Uzasadnienie
Burmistrz Gminy W.-T. decyzją z dnia 19 października 1998 r. opartą na przepisach art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 prawa budowlanego z 1994 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Mieczysławowi K. pozwolenia na budowę przykanalika ściekowego do budynku mieszkalnego przy ul. Ch. 2a w W. według projektu budowlanego mgr inż. Teresy W. Decyzja ta nie zawiera uzasadnienia.
Wojewoda M., po rozpatrzeniu odwołania Adama B., decyzją z dnia 5 marca 1999 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor przedstawił zaświadczenie Sądu Rejonowego dla W. M., w którym stwierdza się, że Mieczysław K. i jego żona Wacława-Marianna K. są na zasadzie wspólności ustawowej właścicielami nieruchomości stanowiącej niezabudowaną działkę nr 23 o powierzchni 13 arów 27 metrów kwadratowych, położonej w W. przy ul. Ch. 2a. Tym samym należało uznać, że inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast rozstrzygnięcie sporów dotyczących prawa własności nie leży w zakresie kompetencji organów administracji i w związku z tym wszelkie roszczenia w tym przedmiocie należy kierować do sądu powszechnego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę decyzję Adam B. zarzucił, że sporny przykanalik ściekowy został usytuowany na jego działce. Spór z inwestorem dotyczący przebiegu linii rozgraniczającej ich nieruchomości nie był rozstrzygnięty w dacie wydania zaskarżonej decyzji ponieważ postanowienie Sądu Rejonowego dla W. P. z dnia 15 października 1986 r. zostało uchylone a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania temu Sądowi postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 26 czerwca 1987 r. (...).
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważyły co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
Wprawdzie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, w myśl którego organ administracji, rozpatrujący sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę, nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej tylko z tego powodu, że prawo inwestora do dysponowania nieruchomością jest kwestionowane przed sądem powszechnym, lecz tylko wówczas gdy inwestor prawo do dysponowania nieruchomością wykaże w sposób niewadliwy /vide: wyrok NSA z dnia 9 marca 1992 r. IV SA 1394/91 - ONSA 1993 Nr 4 poz. 86/. Otóż w sprawie niniejszej nie było dostatecznych podstaw do uznania, iż inwestor w sposób niewadliwy wykazał prawo do dysponowania nieruchomością w zakresie objętym sporną inwestycją skoro w toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nie zostało zakończone postępowanie przed sądem powszechnym o rozgraniczenie nieruchomości inwestora z nieruchomością skarżącego. Z treści zaś postanowienia sądu rewizyjnego - Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 26 czerwca 1998 r. (...), uchylającego postanowienie Sądu Rejonowego dla W. P. z dnia 15 października 1986 r. i przekazującego sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania wynika, iż stan posiadania sąsiednich nieruchomości uwidoczniony na mapie Witolda K. wpisanej do W. Przedsiębiorstwa Geodezyjnego Składnicy Map i Dokumentów nie może być miarodajny do ustalenia linii rozgraniczających te nieruchomości oraz że materiał dowodowy, w tym akty notarialne oraz opinie biegłych, zezwala na dokonanie rozgraniczenia według stanu prawnego, który wskazuje na inny przebieg linii granicznej aniżeli stan ostatniego posiadania.
Zawisłość sprawy przed sądem powszechnym o rozgraniczenie w czasie toczącego się postępowania administracyjnego, w którym rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało w istotnej kwestii - wykazania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością - od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd odnośnie własności pasa gruntu przeznaczonego pod projektowaną inwestycję, obligowało organ administracji z mocy art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa do zawieszenia postępowania oraz do wykazania stosownej inicjatywy określonej w art. 100 par. 1 i 3 Kpa.
Ponieważ tym zasadom nie czyni zadość rozstrzygnięcie sprawy dlatego z mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.