Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2002r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., przywołując w podstawie prawnej orzeczenia, art. 103 ust. 2 oraz art. 81 c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, zobowiązał inwestora S. N. do przedłożenia inwentaryzacji architektoniczno - budowlanej z planem sytuacyjnym, sporządzonym na aktualnym podkładzie geodezyjnym i oceną stanu technicznego budynku garażowego zlokalizowanego na nieruchomości przy ulicy [...] w R. do dnia 30 kwietnia 2002r.
Z ustaleń dokonanych przez organ w postępowaniu prowadzonym na wniosek K. i I. L. wynikało, iż przedmiotowe garaże zostały wybudowane przez inwestora bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę w latach 1971-1973. Dlatego też organ prowadził postępowanie w sprawie samowoli budowlanej w trybie przepisów Prawa budowlanego z 1974r.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli K. i I. L. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę garaży z powodu naruszenia ich słusznego interesu prawnego i niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych. W uzasadnieniu wskazali, iż na podstawie obowiązujących w dacie ich budowy przepisami, garaże zostały zaliczone do obiektów budowlanych uciążliwych dla otoczenia. Zgodnie z § 10 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki(Dz.L). Nr 17, poz.
- 62) minimalne odległość garaży względem budynków powinna wynosić 15 m, nie zaś 6 m, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie.
Postanowieniem z dnia [...] września 2002r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. błędnie przywołał w podstawie prawnej art. 103 ust. 2 oraz art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. W ocenie tego organu zastosowanie w sprawie powinna mieć ustawa z 1974r., ponieważ sporny obiekt powstał pod rządami tej ustawy. Organ nie zastosował w sprawie w art. 138 § 1 pkt 2 kpa ponieważ wydanie postanowienia w tym trybie stanowiłoby naruszenie art. 56 Prawa budowlanego.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wnieśli K. i I. L. z wnioskiem o jego uchylenie. Zarzucili organowi II instancji wadliwe zastosowanie przepisów prawa budowlanego. Na podstawie akt sprawy wynikało bowiem, iż boksy garażowe zostały wybudowane przed 1974r, powinna w związku z tym mieć do nich zastosowanie ustawa z 31 stycznia 1961, a nie ustawa z 1974r. Wydając zaskarżone postanowienie z dnia [...] października 2002r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., zastosował przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r., czym naruszył prawo. Ponadto garaże zostały wybudowane również na działce o nr [...], której wieczystymi użytkownikami są skarżący, zatem z powodu pogorszenia warunków zdrowotnych winno się nakazać rozbiórkę garaży a nie zobowiązywać inwestora do przedkładania inwentaryzacji architektoniczno - budowlanej.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, iż zarzuty skarżących są bezpodstawne, ponieważ nawet, gdyby sporne obiekty zostały wybudowane w latach 1971 - 72 w sprawie zastosowanie miałyby także przepisy ustawy z roku 1974r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270).
Rozpatrując stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skargę należy uznać za uzasadnioną.
W ocenie Sądu zachodzą podstawy do zastosowania art. 145 § 1 ust. 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), a więc naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z zasadami zawartymi w art. 6, 7 i 8 kpa, organy administracji publicznej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa i prowadzić postępowanie w taki sposób, aby zostały wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności. Brak prawidłowego zastosowania przepisów prawa stanowi naruszenie przepisów, które zobligowały Wojewódzki Sąd Administracyjny do uchylenia postanowień obu instancji.
W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie w sprawie samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu garaży bez pozwolenia na budowę. Postępowanie zostało wszczęte na wniosek K. i I. L. Wnioskiem tym skarżący zakreślili ramy wszczętego postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż w ramach złożonego wniosku skarżący domagali się zbadania przez kompetentne organy czy nie naruszono ich uprawnionych interesów. Na organie spoczywał obowiązek zbadania sprawy w pełnym zakresie, aby w ostateczności podjąć działania zgodne z przepisami prawa.
W pierwszej kolejności organ winien był ustalić bezspornie w jakiej dacie sporne obiekty powstały, implikuje to bowiem możliwość zastosowania prawidłowo określonych przepisów prawa. Gdyby, jak wynika to z dotychczas prowadzonego postępowania potwierdził się fakt, że garaże powstały przed 1974r., słuszny byłby zarzut skarżących, iż zastosowanie w sprawie powinna mieć ustawa z dnia 31 stycznia 1961r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 i z 1965 r. Nr 13, poz.
- 91) i tryb w niej określony, nie zaś jak wskazują organy obu instancji ustawa z 1974r.
Z tego też powodu uchyleniu podlega zarówno postanowienie organu I jak i II instancji. Błędne wskazówki organu II instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia spowodowałyby bowiem, iż prowadzone w jego następstwie postępowanie dotknięte byłoby poważną wadą procesową i w konsekwencji mogłoby doprowadzić do wydania decyzji w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan prawny. Prowadzone w trybie niewłaściwym postępowanie narusza w sposób zasadniczy prawo strony do obrony swoich praw. Inne bowiem są przesłanki oceny samowoli budowlanej i ewentualnego wydania nakazu rozbiórki określone w ustawie z 1961r., inne zaś w ustawie z 1974r. Wyeliminowanie tych błędów na etapie prowadzonego postępowania, przed wydaniem decyzji merytorycznej, pozwoli zarówno organowi na prowadzenie postępowania w trybie właściwym, stronie zaś umożliwi pełną ochronę jej uzasadnionych interesów.
Mając na względzie wskazane wyżej rozważania i uchybienia Sąd uznał, że ze względu na swój charakter miały istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie organu I instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 200 ww. ustawy.