Wyrok WSA w Warszawie z 17 marca 2005 r., IV SA 4331/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 17 marca 2005 r.

Sprawa

sprawy ze skargi C. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę pomostu drewnianego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.),, Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak
Anna Sokołowska protokolant

Uzasadnienie

7/ IV SA 4331/03

Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2003r., działając w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla H. K.-S., Z. S., U. K. i B. K. na budowę pomostu drewnianego, na palach z rur stalowych wypełnionych betonem, na Jeziorze [...] przylegającego do działki nr [...], w miejscowości [...] gm. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestorzy spełnili warunki wynikające z art. 32 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego, co czyni zasadnym wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2003r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania C. K. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż kontrolowana decyzja została wydana w terminie ważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2003r., o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W aktach sprawy znajduje się także decyzja Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2003r., udzielająca inwestorom pozwolenia wodno-prawnego na wykonanie przedmiotowego pomostu.

Zdaniem organu odwoławczego skoro zostały spełnione wszystkie formalności przewidziane w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ do wydania pozwolenia na budowę nie mógł odmówić wydania takiej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wskazał, iż okoliczność w nim podniesiona, o użytkowaniu działki nr [...] przez C. K. od ponad 50 lat, nie daje podstawy do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji. Nietrafnym jest także, w ocenie organu, zarzut naruszenia art. 27 pkt. 1 Prawa wodnego, bowiem pomost będzie budowany w odległości 2,0m od granicy działki i nie będzie ogrodzony.

Wskazano także, iż zgodnie z art. 28 Prawa wodnego, właściciel nieruchomości przyległej do powierzchniowych wód publicznych jest zobowiązany umożliwić dostęp do wody na potrzeby wykonania robót związanych z utrzymywaniem wód, a także w związku z korzystaniem z tych wód. W przedmiotowej sprawie dostęp do wody jest z nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa.

Skargę na powyższe decyzje wniosła C. K., zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 10, 19, 24, 25 i 73 kpa, bowiem nie została ona zapoznana z decyzjami Wójta Gminy [...] oraz Starosty Powiatowego w [...].

Zdaniem skarżącej budowa pomostu w odległości 2 m od jej działki pozbawia ją swobody w korzystaniu z jej własności i uniemożliwia budowę przynależnego jej pomostu na własnej działce letniskowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu prez. w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.)

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Sąd rozstrzygając w granicach sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co umożliwia poddanie sądowej kontroli zaskarżonego aktu w zakresie szerszym, niżby to wynikało ze skargi.

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji dotknięte są wadą wymienionego w art. 156 § 1 pkt 1 kpa: jako, że dotyczy naruszenia przepisów własności, powinna być wzięta pod uwagę w pierwszej kolejności.

Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003r. została wydana przez organ administracji architektoniczno-budowlanej stopnia wojewódzkiego w oparciu o art. 82 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, przy czym organ wydający decyzję w żaden sposób nie uzasadnił swojej właściwości w tej sprawie.

Prawo budowlane z 1994r., operując pojęciem "budowli hydrotechnicznych" (art. 2 ust. 2 pkt 2, art. 3 pkt 3) nie precyzując tego określenia.

W § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 20 grudnia 1996r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997r., Nr 21, poz. 111) wymienia się przykładowo, czym są " budowle hydrotechniczne", przy czym przepis ten precyzuje, iż rozumienie tego pojęcia odnosi się jedynie do tego właśnie rozporządzenia.

Pojęcie " budowli hydrotechnicznej" w rozumieniu Prawa budowlanego jest określeniem szerokim wskazującym na pewną kategorię obiektów, budowli związanych swym usytuowaniem i wykorzystaniem z wodami, których rodzaje i podziały zostały określone w art. 6 Prawa budowlanego z 24 października 1974r.

Brzmienie art. 82 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego z 7 lipca 1994r., wskazuje, iż w odniesieniu jedynie do niektórych obiektów hydrotechnicznych (piętrzących, wpustowych, regulacyjnych) w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę właściwym jest organ stopnia Wojewódzkiego. Pozostałe "obiekty hydrotechniczne" (nie wymienione w cytowanym przepisie) należą do kompetencji Starosty zgodnie z art. 82 ust.2.

Jeżeliby przyjąć, iż pomost ma być zaliczony do "innych obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich wraz z obiektami towarzyszącymi", to do tej samej kategorii tak szeroko interpretowanej, należałoby zaliczyć wszystkie obiekty rozumiane pod pojęciem "budowli hydrotechnicznych".

W takim przypadku należałoby uznać za zbędny, dokonany przez ustawodawcę podział kompetencji pomiędzy organy architektoniczno-budowlane szczebla powiatowego i wojewódzkiego, dokonany w art. 82 ust 2 i 3 Prawa budowlanego.

Reasumując, w sprawie niniejszej, organem właściwym do udzielenia pozwolenia na budowę w pierwszej instancji był Starosta, a nie Wojewoda, co skutkuje stwierdzeniem nieważności tej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1 kpa.

Z tych samych przyczyn stwierdzono nieważność decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który wydał zaskarżoną decyzję jako organ odwoławczy, co zwalnia Sąd z merytorycznej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia i ustosunkowanie się do zarzutów skargi.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekła jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w pkt II wyroku oparto na treści art. 152 cytowanej ustawy.