Uzasadnienie
7/IV SA 4454/03
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] sierpnia 2000r. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane nakazał M. S. rozbiórkę dwóch silosów na cement usytuowanych na terenie zakładu produkcyjnego wyrobów betonowych we wsi [...] przy ul. P..
W uzasadnieniu organ podniósł, że użytkownik nieruchomości będący właścicielem zakładu produkującego wyroby betonowe, bez wymaganego pozwolenia na budowę ani zgłoszenia wybudował dwa silosy na cement, co obliguje organ do zastosowania sankcji z art. 48 Prawa budowlanego.
Od decyzji tej odwołanie złożył inwestor.
W odwołaniu podniósł, że od kwietnia 1988r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji artykułów budowlanych i drogowych i od tego czasu wykorzystuje silosy jako zbiorniki na cement, a przed 1988r. służyły one jako magazyny zbożowe. Podał również, że podejmie czynności w celu dokonania zmian w planie zagospodarowania przestrzennego aby zalegalizować istnienie zakładu produkcyjnego.
Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...], wydaną w dniu [...] października 2003r., na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenie.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w dniu 11 lipca 2003r. weszły w życie przepisy znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, które m.in. wprowadziły zmianę przepisu art. 48 na podstawie którego wydano kwestionowaną decyzję. Wobec tego organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien uwzględnić treść art. 48 w jego znowelizowanym brzmieniu.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł właściciel sąsiedniej nieruchomości, S. K. podnosząc, że działalność zakładu betoniarskiego produkującego pustaki i kręgi betonowe stanowi dla niego szczególną uciążliwość.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że w świetle nowych przepisów obowiązujących od 11 lipca 2003r. organ I instancji powinien zgromadzić dodatkowy materiał dowodowy i poddać go analizie. Gdyby działania te podjął organ odwoławczy, zostałaby naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesiono.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, oceniając jej zgodność z prawem materialnym oraz przepisami postępowania administracyjnego.
Stosownie zaś do treści przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd może uwzględnić skargę ze względu na inne uchybienia niż podniesione przez stronę skarżącą.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzją oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 i 77 kpa i 107 kpa.
Zgodnie z art. 7 kpa organy administracji zobowiązane są podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
Jako podstawę prawną swojej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r., jednakże nie ustalił kiedy zostały wybudowane silosy, których rozbiórkę nakazał. Również organ odwoławczy (mimo wyjaśnień w tej kwestii przedstawionych przez inwestora w odwołaniu od decyzji I instancji) nie dokonał w tym zakresie żadnych ustaleń. Brak ustaleń dotyczących daty budowy silosów, a także w kwestii twierdzeń inwestora, iż zmienił on jedynie sposób ich użytkowania uniemożliwia skontrolowanie zaskarżonej decyzji – ze szczególnie istotnego punktu – tj. ustalenia czy organu zastosowały właściwe przepisy prawa i wynikające z nich sankcje.
W tej sytuacji w ocenie Sądu nie można mówić o wszechstronnym wyjaśnieniu sprawy. Należy wskazać, iż zgodnie z zasadami procedury administracyjnej to na organie administracji ciąży obowiązek zebrania całego materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji gdy organ ma możliwości zbadania sprawy, wynikające chociażby z posiadania informacji o osobie, która obiekty budowała i je użytkuje. Naruszenie zaś art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego, z którymi wiąże się niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych mających wpływ na rozstrzygnięcie, zobowiązuje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Mając na względzie powyższe uchybienie Sąd uznał, że ze względu na swój charakter miały one istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Punkt II-gi wyroku oparto na podst. art. 152 w/w ustawy.