Uzasadnienie
Główny Inspektor Sanitarny zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Gminy S., uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2002r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i umorzył postępowanie tego organu w sprawie podwyższenia łącznej kary pieniężnej za 1996 rok orzeczonej za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nie wyznaczonym w związku z.niewykonaniem w terminie przedsięwzięcia stanowiącego podstawę odroczenia. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez podstawy prawnej, ponieważ w ustawie z dnia 27 czerwca 1997 r. o odpadach brak jest przepisu przejściowego stanowiącego o tym, że przepisy tej ustawy stosuje się do orzekania o podwyższeniu łącznej kary pieniężnej, w sytuacji gdy odroczenie terminu płatności kary łącznej nastąpiło w oparciu o przepis art. HOc ust.2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska.
Skargę od tej decyzji wniosła Gmina S., podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 7 i art. 8 kpa. Przede wszystkim podniesiono, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę okoliczności, że niedotrzymanie terminu budowy międzygminnej sortowni i składowania odpadów oraz niezlikwidowania nielegalnego składowiska spowodowane było okolicznościami niezależnymi od Gminy. Opóźnienia spowodowały trudności formalno-prawne w uzyskaniu zezwolenia na budowę tych inwestycji. Podniesiono nadto, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ustosunkowano się do przedstawionych dokonań i zamierzeń Gminy w sprawie likwidacji dotychczasowego składowiska oraz wydatkowanych na ten cel środków finansowych. Z tych wszystkich powodów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie z przyczyn w niej podniesionych.
Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena, czy organy administracyjne obu instancji po dniu 1 października 2001 roku miały podstawę materialnoprawną do wydania decyzji w przedmiocie podwyższenia łącznej kary orzeczonej w oparciu o stan prawny obowiązujący przed tą datą.
Zasadajest, że organ administracyjny pierwszej instancji stosuje przepisy prawa materialnego obowiązujące w dniu wydania decyzji. Przepisy te decydują również o tym, czy i w jakim zakresie organ powinien stosować ewentualnie przepisy dawniejsze. Nowy akt prawny powinien rozstrzygać w przepisach przejściowych, które przepisy, nowe czy poprzednie, mają zastosowanie do spraw będących w toku lub stanów faktycznych (zdarzeń) sprzed obowiązywania nowych regulacji.
Przepis art. 2 ust.l i ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 200 lr. o wprowadzeniu ustawy- Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085) stanowi, że z dniem 1 października 2001r. w związku z wejściem w życie tym dniu ww. ustaw, tracą moc obowiązującą ustaw z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. z 1994r. Nr 49, poz. 196 ze zm.) oraz ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o odpadach (Dz. U. Nr 96, poz. 592 ze zm.). W związku z nowymi regulacjami ustawodawca w przepisach powołanej wyżej ustawy z dnia 27 lipca 200lr. ustanowił szereg przepisów przejściowych. W art.. 9 ust 3 tej ustawy postanowił, że w sprawach kar pieniężnych, których termin płatności został odroczony przed dniem wejścia w życie art. 272-321 Prawo ochrony środowiska, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Z materiału dowodowego rozpatrywanej sprawy wynika, że decyzję odraczającą Gminie S. łączną karę pieniężną za 1996 rok wydano w dniu [...] kwietnia 1997r. w oparciu o przepis art. HOc ust.2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska. Zatem, zgodnie z wolą ustawodawcy podstawę materialnoprawną do wydania decyzji o podwyższeniu kary łącznej z powodu niedotrzymania warunków odroczenia tej kary stanowią przepisy dotychczasowe, obowiązujące przed dniem 1 października 2001 roku. Oznacza to, że w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji prawidłowo powołano przepis art. 40 ust. 6 ustawy z dnia 27 czerwca 1997r. o odpadach (Dz. U. Nr 96,poz. 592 ze zm.), dający podstawę do podwyższenia łącznej kary pieniężnej stronie skarżącej z powodu niedotrzymania warunków odroczenia tej kary.
W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że w zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, że decyzja pierwszej instancji została wydana bez podstawy prawnej i ta ocena zaważyła na rozstrzygnięciu sprawy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).
Sąd na podstawie art. 152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku W ponownym postępowaniu organ administracji przeprowadzi ponownie postępowanie mając na względzie przedstawione powyżej uwagi.