Uzasadnienie
E. i A. S. oraz J. i K. P., wnieśli zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu U. w gminie O., podnosząc, iż zawarte w nim zapisy naruszają ich interes prawny i ich uprawnienia jako właścicieli działki nr 253/2.
Zarzuty te zostały odrzucone uchwałą nr "[...]" Rady Miejskiej w O. z dnia 29 sierpnia 2003 r.
W dniu 27 października 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga E. i A. S. oraz J. i K. P. na uchwałę Rady Miejskiej w O. nr "[...]" z dnia 29 sierpnia 2003 r.
W odpowiedzi na skargę organ, wskazując, iż dotyczy ona uchwały wydanej w wyniku rozpatrzenia zarzutu zgłoszonego przez D. Z., wniósł o jej odrzucenie na tej podstawie, iż w świetle art. 33 ust. l i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, póz. 368 z późn. zm.), skarżący nie są podmiotem uprawnionym do jej wniesienia (nie mają interesu prawnego).
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
W związku z reformą sądownictwa administracyjnego, przedmiotowa skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd
Administracyjny w Olsztynie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz.1270) (art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, póz. 1271 z późniejszymi zmianami/).
Przepis art. 50 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podobnie jak art. 33 ust 2 uprzednio obowiązującej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, przyznaje uprawnienie do wniesienia skargi każdemu, kto ma w tym interes prawny.
Naczelny Sąd Administracyjny zwracał się do skarżących o wyjaśnienie, czy przedmiotem skargi jest uchwała dotycząca odrzucenia zarzutów do planu wniesionych przez D. Z. i skarżący ponownie wskazali, że skarga ich dotyczy tej właśnie uchwały.
Wniesienie skargi na przedmiotową uchwałę nie leżało w interesie prawnym skarżących, co wynika z faktu, iż zarzut, w wyniku którego została ona wydana był wyrazem interesu prawnego innej osoby, stanowiącego bezpośrednią pochodną jej prawa do nieruchomości.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § l pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało odrzucić skargę jako niedopuszczalną.