Uzasadnienie
7IV SA 3835/03
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003r. działając w oparciu o art.51 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane,nakazał E. i R. P. rozbiórkę czternastu słupków stalowych, ogrodzeniowych znajdujących się na działce nr ew. [...] w [...] od strony ul. [...].
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że w toku oględzin przeprowadzonych w dniu 3 lipca 2003r. stwierdzono, iż E. i R. P. rozpoczęli w 2003r. budowę ogrodzenia na działce stanowiącej własność ich córki J. P. nr ew. [...] od strony drogi publicznej-ul. [...] w [...], bez wymaganego zgłoszenia. Na całej szerokości działki zabetonowano w gruncie czternaście słupków ogrodzeniowych, stalowych o wysokości 1.70 m. Budując to ogrodzenie małż. P. przekroczyli linię rozgraniczającą działki ustawiając słupki bezpośrednio przy krawędzi asfaltu co stwarza zagrożenie bezpieczeństwu ludzi w przejeżdżających samochodach. Ponieważ przystępując do budowy ogrodzenia nie dokonali zgłoszenia w myśl art.30 ust.1 pkt.2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. należało orzec rozbiórkę słupków ogrodzeniowych.
W odwołaniu od tej decyzji J. P. zarzuciła, iż w dniu 21 listopada 2002r. Urząd Miasta i Gminy w [...] otrzymał informację o stawianiu słupków granicznych. Jeżeli pismo to miało wady, to organ był zobowiązany do stosownego pouczenia. Ponieważ organ nie miał żadnych zastrzeżeń, to nie mogło dojść do naruszenia przepisów wskazanych w zaskarżonej decyzji. Odwołująca zakwestionowała ustalenia, iż sporne słupki przekroczyły granice działki i że stwarzają niebezpieczeństwo dla użytkowników drogi.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] września 2003r., nr [...] na podstawie art.138 par.1 pkt.1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazano, iż prawidłowo zastosowano w sprawie nakaz rozbiórki czternastu metalowych słupków stanowiących część ogrodzenia realizowanego od strony drogi publicznej na podstawie art.51 ust.1 pkt.1 ustawy Prawo budowlane z 1994r., ponieważ niemożliwym było doprowadzenie w/w słupków do stanu nie naruszającego przepisów o drogach publicznych i przepisów prawa budowlanego. Tym samym organ nie mógł zastosować art.51 ust.1 pkt.2 Prawa budowlanego dającego szansę uniknięcia rozbiórki.
Słupy stalowe o wys.1,70m wykonane od strony drogi publicznej w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie stanowią naziemnych znaków granicznych lecz słupki mającego powstać ogrodzenia. O tym, iż istotnie w sprawie chodzi o budowę ogrodzenia świadczy fakt, iż skarżący w toku oględzin nie zakwestionowali zapisu protokołu z tej czynności iż " rozpoczęli budowę ogrodzenia wiosną 2003r." poza ogólnym kwestionowaniem przeprowadzonych oględzin. Zgłoszenie z dnia 17.11.2002r. nie obejmowało zaś budowy ogrodzenia działki nr ew. [...] od strony ul. [...], lecz ustawienia naziemnych znaków granicznych.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła J. P. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzuciła, iż:
- - pojedyńcze niczym nie połączone słupki w świetle prawa budowlanego nie stanowią ogrodzenia;
- - oględziny nie mogą stanowić dowodu w sprawie, ponieważ odmówiono stronom prawa składania wniosków i wyjaśnień i dlatego strony zakwestionowały przebieg oględzin, a ponadto w ich toku inspektor nadzoru nie był w stanie ustalić lokalizacji spornych słupków oraz przebiegu wspólnej granicy miedzy działkami nr [...] ulica [...], ponadto odmówiono wydania kopii protokołu oględzin,
- - ze względu na nie przedstawienie przez pracownika organu planu zagospodarowania przestrzennego z zaznaczeniem linii rozgraniczającej pas drogowy na odcinku działek nr [...], granicę tę wytyczył przed "przystąpieniem do zabezpieczenia działki nr [...] uprawniony geodeta.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja ostateczna i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym konieczność ich uchylenia. Przy wydaniu zaskarżonych decyzji dopuszczono się wprawdzie naruszenia prawa, jednakże naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy.
Nie można się zgodzić z zarzutem skarżącej, iż sporne słupki są znakami granicznymi a nie elementami budowanego na jej działce, przez jej rodziców E. i R. P., od strony drogi publicznej ogrodzenia.
Z protokołu oględzin wynika, że na całej szerokości działki nr [...] od strony ul. [...] tj działki nr [...] wykonano 14 stalowych słupów. Niesporne jest, że ich wysokość wynosi 1,70m. Już tylko z tych okoliczności wynika, iż trafnie organy orzekające w sprawie przyjęły, że słupy te są jednym z elementów wznoszonego ogrodzenia a nie znakami granicznymi. Nie znajduje logicznego uzasadnienia pogląd, iż słupy stalowe o wysokości 1,70m usytuowane na całej szerokości działki są znakami granicznymi, tym bardziej, iż jak wyjaśnili na rozprawie inwestorzy, wcześniej /tj. przed "przystąpieniem do zabezpieczenia działki" jak to podaje się w skardze/, uprawniony geodeta wytyczył granicę działki nr [...] od strony ul. [...] i zastabilizował znaki graniczne. Nie było już zatem żadnej uzasadnionej potrzeby ustawiania nowych znaków granicznych.
E. i R. P. na rozprawie wyjaśnili ponadto, iż przedmiotowe słupy służyć miały zabezpieczeniu łąki przed zadeptywaniem. Biorąc powyższe pod uwagę nie ma żadnych wątpliwości, iż sporne słupy są częścią budowanego od strony publicznej ogrodzenia, bowiem same słupki niczym nie połączone między sobą nie mogłyby stanowić wystarczającej przeszkody do wejścia osób trzecich na teren działki skarżącej.
Zgodnie z treścią art.30 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2000r., nr 106, poz.1126/ zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m /.../.
Skarżąca, ani jej rodzice wznoszący sporne słupki ogrodzeniowe, takiego zgłoszenia nie dokonali.
W szczególności za zgłoszenie budowy ogrodzenia, w realiach niniejszej sprawy, nie można uznać pisma R. P. z dnia 21 listopada 20002r., w którym informuje Urząd Miasta i Gminy w [...], iż w związku z wytyczeniem przez uprawnionego geodetę działki nr [...] przystępuje do zabezpieczenia nieruchomości przez ustawienie widocznych naziemnych znaków granicznych w postaci metalowych słupów i równocześnie wnosi o usunięcie z tej działki asfaltu stanowiącego własność Miasta [...]. Niewątpliwie natomiast z materiału sprawy wynika, iż istnieje spór między właścicielem działki nr [...] a Gminą [...], co do granic własności działki nr [...] i granic ul. [...] tj. działki nr [...], co z pewnością stało się też przyczyną sprawczą wznoszenia spornego ogrodzenia. Rozwiązanie tego sporu, podobnie jak i okoliczność czy sporne słupki zagrażają bezpieczeństwu użytkownikom drogi nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, której przedmiotem jest tylko budowa ogrodzenia bez wymaganego prawem zgłoszenia jego budowy.
Zgodnie z treścią art.48 powołanej wyżej ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.
Zgodnie z treścią art. 3 pkt.9 tej ustawy przez urządzenia budowlane - należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
W niniejszej sprawie sporne metalowe słupy ogrodzeniowe wzniesione zostały w innym celu - odgrodzenia działki skarżącej stanowiącej łąkę od drogi. W tej sytuacji stanowiły one element wznoszonego samodzielnego obiektu budowlanego, a nie urządzenia budowlanego, o jakim mowa w art.3 pkt.9 ustawy Prawo budowlane. Rozbiórka spornych słupów winna wobec tego nastąpić na podstawie cyt. art.48, a nie powołanego w decyzji organu I instancji art.51 ust.1 pkt.1.
Jednak błędne powołanie podstawy prawnej nie prowadzi automatycznie do uchylenia decyzji, jeżeli podstawa taka istnieje, a w tym przypadku był nią wskazany przepis art.48. Tak więc zważywszy, że nakaz rozbiórki jest prawidłowy Sąd uznał, że okoliczność błędnego powołania podstawy prawnej nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy.
Zarzut wadliwego przeprowadzenia oględzin nie jest zasadny. W czynności tej brali udział inwestorzy. Z protokołu wynika, iż poza ogólnym kwestionowaniem oględzin, R. P. nie wniósł do tej czynności konkretnych zastrzeżeń. Twierdzenia skarżącej, iż inwestorom odmówiono w ich toku prawa składania wyjaśnień nie mają żadnego potwierdzenia w materiale sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art.151 ustawy z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ w zw. z art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271, nr 240, poz. 2052; z 2003r. nr 124, poz.1153/ należało skargę oddalić.