Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 104 § 1 i § 2 kpa i art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2001 r. uchylającym decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 1999 r. i utrzymującą nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 1997 r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania stwierdzenia przygotowania zawodowego do projektowania w specjalności architektonicznej W. K., po ponownym rozpatrzeniu wniosku W. K. z dnia 30 listopada 1994 r. odmówił stwierdzenia przygotowania zawodowego do projektowania w specjalności architektonicznej W. K..
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że W. K. wystąpił wnioskiem z dnia 30 listopada 1994 r. o rozszerzenie posiadanych uprawnień do wykonywania samodzielnych funkcji projektanta o zakres projektowania architektonicznego w czasie, gdy obowiązywała ustawa Prawo budowlane z 1975 r.
Zgodnie z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wniosek zainteresowanego podlegał rozpoznaniu według przepisów nowej ustawy.
Organ pierwszej instancji pismem z dnia 15 marca 1995 r. określił wnioskodawcy warunki do uzyskania uprawnień architektonicznych w ograniczonym zakresie.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2002 r. Wojewoda [...] wezwał W. K. do złożenia oświadczenia, czy podtrzymuje swój wniosek z dnia 30 listopada 1994 r., czy też go cofa wobec wcześniejszego zażądania zwrotu opłaty za egzamin, do którego został dopuszczony.
Zainteresowany nie odpowiedział na powyższe wezwanie.
Decyzją z dnia [...] września 2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania. K., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie I instancji.
W uzasadnieniu stwierdził, że biorąc pod uwagę, iż skarżący nie odpowiedział na postanowienie Wojewody [...] w przedmiocie aktualności wniosku o rozszerzenie posiadanych uprawnień budowlanych, a także brak możliwości prawnych spełnienia żądania strony odnośnie wydania stwierdzenia przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej projektanta, uznać należy, że postępowanie wszczęte wnioskiem W. K. jest bezprzedmiotowe, a zatem podlega umorzeniu.
Decyzja organu I instancji jest wadliwa, gdyż decyzja odmawiająca stwierdzenia przygotowania zawodowego do projektowania w specjalności architektonicznej, ma charakter rozstrzygnięcia merytorycznego, podczas gdy podstawę jej wydania stanowiły względy formalno-prawne.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł W. K..
Wyjaśnił, że Wojewoda [...] wysyłając postanowienie nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. miał już jego pisemną deklarację o podtrzymaniu wniosku, złożoną w dniu 30 października 2001 r. w kancelarii Wydziału i zgadza się z zaskarżoną decyzją w części dotyczącej jej uchylenia, natomiast podstaw do umorzenia za organ I instancji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie miał.
Podał również, że organ administracji miał komplet dokumentów pozwalających mu potwierdzić przygotowanie zawodowe do funkcji projektanta w specjalności architektonicznej, miał czas administracyjny i świadomie z niego nie skorzystał, działając na szkodę, czym naruszył, interes prawny skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Niniejsza sprawa na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Sąd uwzględnia skargę na decyzję w przypadku stwierdzenia jej wad, o których mowa w art. 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona skoro zachodzą podstawy do zastosowania art. 145 § 1 ust. 1 lit. c powołanej wyżej ustawy.
Przepis powyższy stanowi, że Sąd uwzględnia skargę na decyzję i wówczas ją uchyla w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 105 § 1 kpa.
Decyzję o umorzeniu postępowania organ administracji państwowej wydaje zgodnie z art. 105 § 1 kpa wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności wówczas, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2001 r., sygn. akt V SA 381/01).
W sprawie tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła.
Skarżący nie cofnął wniosku a z faktu, że nie złożył oświadczenia w tej sprawie na wezwanie Wojewody [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2002 r. mimo, iż je odebrał, organ nie może domniemywać, ze skarżący zrezygnował z ubiegania się o poszerzenie uprawnień budowlanych z dziedziny architektonicznej.
Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 kpa to w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i doktrynie – brak przedmiotu postępowania.
Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjno-prawnego, takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego, skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień, wynikających z prawa materialnego. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów stosunku materialno-prawnego.
W świetle powyższych rozważań decyzja organu I instancji była prawidłowa, gdyż rozstrzygała sprawę merytorycznie.
W. K. nie cofnął swojego wniosku z dnia 1 grudnia 1994 r. i nie złożył wymaganego prawem budowlanym egzaminu w celu uzyskania uprawnień budowlanych.
Należy jeszcze raz podkreślić, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, iż wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Należy przy tym brać pod uwagę okoliczności podnoszone zarówno przez stronę, jak i przez organ z urzędu.
Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem.
Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c powołanej ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.
O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w/w ustawy, stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku na podstawie art. 152.