Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. o nr [...] Prezydent Miasta Ż. odmówił ustalenia dla P. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki o nr ewid. [...] obejmującej Plac M. w Ż. dla inwestycji polegającej na budowie kablowego przyłącza energetycznego oraz budowie wiaty nad dystrybutorami paliwa. W uzasadnieniu wskazał, iż zamierzone przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą [...] z dnia [...].11.1985 r. oraz przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 92, poz. 460 ze zm.).
W odwołaniu od w/w decyzji P. podniósł, że organ orzekający nie uwzględnił zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej fragmentu miasta obejmującego m.in. P.,dokonanej uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej Ż. z dnia [...].03.1999 r. opublikowanej w Dzienniku Urzędowym woj. [...] Nr [...], poz. [...]. Nadto powołane przez Prezydenta Miasta Ż. przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dn. [...].11.1992 r. nie mają zastosowania do stacji paliw płynnych, bowiem z dniem 18 lutego 2001 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Gospodarki z 20.09.2000r. (Dz. U. Nr 98, poz. 1067) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowania. Nowe zaś przepisy nie stawiają wymogów, z którymi sprzeczne byłoby zamierzone przedsięwzięcie.
Nadto zdaniem odwołującego, ustalenie w planie dla imiennie określonej jednostki organizacyjnej, jaką są w planie P., przeznaczenia terenu jest sprzeczne z art. 1 ustawy z dn. 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Takie ustalenia zawarte w przepisie gminnym, dokonane z przekroczeniem upoważnienia ustawowego nie wywołują skutków prawnych.
Rozpoznając odwołanie P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ż. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że obowiązujący dla obszaru miejsca położenia działki o nr. ewid. [...] miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Ż. zatwierdzony uchwałą MRN nr [...] z [...].11.1985 r. ustala, że przedmiotowa działka leży na terenie K. i z takiego jej przeznaczenia wynika niezgodność planowanej inwestycji z zapisami obowiązującego planu.
Ustosunkowując się do zarzutu przekroczenia upoważnienia ustawowego przy uchwalaniu planu zagospodarowania przestrzennego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że przepisy gminne obowiązują do czasu ich uchylenia lub zmiany i organ orzekający może wyłącznie je stosować, nie zaś dokonywać ich oceny.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Nr [...] z dnia [...].06.2002 r. wydanej przez Prezydenta Miasta Ż. podnosząc:
- a) naruszenie art. 3 ustawy z dn. 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie prawa skarżącego do zagospodarowania terenu, którym dysponuje od 1953 roku;
- b) naruszenie art. 7 kpa poprzez sankcjonowanie nadużycia uprawnień przez organy, przejawiające się w ustaleniu w planie zagospodarowania przeznaczenia terenu dla jednostki organizacyjnej nie dysponującej terenem.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł tożsame zarzuty ze sformułowanymi w uzasadnieniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ż. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, dodatkowo podnosząc, że wobec sprzeczności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego kwestie techniczne przedsięwzięcia zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z [...].11.1992 r. i Ministra Gospodarki z [...].09.2000 r. są bezprzedmiotowe i nie wymagały odniesienia się do nich w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn, niż podniesione w skardze.
Sąd stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd zatem poddał ocenie legalność zaskarżonej decyzji nie tylko w aspekcie zarzutów podniesionych przez skarżącego.
Stosownie do art. 43 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ zatem rozpoznając wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma obowiązek zbadać planowaną inwestycję pod kątem jej zgodności z planem zagospodarowania oraz przepisami prawa i w wypadku stwierdzenia, że zamierzenie jest zgodne z punktu widzenia tych obydwu kryteriów, ma obowiązek dokonać ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ I instancji wydając decyzję odmowną dokonał analizy złożonego wniosku pod kątem zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami regulującymi warunki techniczne jakim powinny odpowiadać zamierzone inwestycje.
Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie nie poczyniło w sprawie ustaleń mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszyło przepisy postępowania - art. 77 § 1 kpa i art. 107 § 1 i 3 kpa. Przede wszystkim Kolegium nie wyjaśniło, czy miała miejsce podnoszona w odwołaniu zmiana planu zagospodarowania przestrzennego dokonana uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej Ż. z dnia [...].03. 1999 r. Jeżeli natomiast dokonano zmiany tego przepisurjaki miała ona charakter i czy objęła fragment miasta, w którym znajduje się nieruchomość stanowiąca działkę o nr ewid. [...]. W aktach postępowania administracyjnego, o ile znajduje się odpis tekstu planu według pierwotnego brzmienia, o tyle brak tekstu przedmiotowej zmiany. Nie oznacza to oczywiście, iż organ nie zapoznał się z uchwałą Nr [...], ale wyniki tej analizy winny znaleźć odzwierciedlenie w rozważaniach zawartych w uzasadnieniu decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło także, czy obowiązują przepisy w sprawie warunków technicznych, na które powołał się Prezydent Miasta Ż. w swojej decyzji i czy występuje niezgodność z nimi projektowanej inwestycji. Jeżeli bowiem istniałaby sprzeczność decyzji w sprawie warunków zabudowy, możliwa do ustalenia na tym etapie postępowania, ze wskazanymi normami, wówczas stosownie do art.43 cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organ miałby obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Kwestia ta natomiast została zupełnie pominięta przez Kolegium, co należy uznać za istotne uchybienie. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ II instancji stwierdził, że skoro inwestycja jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego, kwestie techniczne należy uznać za bezprzedmiotowe i nie wymagające odniesienia się do nich w uzasadnieniu decyzji. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...].08.2002 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 107 § 1 i 3 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając ponownie odwołanie organ II instancji powinien przede wszystkim ustalić jakiej treści obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na obszarze, na którym znajduje się działka o nr ewid. [...] w kontekście zarzutu podnoszonego przez skarżącego i przeprowadzić jego analizę w zakresie niezbędnym do oceny prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta Ż. Nie mniej jednak, ze względu na brzmienie art. 107 § 3 kpa organ II instancji winien dokonać także analizy zaskarżonej decyzji w kontekście przepisów ogólnie obowiązujących, a nie tylko przepisów prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Do zarzutu bowiem podniesionego przez skarżącego w odwołaniu w części w warunków technicznych planowanej inwestycji organ II instancji winien odnieść się w uzasadnieniu swojej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), uchylił zaskarżoną decyzję.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 cytowanej ustawy w zw. z art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).
Sąd odstąpił od zamieszczenia w wyroku rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając takie rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie za całkowicie bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.