Uzasadnienie
Skargą z dnia 10 października 2002 r. skarżący zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o ukaranie organu administracji publicznej /Wojewody W./ grzywną na podstawie art. 31 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 358 ze zm./ podając, iż organ ten nie wykonał wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 2 lutego 1998 r. IV SA 668/97. Skarżący podniósł, że pomimo upływu 4 lat i 8 miesięcy wyrok nie został wykonany. Podkreślił, iż mocą tego wyroku "zasądzono na moją rzecz 210 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania". Do skargi skarżący dołączył kopię pisma z dnia 7 maja 2002 r. wzywającego Wojewodę do wykonania powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wyjaśnił, że po powyższym wyroku Sądu została wydana decyzja z dnia 20 czerwca 1998 r. (...) o umorzeniu postępowania odwoławczego.
W dniu 13 listopada 2002 r. została ponadto wypłacona skarżącemu kwota 210 zł, zasądzona przez Sąd tytułem zwrotem kosztów postępowania.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący potwierdził, iż aktualnie wyrok tego Sądu został już wykonany, jednakże podtrzymał wniosek o wymierzenie organowi grzywny ze względu na to, że zwrot kosztów postępowania otrzymał dopiero po wniesieniu skargi do NSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wobec jednoznacznego sprecyzowania na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym żądania skarżącego, który wyjaśnił, że domaga się wydania orzeczenia przez ten Sąd na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, zwanej dalej "ustawą o NSA", wyłącznie z tej przyczyny, iż organ administracji publicznej wypłacił zasądzone wyrokiem koszty postępowania z bardzo poważnym opóźnieniem, należało rozważyć w pierwszym rzędzie, czy skarga ta jest dopuszczalna.
Niewątpliwie Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga skargi podmiotów uprawnionych /art. 31 ust. 3 ustawy o NSA/, w których zawarty jest wniosek o ukaranie grzywną organu, którego działania lub bezczynności dotyczy orzeczenie Sądu, zaś organ nie wykonał w całości lub w części tego orzeczenia. Sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny, zaś orzeczenie to podlega wykonania w drodze egzekucji sądowej bez opatrywania go klauzulą wykonalności.
Wobec jednak takiego jak podano wyżej sprecyzowania skargi w niniejszej sprawie, a więc żądania wymierzenia grzywny za opieszałość organu w wykonaniu wyroku z dnia 2 lutego 1998 r. IV SA 668/97, w tej części, którą Sąd uwzględniając skargę zasądził o zwrocie kosztów na rzecz strony skarżącej, należało odpowiedzieć na pytanie, czy ustawodawca formułując przepis art. 31 ustawy o NSA, miał również na uwadze nie wykonanie wyroku tego Sądu w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania.
Aby zastosować przepis art. 31 ustawy o NSA, Naczelny Sąd Administracyjny musi stwierdzić, że "organ, którego działania lub bezczynności dotyczy orzeczenie Sądu, nie wykonał w całości lub w części tego orzeczenia."
Musi więc być stwierdzone, że orzeczenie Sądu dotyczyło "działania lub bezczynności" organu, jak też nie zostało wykonane w całości lub w części przez ten organ.
W niniejszej zaś sprawie skarżący nie domaga się orzeczenia o grzywnie, jako środku wiążącym się z niewykonaniem przez organ orzeczenia dotyczącego "działania lub bezczynności", lecz ukarania organu za to, że nie wypłacał skarżącemu przez długi okres czasu zasądzonego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
Przepis art. 31 zamieszczony w ustawie o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w 1995 r. miał przede wszystkim na celu zapewnienie temu Sądowi możliwości wpływania na organy administracji publicznej w celu zastosowania się do orzeczeń Sądu. Zanim przepis ten został wprowadzony Sąd miał jedynie możliwość sygnalizowania nieprawidłowości, co stanowiło tylko informację mogącą posłużyć dyscyplinowaniu przez organ własnych pracowników. Obecna regulacja /art. 31 ustawy o NSA/ w większym stopniu może wpływać na skuteczność orzeczeń Sądu, ze względu na jej charakter przymuszająco-represyjny.
Jeśli natomiast chodzi o orzeczenie Sądu w kwestii zwrotu kosztów postępowania, należy stwierdzić, iż nie wymaga ono stosowania środka określonego w art. 31 ustawy o NSA w celu przymuszenia do wykonania tego orzeczenia. Rozstrzygnięcie w sprawie kosztów postępowania wydawane na podstawie art. 55 ustawy o NSA podlega bowiem egzekucji jako świadczenie pieniężne. W ocenie orzekającego w niniejszej sprawie składu Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest więc dopuszczalne stosowanie środka przewidzianego w art. 31 ustawy o NSA w celu przymuszenia do wykonania orzeczenia o kosztach postępowania.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji orzeczenia na podstawie art. 27 ust. 2 ww. ustawy o NSA.