Uzasadnienie
Decyzją (...) z dnia 16 lutego 1998 r. wydaną z upoważnienia Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w S. na podstawie art. 18 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska /Dz.U. nr 77 poz. 335/, art. 104 Kpa, rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 24 listopada 1992 r. w sprawie warunków i sposobu ustalania kosztów ponoszonych w związku z prowadzeniem kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska /Dz.U. nr 95 poz. 471/ ustalono wysokość kosztów poniesionych w związku z przeprowadzoną kontrolą w dniu 12. 01.1998 r. w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska przed hałasem w Zakładzie nr 2 i 3 (...) Fabryk Mebli Sp. z o. o. w S. przy ul. K. 8 na kwotę 341,25 zł według załączonej wyceny nr 28/K/98.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła (...) Fabryka Mebli Spółka z o.o. w S. Decyzją z dnia 10 lutego 1999 r. wydaną z upoważnienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu powyższej decyzji stwierdzono, iż w dniu 12.01.1998 r. Wojewódzki Inspektora Ochrony Środowiska wykonał pomiary kontrolne hałasu przenikającego do środowiska z terenu Zakładu nr 2 i 3 SFM w S., które wykazały naruszenie warunków ustalonych decyzją Wojewody S. z dnia 3.03.1994 r. Decyzją z dnia 26.01.1998 r. wymierzono dobową karę pieniężną w wysokości 75,00 zł dobę za stwierdzone naruszenie wymagań ochrony środowiska.
Przeprowadzona analiza dokumentów wykazała, iż koszty kontroli ustalono prawidłowo i brak jest podstaw do odstąpienia od ich ustalenia. W przedmiotowej sprawie na podstawie dokonanych pomiarów stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu zarówno w porze dziennej /0,4 dB/, jak i nocnej /10,4 dB/. Ze względu na fakt, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 1995 r. w sprawie wysokości, zasad i trybu nakładania kar pieniężnych za nieprzestrzeganie wymagań ochrony środowiska oraz współczynników różnicujących wysokość kar pieniężnych nie pozwala na wymierzenie kary pieniężnej za przekroczenie poniżej 1 dB, w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do wymierzenia SFM kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dziennej, jednakże orzeczono karę za przekroczenie hałasu w porze nocnej.
Zdaniem organu odwoławczego przedstawione wyżej okoliczności uzasadniały wydanie zaskarżonej decyzji o ustaleniu kosztów wykonania pomiarów.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła (...) Fabryka Mebli Sp. z o.o. domagając się jej uchylenia jako niezgodnej z prawem.
Skarżąca stwierdziła, iż z uwagi na to, że decyzja z dnia 3.03.1994 r. stanowiąca podstawę wydania zaskarżonej decyzji została zmieniona decyzją z dnia 2.09.1998 r. tym samym decyzja zaskarżona straciła ważność. W ocenie strony skarżącej przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu należy bowiem rozpatrywać uwzględniając decyzję z dnia 2.09.1998 r. Niezależnie od powyższych zarzutów skarżąca stwierdziła, że decyzja z dnia 3.03.1994 r. wydana została z naruszeniem postanowień planu miejscowego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do przepisu art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem w zakresie swej właściwości. Stąd wszelkie zarzuty skargi wykraczające poza przedmiot rozstrzygnięcia zawarty w zaskarżonej decyzji, a więc między innymi zarzuty strony skarżącej kwestionujące legalność decyzji administracyjnej z dnia 3.03.1994 r., uznać należało w niniejszym postępowaniu za bezprzedmiotowe.
Istotnym dla rozpoznania niniejszej sprawy jest fakt, iż przeprowadzone w dniu 12.01.1998 r. pomiary kontrolne hałasu wykazały naruszenie warunków ustalonych decyzją Wojewody S. z dnia 3.03.1994 r., co spowodowało wydanie z kolei przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska decyzji z dnia 26.01.1998 r. wymierzającej stronie skarżącej karę dobową. Decyzją z dnia 10.02.1999 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 26.01.1998 r. i dokonał korekty ustalonej przez organ I instancji wysokości dobowej kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska z obiektów: Zakład 2 i 3 w S. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2001 r. /IV SA 375/99/ oddalił skargę (...) Fabryki Mebli Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 10.02.1999 r. w przedmiocie wymierzenia kary dobowej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu.
Przepis art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska /Dz.U. nr 77 poz. 335 ze zm./ przewiduje, iż koszty pobierania próbek oraz wykonywania pomiarów i analiz, na podstawie których stwierdzono naruszenie wymagań ochrony środowiska, ponoszą jednostki organizacyjne lub osoby fizyczne, których działalność jest źródłem naruszenia tych wymagań. Stosownie do ust. 2 tego artykułu wysokość kosztów, o których mowa w ust. 1, ustala w drodze decyzji organ Inspekcji Ochrony Środowiska stwierdzający naruszenie wymagań ochrony środowiska.
W związku z takim brzmieniem art. 18 ust. 1 i ust. 2 omawianej ustawy stwierdzić trzeba, iż decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej za naruszenie wymagań ochrony środowiska, winna poprzedzać, bądź zostać wydana łącznie z decyzją, której przedmiotem jest obciążenie jednostki organizacyjnej kosztami, o których mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Ten warunek został spełniony w niniejszej sprawie, bowiem zaskarżona decyzja z dnia 10.02.1999 r. wydana została tegoż dnia co decyzja ostateczna z dnia 10.02.1999 r. dotycząca wymiaru dobowej kary pieniężnej.
Podkreślić też należy, iż strona skarżąca nie przedstawiła żadnych zarzutów w stosunku do samej wyceny nr 28/K/98 określającej wysokość kosztów ustalonych w zaskarżonej decyzji.
Mając przedstawione wyżej okoliczności na uwadze, wobec niezasadności zarzutów strony skarżącej na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalono.