Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 1992 r. Burmistrz [...] wydał decyzję zatwierdzającą plan zagospodarowania działki i udzielił pozwolenia na budowę domu dla małżonków W. i J. R. na działce przy ulicy S. w W. E. i J. małżonkowie K. sąsiedzi inwestorów zamieszkali przy ulicy S. złożyli odwołanie od tej decyzji w związku z pominięciem ich jako strony postępowania.W wyniku odwołania organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja ta została następnie uznana za nieważną przez Naczelny Sad Administracyjny, który rozpoznawał na nią skargę. Sąd uznał że organ II instancji nie mógł potraktować pisma jako odwołania w sytuacji gdy decyzja organu I instancji stała się już ostateczna.
Po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego na wniosek małżonków K. wznowiono postępowanie postanowieniem z dnia [...] stycznia 1994 r. Następnie decyzją z dnia [...] marca 1994 r. organ I instancji - Burmistrz [...] odmówił uchylenia decyzji pozwalającej na budowę. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II instancji - Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] maja 1994 r.
Po złożeniu przez małżonków K. skargi Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 marca 1996 r. w sprawie IV S A 1076/94 uchylił decyzję organów obu instancji. Z uzasadnienia wyroku wynikało,że decyzja pozwalająca na budowę wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego w szczególności warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, w zakresie odległości od budynku skarżących. Nadto Sąd wskazał na ewidentną przesłankę do wznowienia postępowania w postaci pozbawienia udziału małżonków K. w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Po tym orzeczeniu toczyło się w dalszym ciągu długotrwałe postępowanie wznowieniowe. Dopiero decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. Burmistrz Gminy [...] na podstawie art. 151 § 2 kpa w zw. z art. 146 § 1 kpa stwierdził,że decyzja z dnia [...] listopada 1992 r. pozwalająca małżonkom R. na budowę wydana została z naruszeniem prawa ale jednocześnie odmówił jej uchylenia gdyż od jej doręczenia upłynęło 5 lat.
Odwołanie od tej decyzji wnieśli małżonkowie K. i powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 1996 r. domagali się rozbiórki budynku małżonków R. Rozpatrując odwołanie Wojewoda [...] jako organ II instancji decyzją z dnia [...] października 2002 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Stwierdził, że decyzja pozwalająca na budowę zapadła z naruszeniem prawa bowiem małżonkowie K. zostali pozbawieni udziału w postępowaniu jednakże organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji co do tego,że decyzja nie podlega uchyleniu wobec upływu 5 lat od jej doręczenia.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli E. i J. małżonkowie K. domagali się stwierdzenia nieważności decyzji pozwalającej na budowę i nakazania rozbiórki budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył,co następuje:
Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądowa kontrola decyzji administracyjnych sprawowana jest pod względem ich zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Jak wynika z materiału dowodowego skarżona decyzja wydana została w toku wznowionego postępowania w przedmiocie decyzji pozwalającej na budowę wydanej [...] listopada 1992 r.
Postępowanie wznowieniowe wszczęte zostało na wniosek małżonków K. w dniu [...] stycznia 1994 r. i nie ulega wątpliwości, że toczyło się zbył długo także po uchyleniu decyzji w nim zapadłych po raz pierwszy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 marca 1996 r. Tym niemniej zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji nie mogły wzruszyć kwestionowanego pozwolenia na budowę. Organy mimo ewidentnego naruszenia prawa przez pozbawienie skarżących udziału w postępowaniu zobowiązane były uwzględnić treść art. 146 § 1 kpa. Stanowi on, że nie uchyla się decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W tej sprawie pięcioletni okres o którym wyżej mowa dawno upłynął. Dlatego organy związane terminem przedawnienia (który upłynął nie bez związku z przewlekłością postępowania administracyjnego) wydały w tej sytuacji prawidłową decyzję.
Jednakże należy zauważyć,że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 1996 r. wyraźnie wskazuje na naruszenie przepisów rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. (Dz. U. nr 17, poz. 62 ze zm) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, w zakresie odległości od budynku skarżących. Nie pozostaje to bez wpływu na ocenę kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym niemniej okoliczności te nie mogą być badane w toku postępowania o wznowienie właśnie z przyczyny przedawnienia. Mogą jednak być przedmiotem analizy w postępowaniu o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę, którego wszczęcie zależy od inicjatywy strony skarżącej bądź inicjatywy samego organu, które w zakresie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie podlega przedawnieniu.
Skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skargę - jako nieuzasadnioną oddalił.