Uzasadnienie
Zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją z dnia [...] września 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., powołując się na treść art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1945 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.):
" 1) uwzględniło w całości skargę W.K. reprezentującego interesy pozostałych współwłaścicieli nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. (dz. ew. nr [...]): T. K.i M.K. kwestionujących decyzję Kolegium Nr [...] z dnia [...].04.2003 r. i uchyliło zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], z dn. [...].04.2003 r.,
- 2) na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) uchyliło decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji budowlanej: rozbudowy domu jednorodzinnego, na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W. w części pkt 1,2 zdanie pierwsze wiersza drugi zwrot "w tzw. ostrej granicy działki" i w tym zakresie umorzyło postępowanie
- - w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2003 r.
Wyjaśniając w uzasadnieniu zaskarżonej obecnie decyzji uwzględnie skargi złożonej w sprawie o sygnaturze akt IV SA 2020 - 2021/03 poprzez eliminację z decyzji organu I instancji opisanego wyżej zwrotu organ odwoławczy podkreślił zwłaszcza, iż powodowałby on za daleko idącą szczegółowość decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, która nie odpowiadałaby istocie (charakterowi i roli) tego rodzaju decyzji.
Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przesądza o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie może natomiast przesądzać o usytuowaniu inwestycji na działce budowlanej i oceny jej wpływu na zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (właścicieli nieruchomości sąsiednich).
Kwestia ta jest bowiem rozważana dopiero przy udzielaniu pozwolenia na budowę.
Za wystarczające uznano zatem ograniczenie się jedynie do określenia linii rozgraniczających terenu inwestycji.
W złożonej skardze M. i P.S. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji " jako niezgodnej z prawem"
Podnieśli, iż po wykreśleniu przedmiotowego zwrotu kwestionowana decyzja została zinterpretowana przez "[...]" jako wykluczająca możliwość rozbudowy w granicy.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując, dotychczas prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.
W ocenie Sądu nie można bowiem podzielić poglądu skarżących o niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem, a tylko naruszenie prawa mogłoby być podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego w postępowaniu sądowym aktu wydanego przez organ administracji publicznej.
Sformułowany w skardze zarzut niezgodności z prawem nie został połączony ze wskazaniem jakiegokolwiek przepisu prawa, któremu miałaby uchybić zaskarżona decyzja.
Nie jest zaś wystarczającym argumentem powoływanie się na rzekomą interpretację zaskarżonej decyzji przez " [...]".
Dokonana w zaskarżonej decyzji korekta treści rozstrzygnięcia Prezydenta W. odpowiada wykładni przepisów prawa regulujących zakres decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu prezentowanej w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W szczególności zwrócić należy uwagę, iż zagadnienie dopuszczalności konkretnego usytuowania inwestycji oraz jej ostatecznego ukształtowania w sposób odpowiadający obowiązującym warunkom technicznym rozstrzygane jest dopiero na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1999 r. sygn. akt IV SA 2253/97 Lex nr 48739 wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1998 r. sygn. akt II SA /Gol Lex nr 44223, wyrok NSA z dnia 29 października 1998 r. sygn. akt IV SA 472/97 Lex 45 718, i wyrok NSA z dnia 3 marca 1998 r. sygn. akt IV SA 801/96 Lex nr 45754. Zadaniem organu wydającego decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest zaś zadośćuczynienie wymaganiom określonym w art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), a w szczególności wskazanie linii rozgraniczających teren określonego rodzaju inwestycji.
Nie jest to jednak równoznaczne z konkretnym usytuowaniem inwestycji i w praktyce sprowadza się do oznaczenia jedynie granic działki budowlanej.
Biorąc pod uwagę powyższe wywody zgodzić się należy ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., iż zwrot "w tzw. ostrej granicy" przekraczałby dopuszczalny zakres decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i należało go wyeliminować.
Z faktu tego, wbrew obawom skrżących nie wypływa żaden wniosek w zakresie oceny konkretnego usytuowania przedmiotowej inwestycji.
Istota wypowiedzi zawartej w zaskarżonej decyzji polegała bowiem na zaakcentowaniu konieczności powstrzymania od rozstrzygania tej kwestii w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, skoro może być ona badana na etapie rozpatrywania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.).