Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody M. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Zarządowi Gminy W.-C. pozwolenia na budowę drogi krajowej - Trasa Siekierkowska - odcinek od ul. Idzikowskiego do Wału Zawadowskiego w Warszawie wraz z towarzyszącymi urządzeniami budowlanymi. Organ II instancji, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, stanął na stanowisku, że odwołania wniesione przez: Stowarzyszenie "P." w W., Międzyzakładową Spółdzielnię Mieszkaniową "E." i Stanisława A. nie mogą być uwzględnione z wymienionych poniżej powodów.
Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył ważną ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wykazał się prawem dysponowania terenem na cele budowlane oraz przedłożył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi. Oznacza to, że został spełniony warunek określony w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego.
Za nieuzasadniony uznał zarzut odwołującego się stowarzyszenia, dotyczący braku zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu, gdyż zatwierdzony decyzją organu I instancji, projekt budowlany, stanowiący jej integralną część, zawiera wyraźnie oznaczony i opracowany projekt zagospodarowania terenu całej inwestycji.
Podobnie ocenił zarzuty odnoszące się do planów zagospodarowania terenu, albowiem dla organu wydającego pozwolenie na budowę wiążące są ustalenia ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie wyklucza zaskarżenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu do NSA, gdyż nie doszło do wstrzymania wykonania tej decyzji w drodze postanowienia sądu.
Przedsięwzięcie inwestycyjne, będące przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę, zostało właściwie zaliczone do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, na podstawie par. 2 pkt 8 lit. "l" rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz.U. nr 93 poz. 589/. W ocenie organu odwoławczego brak jest uzasadnienia dla traktowania inwestycji jako szczególnie szkodliwej dla środowiska i zdrowia ludzi. Stowarzyszenie "P." bezpodstawnie powołuje się na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 stycznia 1996 r. w sprawie ustalenia sieci autostrad i dróg ekspresowych twierdząc, że Trasa Siekierkowska jest drogą ekspresową.
Powołane rozporządzenie utraciło moc obowiązującą z dniem 1.10.1999 r. Natomiast rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 5 lipca 2000 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w Warszawie, określa przebieg drogi krajowej nr 7 przez Warszawę między innymi ulicami Czerniakowską i Witosa, a więc odnosi się do terenu objętego pozwoleniem na budowę. Przebieg całości przyszłej Trasy Siekierkowskiej przez Warszawę także potwierdza, że będzie to droga krajowa, ponieważ po przeciwnej stronie rzeki Wisły łączy się z ul. Ostrobramską i Płowiecką, które są wymienione w powyższym rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej jako droga krajowa nr 2. W związku z tym trafnie określono inwestycję jako realizowaną w ciągu drogi krajowej.
W odniesieniu do przedmiotowej inwestycji zostały spełnione wszystkie wymagania wynikające z ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko /dalej jako: ustawa o informacji o środowisku/. Wniosek taki wypływa z wymienionych poniżej okoliczności.
Wojewoda M. postanowieniem z 6.06.2001 r., po zasięgnięciu opinii (...) Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i Starosty Powiatu W., nałożył na inwestora Trasy Siekierkowskiej obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił jego zakres.
Zawiadomienie o wpłynięciu wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o informacji o środowisku, zostało wywieszone w trzech miejscach powszechnie dostępnych dla obywateli, także dla stron postępowania, tj. w siedzibie organu prowadzącego postępowanie, w siedzibie inwestora oraz w siedzibie organu wydającego decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na okres co najmniej 21 dni. W ten sposób, zdaniem organu II instancji, spełniony został wymóg zapewnienia dostępu obywateli do informacji o środowisku.
Projekt decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę został uzgodniony ze Starostą Powiatu W. oraz (...) Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. Wprawdzie uzgodnienie dokonywane na wniosek organu prowadzącego postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, powinno być dokonane, zgodnie z art. 65 ustawy o informacji o środowisku, w formie postanowienia, jednakże wydanie przez organy współdziałające decyzji zamiast postanowienia nie zmienia faktu, iż uzyskano wymagane uzgodnienia. Organ odwoławczy podkreślił, że Stowarzyszenie "P." i Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "E." nie są stronami postępowania w sprawie uzgodnień projektu decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tej przyczyny nie mogą być uwzględnione zarzuty dotyczące zakresu i ostateczności uzgodnień Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego projektu decyzji o pozwoleniu na budowę, zamieszczenia właściwej informacji o toczącym się postępowaniu, braku przedstawienia opinii Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i Starosty w sprawie nałożenia obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, niewystarczającego ogłoszenia o planowanej inwestycji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za niezasadne żądanie Stowarzyszenia "P." dopuszczenia nowego dowodu z opinii niezależnego rzeczoznawcy. Żaden przepis prawa nie nakłada na organ obowiązku sporządzenia dodatkowej opinii rzeczoznawcy. Ponadto, o ile strona postępowania kwestionuje ustalenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, powinna przedstawić dowód w postaci opinii rzeczoznawcy w celu poddania go ocenie organów rozpatrujących sprawę.
Organ odwoławczy nie mógł także uwzględnić zastrzeżeń Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "E.", dotyczących niezgodności projektowanej inwestycji z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, polegającej na lokalizacji części obiektów inwestycji poza liniami rozgraniczającymi obszar tej inwestycji, ponieważ w części opisowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu znajduje się zapis zezwalający na przekroczenie terenu objętego decyzją w granicach do 5 m, celem połączenia istniejących obiektów z budowaną inwestycją. Taka sytuacja występuje w rejonie ul. Bartoszka i Kozłowskiej umożliwiając mieszkańcom osiedla położonego przy ul. Idzikowskiego wjazd na nowo budowaną Trasę Siekierkowską.
W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska decyzja Wojewody Mazowieckiego zabezpiecza interesy członków Spółdzielni "E.", zamieszkałych w budynkach mieszkalnych sąsiadujących z budowaną Trasą Siekierkowską, w zakresie ochrony przed hałasem. Projekt budowlany przewiduje bowiem montaż ekranów akustycznych chroniących przed hałasem. Ponadto Wojewódzki Inspektor Sanitarny uzgadniając przyjęte rozwiązania projektowe wskazał, że o ile w ciągu roku po zakończeniu inwestycji poziom hałasu w budynkach chronionych ekranami przekroczy dopuszczalne normy, to inwestor będzie zobowiązany do wymiany okien w tych budynkach. Nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie Trasy Siekierkowskiej oznacza, że przed uzyskaniem tego pozwolenia inwestor będzie musiał ponownie uzyskać opinie organów sanitarnych i ochrony środowiska, a spółdzielnia będzie miała prawo zgłaszania w toku tego postępowania zastrzeżeń i wniosków również w zakresie poziomu hałasu.
Z odwołań m.in. Stanisława A. wynika, że toczą się postępowania dotyczące roszczeń do działek, położonych na terenie objętym inwestycją. Jednakże w ocenie organu odwoławczego kwestie te nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż inwestor przedstawił tytuł własności do działek, co do których odwołujący się wnoszą zastrzeżenia. Organ wskazał także, że rozstrzyganie o roszczeniach odwołujących się należy do sądów powszechnych, a nie organów orzekających w sprawie pozwolenia na budowę.
Skargi na powyższą decyzję wnieśli: Stowarzyszenie "P." z siedzibą w W., Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "E." w W. i Stanisław A., domagając się jej uchylenia.
Stowarzyszenie "P." zarzuciło, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Wojewody M. zostały wydane bez wymaganych prawem uzgodnień. Główny Inspektor Sanitarny uchylił bowiem decyzję uzgadniającą Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Natomiast Starosta Powiatu W. uzgodnił projekt budowlany jedynie na odcinku od ul. Witosa /Węzeł "Czerniakowska - Bis"/ do Wału Zawadowskiego, tymczasem decyzja dotyczy odcinka od ul. Idzikowskiego do Wału Zawadowskiego. Skarżące stowarzyszenie zakwestionowało także stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie uznania, że planowana inwestycja nie jest drogą ekspresową, podnosząc, iż zakwalifikowanie Trasy Siekierkowskiej do kategorii dróg krajowych nie wyłącza uznania jej za drogę ekspresową. Stowarzyszenie zakwestionowało ponadto sposób podania do publicznej wiadomości wniosku o pozwolenie na budowę, zwłaszcza odstąpienie od zamieszczenia informacji o wniosku na stronie internetowej prowadzonej przez wojewodę.
Skarżący podniósł także, że nie zostały rozpatrzone zarzuty jego odwołania dotyczące zakresu dokonanych uzgodnień, pominięcie go w postępowaniu w sprawie nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W końcu zakwestionowane zostało stanowisko organu odwoławczego dotyczące wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii niezależnego rzeczoznawcy.
Według opinii stowarzyszenia organ bezpodstawnie przyjął, że na stronie spoczywa obowiązek przedstawienia tego dowodu.
Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "E." podniosła, że organ bezzasadnie przyjął, iż nie jest ona stroną postępowań w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto ponowiła zarzuty odwołania odnoszące się do braku informacji o toczącym się postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę oraz właściwych ogłoszeń o założeniach planowanej inwestycji i braku ostateczności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Skarżąca nie zgodziła się także ze stanowiskiem organu, iż o dopuszczalności przekroczenia linii rozgraniczających teren inwestycji przesądza część opisowa decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Stanisław A. zarzucił, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana bez poszanowania jego praw jako spadkobiercy poprzedniej właścicielki działki położonej na terenie objętym decyzją.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skarg, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody M. zostały wydane w okresie obowiązywania ustawy o informacji o środowisku, która weszła w życie z dniem 1.01.2001 r. Stosownie do art. 60 pkt 3 ustawy o informacji o środowisku, jeżeli w przepisach dotychczasowych była mowa o inwestycjach szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo o inwestycjach mogących pogorszyć stan środowiska, należy przez to rozumieć odpowiednio przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1 albo w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o informacji o środowisku.
Z kolei z przepisów art. 64 i art. 65 ustawy o informacji o środowisku, które mają zastosowanie do przedsięwzięć wymienionych w art. 30 ust. 1 pkt 1 i art. 30 ust. 1 pkt 2 wynika, że stosownie zmodyfikowany, tryb postępowania dotyczący uzyskania raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, uregulowany w art. 28, w razie wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przed wejściem w życie ustawy stosuje się odpowiednio na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę.
Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie Trasy Siekierkowskiej wraz z węzłami i infrastrukturą inżynieryjną została wydana dnia 14.05.1999 r., a zatem postępowanie w tej sprawie było wszczęte przed 1.01.2001 r. Oznacza to, iż w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, prowadzący je organ miał obowiązek uzgodnienia decyzji z organem, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o informacji o środowisku.
Wojewoda M. zwrócił się do Starosty Powiatu W. i (...) Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o uzgodnienie projektu decyzji o pozwoleniu na budowę oraz projektu budowlanego na podstawie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko dla przedsięwzięcia budowa Trasy Siekierkowskiej - odcinek od ul. Idzikowskiego do Wału Zawadowskiego w W. Starosta Powiatu W. uzgodnił w zakresie ochrony środowiska, rozwiązania projektowe dla budowy drogi krajowej klasy GP - Trasy Siekierkowskiej - odcinek od ul. Witosa do Wału Zawadowskiego w W., określając jednocześnie szereg warunków, jakie powinny być spełnione, zarówno w trakcie budowy jak i eksploatacji trasy, wynikających z potrzeby wyeliminowania negatywnych oddziaływań inwestycji na środowisko.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Starosty Powiatu W. Stanowisko Starosty Powiatu W. nie spełnia wymogu uzgodnienia, o którym mowa w art. 65 ust. 2 ustawy o informacji o środowisku. Taki wniosek wynika z następujących przesłanek. Uzgodnienie starosty dotyczyło jedynie projektu budowlanego, a nie decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto odnosiło się ono do innego odcinka inwestycji, niż określony w pozwoleniu na budowę. W decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycję określono jako budowę drogi krajowej - Trasa Siekierkowska - odcinek od ul. Idzikowskiego do Wału Zawadowskiego w W. wraz z towarzyszącymi urządzeniami budowlanymi. Wskazane rozbieżności prowadzą do wniosku, że Wojewoda M. przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę nie uzyskał wymaganego prawem uzgodnienia tej decyzji ze starostą. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, prowadząc postępowanie odwoławcze, niesłusznie pominął tę okoliczność i uznał, iż przedstawiono wszelkie opinie i uzgodnienia, zwłaszcza, że na wskazane wady decyzji Starosty Powiatu W. zwracało uwagę odwołujące się Stowarzyszenie "P. "
Dodatkowo NSA wskazał, że rozstrzygnięcie Starosty Powiatu W. i utrzymujące je w mocy orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zostały uchylone wyrokiem NSA z dnia 11 września 2002 r. /IV SA 3620/01/.
Odnosząc się do kwestii uzgodnienia decyzji o pozwoleniu na budowę z organem inspekcji sanitarnej sąd wskazał, iż organy obu instancji orzekały nie dysponując ostatecznym orzeczeniem uzgadniającym. Wojewódzki Inspektor Sanitarny uzgodnił, co prawda "na etapie pozwolenia na budowę planowane przedsięwzięcie", lecz zostało ono zaskarżone, a Główny Inspektor Sanitarny wydał rozstrzygnięcie o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania /art. 138 par. 2 Kpa/. Stosownie do art. 65 ust. 2 ustawy o informacji o środowisku, uzgodnienia decyzji o pozwoleniu na budowę z organem określonym w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o informacji o środowisku, dokonuje organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę. Powyższe wskazuje, że uzgodnienie następuje w ramach współdziałania organów administracji publicznej, którego tryb i zasady określa art. 106 Kpa. Stosownie do art. 106 par. 5 Kpa zajęcie stanowiska przez organ współdziałający następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie.
Wojewódzki Inspektor Sanitarny dokonał uzgodnienia w formie decyzji, w istocie jednak rozstrzygnięcie to, z powodów wskazanych wyżej, należy traktować jako postanowienie. Skoro tak to należało rozważyć, czy postanowienie wydane w ramach współdziałania organów administracji publicznej podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, a zatem, czy Wojewoda M. był uprawniony do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przed rozpatrzeniem zażaleń /nazywanych błędnie odwołaniami/.
Skład orzekający powołał się na uchwałę NSA Składu Siedmiu Sędziów z dnia 9 listopada 1999 r., OPS 8/98, zgodnie z którą w sytuacji, gdy przepis uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, wydanie decyzji przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie w przedmiocie zajęcia stanowiska, o którym mowa w art. 106 par. 5 Kpa, narusza przepis art. 106 par. 1 Kpa i podzielił pogląd wyrażony w uchwale.
Przemawia za tym szczególnie wzgląd na trwałość decyzji administracyjnych, która wymaga, by organ prowadzący postępowanie główne posługiwał się postanowieniem, którego treść nie może być już zmieniona przez organ rozpatrujący zażalenie. Zwłaszcza, że postanowienie to determinuje treść rozstrzygnięcia jakie zapadnie w postępowaniu głównym.
Stąd też Wojewoda M. wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę z naruszeniem art. 106 par. 1 Kpa. Organ odwoławczy nie tylko nie uwzględnił tej okoliczności, lecz całkowicie pominął to, że Główny Inspektor Sanitarny jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji uchylił rozstrzygnięcie uzgadniające. Tak więc decyzja organu II instancji zapadła w warunkach braku jakiegokolwiek uzgodnienia dokonanego przez organy inspekcji sanitarnej. Powyższe stanowi oczywiste naruszenie art. 65 ust. 2 ustawy o informacji o środowisku.
W związku z przytoczonymi okolicznościami NSA zauważył, że w sytuacji gdy, decyzja o pozwoleniu na budowę, wydana w warunkach określonych w art. 65 ust. 2 ustawy o informacji o środowisku, została podjęta bez uzyskania stanowiska organów wymienionych w art. 37 ust. 1 pkt 2, to zaistniały podstawy wznowienia postępowania zakończonego taką decyzją ostateczną /art. 145 par. 1 pkt 6 Kpa/. Stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o NSA. Skład orzekający mając na uwadze, iż wskazane naruszenia prawa odnoszą się także do decyzji organu pierwszej instancji, na podstawie art. 29 ustawy o NSA, uchylił także tę decyzję, uznając, iż jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Omówione wyżej wady zaskarżonej decyzji, mające podstawowe znaczenie w sprawie, nie były jedynymi uchybieniami stwierdzonymi przez sąd.
NSA zgodził się ze skarżącymi, iż organy obu instancji nie wykazały, by informacja o złożeniu wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę została podana do publicznej wiadomości w sposób określony w art. 13 ust. 3 i 4 ustawy o informacji o środowisku. Zarzuty skarżących dotyczące tej kwestii, zgłoszone w odwołaniach, nie zostały dostatecznie wnikliwie rozpatrzone przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ ten w ogóle nie odniósł się do podnoszonego przez skarżące stowarzyszenie zarzutu pominięcia podania informacji na stronie internetowej Wojewody M. Wskazane zarzuty są o tyle istotne, że stosownie do art. 36 ustawy o informacji o środowisku, decyzja o pozwoleniu na budowę, podobnie jak inne decyzje wymienione w art. 25 ust. 3 ustawy o informacji o środowisku wydana z naruszeniem wymagań określonych m.in. w art. 13 ustawy o informacji o środowisku jest nieważna. Brak jednoznacznego stanowiska organu odwoławczego w zakresie prawidłowości podania informacji do publicznej wiadomości, czyni przedwczesnym rozstrzyganie przez Sąd kwestii ewentualnej nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że uchylając się od wnikliwego przedstawienia omawianego zagadnienia organ naruszył art. 7 i art. 107 par. 3 Kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podobnie oceniono ogólnikowe odniesienie się w zaskarżonej decyzji do problemu kwalifikacji Trasy Siekierkowskiej jako drogi o ruchu przyspieszonym. Skarżące stowarzyszenie, które utrzymuje, iż trasa ta jest drogą ekspresową, powołało się na pochodzącą z Serwisu Prawnego Sejmu RP informację dotyczącą obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 stycznia 1996 r. w sprawie ustalenia sieci autostrad i dróg ekspresowych. Organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle do tego argumentu, poprzestając na rozważaniach dotyczących uznania trasy za drogę krajową, co w sprawie nie było kwestionowane.
Kolejnym uchybieniem organu odwoławczego było stwierdzenie, iż to na stronie, gdy kwestionuje ustalenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, spoczywa obowiązek przedstawienia dowodu z opinii innego rzeczoznawcy. Stanowisko to jest sprzeczne z regułami postępowania określonymi w art. 77 par. 3 i art. 78 par. 1 Kpa. Powyższe nie oznacza, że wniosek dowodowy powinien być uwzględniony, lecz, że ewentualna odmowa przeprowadzenia dowodu jest możliwa jedynie z przyczyn określonych w art. 78 par. 2 Kpa.
Skład orzekający nie zgodził się także ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w kwestii udziału skarżących w postępowaniach dotyczących uzgodnienia decyzji o pozwoleniu na budowę. Wbrew twierdzeniom organu w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 106 Kpa strony postępowania głównego korzystają ze wszystkich przysługujących im praw, poczynając od zawiadomienia o zwróceniu się do innego organu o wyrażenie stanowiska, a na możliwości wniesienia zażalenia kończąc. Zaniechanie informowania strony o czynnościach podejmowanych przez organ współdziałający stanowi naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu /art. 10 Kpa/.
Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego przekroczenia linii rozgraniczających sąd stwierdził, że także ta kwestia nie została wyczerpująco rozważona przez organ odwoławczy. Nie ustalono gdzie i w jakim zakresie linie rozgraniczające teren inwestycji uległy przesunięciu i czy istotnie nie występuje sprzeczność z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Samo powołanie się na przytoczone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być uznane za dostateczne rozważenie wskazanej kwestii.