odrzuceniu zarzutu winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały ograniczone jest do stwierdzenia, że przeznaczenie terenu jest zgodne z rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z [...].05.2001 r. w sprawie utworzenia zespołu przyrodniczo -krajobrazowego "[...]" oraz uchwałą nr. [...] Rady Miejskiej w P. Nawet nie przywołano treści ograniczeń wynikających z tego rozporządzenia.
Takie uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 24 ust. 3 ustawy. Uzasadnienie o odrzuceniu zarzutu winno być szczegółowe i wnikliwe zwłaszcza, gdy dotyczy tak istotnego ograniczenia prawa własności jak w niniejszej sprawie.
Nietrafne są natomiast zarzuty skargi dotyczące braku uregulowania w projekcie planu sprawy odszkodowania. Kwestie te nie są regulowane w miejscowym planie zagospodarowania albowiem są one uregulowane wprost w art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Również art. 129 ustawy Prawo ochrony środowiska daje podstawę do dochodzenia odszkodowania w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd z mocy art. 147 § 1 w zw. z art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) w zw. z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) oraz art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jak w sentencji.