Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2002r., wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchyliło decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...]lipca 2002r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na nadbudowie istniejącego budynku magazynowego na cele mieszkalne (dwa mieszkania) położonego na działkach ew. nr [...] i nr [...] przy ul. [...], w części dotyczącej pkt 3.3. i w tym zakresie orzekło co do istoty, a w pozostałym zakresie utrzymało decyzję w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że organ pierwszej instancji w pkt 3.3. decyzji nałożył na inwestora obowiązek zapewnienia na terenie działki miejsc postojowych samochodów osobowych w przeliczeniu 1,5 miejsca na 1 lokal mieszkalny oraz 6 miejsc parkingowych na 1.000 m2 pow. użytkowej magazynowej (bez sprzedaży). Tymczasem treść Ustaleń Ogólnych Planu Nr [...] zobowiązuje inwestora do zapewnienia miejsc postojowych samochodów osobowych na terenie własnej działki. Dlatego zmieniono wskazany pkt 3.3. decyzji, nadając mu brzmienie zgodne z ww. Ustaleniami. Ponadto stwierdzono, że planowane przez inwestora T. H. zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...] września 1992r. (Dz. Urz. Województwa [...], Nr [...], poz.
- dla obszaru oznaczonego symbolem [...]. Podnoszone zaś w odwołaniu okoliczności, że planowany do rozbudowy budynek magazynowy stanowi samowolę budowlaną nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie, skoro w świetle dyspozycji art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli planowana inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z wymogami określonymi przepisem art. 42 cyt. ustawy. Natomiast podnoszone przez skarżących zarzuty, że planowana inwestycja godzi w sferę ich prawnych interesów jako właścicieli nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością inwestora mogą być podnoszone dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.
W skardze na powyższą decyzję L. S. zakwestionowała wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania, podnosząc, że dotychczas nie została rozstrzygnięta sprawa samowolnego wzniesienia przez inwestora budynku magazynowego, nad którym ma być dokonana planowana nadbudowa mieszkań. Zarzuciła również, że organ odwoławczy dokonując zmiany zapisu co do wymaganej liczby miejsc parkingowych oparł się na materiale dowodowym, który nie przedstawia stanu faktycznego zgodnego z prawdą.
W osobnej skardze wniesionej przez E. P. oraz T. i Z. M. podniesiono, że zaskarżona decyzja narusza ich prawnie chroniony interes, ponieważ umożliwia inwestorowi T. H. zalegalizowanie samowoli budowlanej przez wykonanie projektowanej nadbudowy. Planowana nadbudowa budynku magazynowego zmieni wartość funkcjonalną i użytkową ich działek, z uwagi na to, iż w odległości 3 m od granicy powstanie ściana o długości 28 m i wysokości ponad 9 m.. Ponadto spowoduje zwiększenie natężenia hałasu emitowanego przez startujące i lądujące nad tym obszarem samoloty.
W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skargi zasługują na uwzględnienie, aczkolwiek z przyczyn innych niż w nich wskazano. Zarzuty podnoszone w skargach są o tyle nieistotne, że nie odnoszą się one bezpośrednio do kwestionowanej decyzji, lecz do zamierzenia inwestycyjnego, którego realizacja jest sprzeczna z interesami skarżących. Godzi się zauważyć, że rozstrzygające znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji mają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie orzekania w sprawie przez organy administracyjne. Stosownie do art. 40 ust.1 oraz art.43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (jedn. tekst i zagospodarowania terenu nie stanowi podstawy do rozpoczęcia prac budowlanych, nie przesądza o sprawach cywilnych, gdyż nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 40 i art. 46 cyt. ustawy), ale kończy pierwszy etap procesu inwestycyjnego, który poprzedza postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Podnoszone zatem w skargach zarzuty dotyczące usytuowania planowanego zamierzenia inwestycyjnego względem działek skarżących podlegają rozważeniu przez organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę, bowiem do tego organu należy dokonanie oceny w aspekcie art. 5 Prawa budowlanego wymagającego uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich. Również na tym etapie inwestycyjnym nastąpi ocena czy projektowana inwestycja nie będzie stanowiła uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich w stopniu naruszającym zasady wynikające z prawa budowlanego.
Do właściwości Sądu administracyjnego należy kontrola zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. W rozpatrywanej sprawie Sąd zobowiązany był zbadać czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami cytowanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a ustalone w niej warunki zabudowy i zagospodarowania działek o nr [...] i nr [...]o pow. 1.671 m2 położonych w W. przy u. [...] nie pozostają sprzeczności z treścią Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego m. W. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...].09.1992r. oraz Ustaleniami Ogólnymi Nr [...]. Tymczasem przekazany materiał dowody sprawy okazał się niekompletny, ponieważ nie tylko nie zawierał wypisu i wyrysu ze wskazanego powyżej planu zagospodarowania dla terenu objętego wnioskiem inwestora, ale także podanych wyżej Ustaleń Ogólnych Nr [...]. Te istotne braki spowodowały, że Sąd nie mógł dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji, a w szczególności poddać ocenie, czy zakwestionowana w skardze zmiana treści pkt 3.3. decyzji pierwszej instancji co do nałożenia na inwestora obowiązku zapewnienia miejsc postojowych samochodów osobowych na terenie jego działek, której dokonał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, była uzasadniona w świetle Ustaleń Ogólnych Planu Nr [...].
Z tych też powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za zasadne uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).
Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.