Uzasadnienie
Z. S. wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] października 2002 r. w przedmiocie odrzucenia zarzutu wniesionego przez skarżącą do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu zawartego pomiędzy ul. [...] – [...] – [...] –[...] w G. pod nazwą "O.".
Uchwała o odrzuceniu zarzutu dotyczy działki skarżącej nr [...]/obręb geodezyjny [...]/, w części przeznaczonej pod projektowane ulice.
W zaskarżonej uchwale podano, iż kwestia zaprojektowania układu komunikacyjnego a w tym infrastruktury technicznej w [...] rozgraniczających wynika z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm./ oraz z uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] kwietnia 2001 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta G. i jego strefy podmiejskiej, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] października 1994 r. /Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] ze zm./, a także z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./.
Ustalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego O. w G. w ocenie Rady Miejskiej G. nie wykroczyły poza przysługujące jej uprawnienia przewidziane w przepisach prawa.
Przewidziana w projekcie planu ulica, która w części przebiega przez działkę skarżącej jest zdaniem organu gminy niezbędna dla uzyskania możliwości wykorzystania pod zabudowę terenów położonych w kwartale terenu zawartym pomiędzy ulicami [...], [...] i [...] i zapewnić ma właściwe warunki obsługi komunikacyjnej i inżynierskiej. Projektowane rozwiązanie uzyskało wszystkie wymagane uzgodnienia i umożliwia realizację zabudowy terenu etapowo, tak aby zminimalizować potencjalne konflikty w zakresie realizacji obsługi komunikacyjnej terenu.
W skardze na powyższą uchwałę, analogicznie zresztą jak w piśmie stanowiącym zarzut do projektu planu, skarżąca podniosła, iż to ona powinna decydować o losie prawnym działki." Interes prawny skarżącej został naruszony wobec pozbawieniu jej z mocy prawa możliwości korzystania z działki, prowadzenia na niej upraw, tuneli foliowych, które są jedynym źródłem utrzymania." Skarżąca zarzuciła też, iż zaskarżona uchwała narusza przepisy kodeksu postępowania administracyjnego wymagające pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, natomiast nie wyjaśniono skarżącej w sposób prawidłowy podstaw prawnych wydanej uchwały.
W odpowiedzi na skargę wnosi się o jej oddalenie podtrzymując argumentację podaną w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały jak też wskazując, iż w zaskarżonym zakresie projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadniczo odpowiada treści planu obowiązującego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Obecny na rozprawie przed Sądem pełnomocnik Gminy okazał Sądowi materiały graficzne, przedstawiające obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego danego terenu, jak też odpowiadający temu wyrys z projektu zmiany planu. Na podstawie tych materiałów Sąd stwierdził, iż istotne poza pewnymi korektami, nie mającymi związku z terenem działki skarżącej, zasadnicze rozwiązanie układu komunikacyjnego na danym terenie nie uległo zmianie.
Skarga nie jest zasadna.
Do właściwości sądu administracyjnego należy kontrola zgodności z prawem działania organów administracji publicznej. W niniejszej sprawie Sąd zobowiązany był zbadać, czy zaskarżona uchwała o odrzuceniu zarzutu skarżącej do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza prawa.
Stosownie do art. 24 ust. 1 ww ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mógł wnieść zarzut. o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały /ust. 3/.
Rozpatrując skargę na uchwałę o odrzuceniu zarzutu, wniesioną na podstawie art. 24 ust. 4 ww ustawy, Sąd ocenia, czy uchwała ta została wydana z zachowaniem przepisów omawianej ustawy jak też czy narusza ona interes prawny strony skarżącej.
Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przy wydawaniu zaskarżonej uchwały. Zachowany został tryb postępowania planistycznego jak też uzyskano wymagane prawem stanowiska innych organów.
W związku z podniesionymi w skardze zarzutami, z treści których można wnosić, iż według strony skarżącej gmina nie ma prawa bez jej zgody ustalania innego przeznaczenia terenu stanowiącego własność skarżącej, od tego, jakie jest aktualnie faktyczne wykorzystanie terenu, należy stwierdzić, iż zarzuty te nie mogą być uwzględnione.
Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Gmina wprawdzie ma obowiązek uwzględniać prawo własności innych podmiotów, jednakże nie może to pozbawiać gminy możliwości wykonywania jej zadań planistycznych. Uwzględnianie prawa własności w tym wypadku sprowadza się do dokładnego wyjaśnienia potrzeb w zakresie ustalenia przeznaczenia danego terenu, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki architektury, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, walorów ekonomicznych przestrzeni i innych wskazanych w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym.
Skoro teren objęty projektem zmiany planu został przeznaczony już w dotychczas obowiązującym planie pod zabudowę mieszkaniową "O.", to oczywiste jest, iż niezbędne było zaprojektowanie układu komunikacyjnego tego osiedla. Okazany Sądowi materiał planistyczny wskazywał jednoznacznie, iż zaprojektowany układ dróg /w tym na działce skarżącej/ nie może być traktowany jako naruszający prawo skarżącej. Rada Miejska podejmując zatem zaskarżoną uchwałę nie naruszyła prawa. Faktem jest, iż planistyczne akty prawne podejmowane przez organ gminy na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym mają wpływ na ograniczenie praw właścicielskich, jednakże nie można uznać, że w każdym przypadku naruszają one prawo. Tylko naruszenie prawa mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi, jednakże Sąd w niniejszej sprawie takiego naruszenia się nie dopatrzył.
Skarga nie mogła w związku z tym być uwzględniona.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr. 153, poz. 1270/, w związku z art. 9T § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.