Uzasadnienie
Zaskarżoną do sądu administracyjnego uchwałą z dnia [...] września 2003 r. Rada Miejska w M. odrzuciła zarzut wniesiony przez K. i R. C. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [...] " w M..
Zarzut dotyczył przebiegu drogi [...] przez działkę nr [...], której K. i Z. C. są współwłaścicielami.
Zdaniem wnoszących zarzut wybudowane później garaże spółdzielcze winny być przesunięte, bądź zawężona winna być przedmiotowa droga.
W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały podano, że sporna droga o szerokości 8,0 m przeprowadzona została środkiem pasa terenu zawartego między zespołem garaży spółdzielczych i zespołem garaży skarżących.
"Zajęcie" gruntu pod ulicę przewidziano w przybliżeniu co do jednakowej szerokości pasa postojowego przed każdym z zespołów garaży. Projektowana ulica jest niezbędnym elementem układu komunikacyjnego na "obszarze planu i stanowić ma prawny" dojazd do zespołu garaży istniejących i przewidzianych do realizacji na tym terenie, a także budynków wielorodzinnych na osiedlu spółdzielni mieszkaniowej.
W złożonej skardze K. i R. C. podnieśli, iż w wydanej na ich rzecz decyzji o lokalizacji inwestycji zespołu czterech garaży na działce [...] której są właścicielami przewidziano 8- metrowy "podjazd do linii regulacyjnej do zabudowy", a droga osiedlowa wg -planu realizacyjnego miała szerokość 6 m " od końca ich działki".
Po zatwierdzeniu tego planu po drugiej stronie projektowanej drogi Spółdzielnia Mieszkaniowa "Z." wybudowała garaże, bez zachowania 8 metrowego pasa postojowego.
Obecnie zaś w projekcie planu dąży się do przeprowadzenia drogi środkiem pasa gruntu między obu zespołami garaży i w efekcie wkroczenia drogi na ich działkę.
Takie rozwiązanie ingerujące w ich prawo własności stanowić ma "zagrożenie" dla skarżących. Wokół jest też dużo nieużytków na których można wybudować drogę dowolnej szerokości.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w M. wnosząc o oddalenie skargi poinformowała, że po wybudowaniu przez skarżących garaży nie było bezpośredniego prawnego dostępu do drogi publicznej, a jedynie dostęp do projektowanej drogi osiedlowej. Teren projektowanej drogi osiedlowej był w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej "Z." stanowiąc integralną część osiedla.
Formalnie teren pod urządzenie ulicy przekazany został na rzecz Gminy Miejskiej w M. w 1998 r. Na potrzeby drogi [...] zajęto 3 metrowy pas działki skarżących. Przebieg drogi ustalono w środku 18-metrowego pasa gruntu między obu zespołami garaży i w równej odległości od każdego z nich. Projektowana droga jest niezbędnym elementem układu komunikacyjnego osiedla i pełni funkcję pasa technicznego dla istniejącej i projektowanej infrastruktury inżynieryjnej. W założeniu ma stanowić także prawny dojazd do istniejącego i projektowanego zagospodarowania terenu, w tym także do zespołu garaży skarżących.
W odpowiedzi na skargę poinformowano, że Rada Miejska nie otrzymała przed wniesieniem skargi koniecznego, jej zdaniem wezwania skarżących do usunięcia "naruszenia interesu prawnego w ustawowym trybie i terminie" w związku z czym nie przerwano procedury planistycznej, a projekt planu po uwzględnieniu zmian wprowadzonych względem protestu Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej ponownie wyłożono do publicznego wglądu, skarżący zaś po wyłożeniu ponownie wnieśli identycznej treści zarzut.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga prowadzi do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały z niżej podanych przyczyn.
Na wstępie wypada zauważyć, iż wbrew poglądowi Rady Miejskiej w M. wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę o odrzuceniu zarzutu nie wymaga dokonania uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego.
Zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 ze zm.) wnoszący zarzut może taką uchwałę zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Jest to regulacja szczególna w stosunku do art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym(tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i wyłączająca stosowanie normy ogólnej.
W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, iż pismo skarżących kwestionujące ustalenie projektu Planu wyłożonego do publicznego wglądu miało charakter zarzutu. Projekt planu zakładał bowiem ingerencję w sferę interesu prawnego skarżących (przebieg drogi [...] po terenie działki, której współwłaścicielami są skarżący).
O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 24 ust. 3 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).
Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę na znaczenie właściwego sporządzenia uzasadnienia uchwały odrzucającej zarzut wskazując, iż uchybienie wymogom art. 24 ust. 3 omawianej ustawy jest wadą istotną -prowadzącą do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy.
Uzasadnienie zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały nie odpowiada dyspozycji art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowani przestrzennym.
Przede wszystkim podnieść należy, że zaskarżona uchwała pozbawiona jest w istocie uzasadnienia prawnego.
Rolą uzasadnienia prawnego winno być wykazanie, iż w świetle przytoczonych najpierw przepisów prawa konkretna materia może być w ogóle objęta ustaleniami projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a naruszenie interesu prawnego wnoszącego zarzut nie pozostaje w sprzeczności z obiektywnym porządkiem prawnym.
Tego wszystkiego brakuje w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, co stanowi już wystarczający powód jej eliminacji z obrotu prawnego.
Rzeczą rady gminy w konkretnym przypadku winno być w szczególności dokonanie rozważań na gruncie dopuszczalnego zakresu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikającego z art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, po jednoznacznym ustaleniu charakteru projektowanej drogi.
Na marginesie dodać tylko trzeba, iż nie jest rolą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozwiązywanie problemów wynikających z zaniedbań, czy też braków w zapewnieniu "prawnego" dostępu konkretnej działki do drogi publicznej. Temu celowi służą stosowne instytucje prawa cywilnego (art. 145 kc).
W razie zaś wykazania, że projektowana droga objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ustalenie jej przebiegu nie pozostaje w sprzeczności z obiektywnym porządkiem prawnym niezbędne byłoby - w ramach uzasadnienia faktycznego - wykazanie, że kwestionowane przez skarżących rozwiązanie planistyczne jest optymalne, ingerencja w prawo własności skarżących konieczna i brak było racjonalnych podstaw do uwzględnienia propozycji skarżących.
Tego rodzaju rozważania połączone z analizą uwarunkowań terenowych nie mogą też pomijać oceny proporcji naruszenia różnych interesów poszczególnych podmiotów, w których ustalenia planu miałyby ingerować.
W omawianym zakresie uzasadnienie faktyczne zaskarżonej uchwały należy ocenić jako zbyt ogólnikowe.
Dodać tylko trzeba, że przedmiotem oceny Sądu może być tylko kontrolowany akt (w konkretnym wypadku zaskarżona uchwała) a nie późniejsze wypowiedzi organu w postępowaniu sądowym.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. art. 147 § 1, 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.).