Uzasadnienie
Minister Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej decyzją z dnia 31 lipca 1986 r. nr U 30/087-K-124/86 utrzymał w mocy decyzję Głównego Architekta Wojewódzkiego w P.T. z dnia 2 marca 1986 r. nr UAN.IV.0924/10/83 o odmowie wznowienia postępowania zakończonego jego decyzją z dnia 18 grudnia 1984 r. nr UAN.III.0929/67/84/R 1, nakazującą Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w W. jako użytkownikowi uporządkowanie terenu wokół dróg dojazdowych i placów postojowych przy terenie motelu w P. Na skutek skargi Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej, organ ten decyzją z dnia 29 listopada 1986 r. nr U3/087-K-771/86, wydaną na podstawie art. 200 par. 2 Kpa, decyzję z dnia 31 lipca 1986 r. uchylił i umorzył postępowanie odwoławcze, uzasadniając, że z wyjaśnień Głównego Architekta Wojewódzkiego w P.T. z dnia 5 października 1986 r. wynika, iż teren parkingu został uporządkowany przez Gminną Spółdzielnię "Samopomoc Chłopska" w W., to jest został wykonany obowiązek wynikający z decyzji z dnia 18 grudnia 1984 r.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Ministra z dnia 19 listopada 1986 r. Gminna Spółdzielnia "Samopomoc Chłopska" w W. wniosła o stwierdzenie nieważności tej decyzji z powodu rażącego naruszenia art. 200 par. 2 Kpa przez jej wydanie po upływie zakreślonego terminu trzydziestodniowego od daty wniesienia skargi. Skarżąca Spółdzielnia podniosła ponadto, że podstawa wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 18 grudnia 1984 r. występuje nadal, gdyż Spółdzielnia nie była i nie jest właścicielem, użytkownikiem ani dzierżawcą parkingu publicznego przed motelem "P." w miejscowości P. oraz nie miała i nie ma obowiązku utrzymywania tego parkingu, wykonanie zaś jego remontu nastąpiło w warunkach przymuszenia grzywnami.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, wywodząc, że parking znajduje się na terenie motelu należącego do skarżącej Spółdzielni.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nie jest zasadny zarzut nieważności zaskarżonej decyzji z powodu wydania jej z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu zakreślonego w art. 200 par. 2 Kpa.
Nawiązując do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 1987 r. IV SA 915/86, a także do wyroku tego Sądu z dnia 2 września 1987 r. IV SA 160/87, wskazać należy, że przekroczenie trzydziestodniowego terminu instrukcyjnego z art. 200 par. 2 Kpa dla wydania decyzji w ramach autokontroli przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję, może stanowić przyczynę uchylenia przez sąd administracyjny decyzji tego organu, wydanej w powyższym trybie, tylko wówczas, gdy miało to istotny wpływ na wynik sprawy rozstrzygniętej tą decyzją /art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa/. Nie jest to natomiast rażące naruszenie prawa, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności takiej decyzji w ramach art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
Mimo jednak niezasadności powyższego zarzutu, skarga niniejsza podlega uwzględnieniu z innych przyczyn, które - stosownie do art. 206 Kpa - sąd administracyjny obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu, bez względu na granice skargi.
Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania. Żaden z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących wznowienie postępowania /art. 145-151 Kpa/ nie przewiduje bezprzedmiotowości postępowania w sprawie wznowienia z powodu wykonania decyzji dotychczasowej. Z przepisów tych, a zwłaszcza z art. 145, art. 149 i art. 151 Kpa wynika, że celem postępowania o wznowienie jest stwierdzenie występowania przesłanek wznowienia i podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 par. 1 Kpa lub stwierdzenie wydania decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa określonym w art. 145 par. 1 Kpa.
Kwestie związane z wykonaniem decyzji dotychczasowej są dla bytu tego postępowania bez znaczenia, a więc wykonanie obowiązków nałożonych decyzją dotychczasową nie stanowi przesłanki w rozumieniu art. 105 par. 1 Kpa do umorzenia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją.
Ponadto zaskarżona decyzja została wydana z przekroczeniem uprawnień organu do uchylenia w trybie art. 200 par. 2 Kpa własnej decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego. Uprawnienie to bowiem przysługuje tylko wówczas, gdy organ uzna w całości skargę za słuszną, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Nadal bowiem organ II instancji nie uznał zasadności zarzutów strony skarżącej co do występowania przesłanek do wznowienia postępowania i do uchylenia decyzji organu stopnia wojewódzkiego z dnia 18 grudnia 1984 r. Wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 200 par. 2 Kpa w istocie doprowadziło do stanu, w którym stała się ostateczną decyzja organu I instancji z dnia 2 marca 1986 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 18 grudnia 1984 r., co przecież było przedmiotem skargi do sądu. Organ administracji państwowej, który w ostatniej instancji wydał zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzję, utrzymującą w mocy niekorzystną dla strony skarżącej decyzję organu niższego stopnia, nie może na podstawie art. 200 par. 2 Kpa uchylić własnej decyzji i umorzyć postępowania odwoławczego.
Z powyższych względów zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja z dnia 19 listopada 1986 r. została wydana z istotnym naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego o wznowieniu postępowania, przepisów art. 105 par. 1 i art. 138 par. 1 pkt 3 Kpa oraz art. 200 par. 2 Kpa, co uzasadnia jej uchylenie przez sąd administracyjny.
Uchylenie tej decyzji powoduje, że aktualna staje się skarga na decyzję organu odwoławczego z dnia 31 lipca 1986 r., której ponownie należy nadać bieg w trybie art. 200 par. 2 Kpa.
Charakter zaskarżonej decyzji z dnia 19 listopada 1986 r. i rodzaj uchybień, jakich dopuszczono się przy jej wydaniu, powodują, że w niniejszym postępowaniu sądowym nie mogło dojść do kontroli zasadności odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją organu stopnia wojewódzkiego z dnia 18 grudnia 1984 r.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa oraz art. 208 Kpa jak w sentencji wyroku.