Uzasadnienie
71IV SA. 4660/03
Wojewoda (...) decyzją Nr (...) z dnia (...) lipca 2003r, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku W J o stwierdzenie nieważności decyzji nr (...) Kierownika Urzędu Rejonowego w (...) z dnia (...) marca 1998r w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr (...) w (...), stwierdził nieważność powyższej decyzji i w części zatwierdzającej i zezwalającej na wykonanie otworów okiennych w ścianie zewnętrznej usytuowanej w granicy z działką sąsiednią, a w pozostałym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu podał, iż analiza projektu budowlanego wykazała, że projektowany budynek gospodarczy usytuowany został w granicy z działką nr (...) stanowiącej własność W J. Zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt budowlany przewiduje lokalizację budynku w granicy z działką ze ścianą zwróconą do tej granicy z otworami okiennymi co jest niezgodne z § 12 ust 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995r, nr 10, poz 46 ze zm) i ze stanowiskiem Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego, który pozytywnie zaopiniował lokalizację obiektu w granicy działki pod warunkiem wyeliminowania otworów okiennych od strony sąsiedniej działki.
Zdaniem Wojewody (...) zatwierdzenie projektu budowlanego budynku zlokalizowanego w granicy działki z uwzględnieniem otworów okiennych w ścianie skierowanej do tej granicy stanowi, rażące naruszenie prawa.
Jednocześnie, Wojewoda (...) nie stwierdził nieważności decyzji w pozostałym zakresie bowiem z projektu zagospodarowania działki wynika możliwość usytuowania obiektu w granicy działki z zachowaniem określonych w rozporządzeniu odległości pod warunkiem likwidacji otworów okiennych w ścianie skierowanej do granicy działki, gdyż projektowany budynek w stosunku do istniejącego budynku mieszkalnego usytuowany jest w odległości (...) w związku z tym nie powoduje zacieniania pomieszczeń mieszkalnych w tym budynku, stropodach został zaprojektowany z elementów nie rozprzestrzeniających ognia i nie naruszone zostały inne przepisy szczególne w tym dotyczące ochrony przeciwpożarowej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania inwestora W M, decyzją z dnia (...) października 2003r znak: (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w całości podzielił ustalenia faktyczne i prawne poczynione przez organ pierwszej instancji.
Organ odwoławczy uznał, iż " decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w (...) z dnia (...) marca 1998r, w części dotyczącej zatwierdzenia i zezwolenia na wykonanie otworów okiennych w ścianie zewnętrznej usytuowanej w granicy z działką sąsiednią, została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności art. 5 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane oraz § 12 ust 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czego konsekwencją jest stwierdzenie w części nieważności decyzji organu stopnia podstawowego na podstawie art 156 § 1 pkt 2 k.p.a."
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł W M. Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 16 k.p.a., oraz prawa materialnego w postaci naruszenia art. 35 ust 1 i 2 Prawa budowlanego z 1994r i § 12 ust 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r, Nr 15, poz 140).
Podnosi, iż " z treści przepisu § 12 ust 6 wyżej powołanego rozporządzenia nie wynika, kategorycznie, iż usytuowanie budynku po spełnieniu ww. przesłanek w granicy ze ścianą z otworami okiennymi jest niedopuszczalne".
Ponadto, właścicielka działki sąsiedniej wyraziła pisemną zgodę na taką lokalizację i nie odwoływała się od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
Zrealizowanie inwestycji, stanowi zdaniem skarżącego nieodwracalny skutek prawny i realizując inwestycję działał w zaufaniu do prawidłowości i stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 z późn. zm.).
Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Decyzja o pozwoleniu na budowę kontrolowana w trybie nadzoru podlega ocenie na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jej wydania.
Ponieważ omawiana decyzja wydana została w dniu (...) marca 1998r, przepisami tymi była ustawa z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn zm) oraz wydane na podstawie tej ustawy Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995r Nr 10, poz 46 z późn zm).
Przepisy wyżej powołanego rozporządzenia miały charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących, co oznacza, że ich stosowanie nie mogło być wyłączone za zgodą stron ani za zgodą organu administracji.
Żadne zatem umowy ani ugody zawierane między sąsiadami nie zwalniały organu od stosowania bezwzględnie obowiązujących wymogów zastrzeżonych przepisem § 12 określającym odległości wznoszonych budynków od granicy działki oraz od obiektów istniejących na działce sąsiedniej.
W myśl tego przepisu § 12 ust 4 - " jeżeli z warunków o których mowa w ust 1 i 2 oraz § 13, § 271, 272 ust 4, nie wynikają inne wymagania, należy zachować odległości zabudowy od granic działki co najmniej:
- 1) dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4m
- 2) dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów - 3m."
Jednocześnie przepis ten w ust 6 w drodze wyjątku dopuszczał sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej niż 3m- dla budynków zwróconych do granicy ścianą bez otworów lecz nie mniejszą niż l,5m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej.
Oceniana decyzja w pozwoleniu na budowę dopuściła realizację obiektu skarżącego w granicy działki ze ścianą skierowaną do tej granicy z otworami okiennymi.
Decyzja ta wydana została więc z oczywistym naruszeniem § 12 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r, które to naruszenie z uwagi na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu, słusznie uznane zostało przez organ za rażące naruszenie prawa, obligujące do stwierdzenia nieważności tej decyzji jako dotkniętej wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Należy również zwrócić uwagę, iż kontrolowana decyzja jest sprzeczna ze stanowiskiem Państwowego Inspektora Sanitarnego (...), z którym obowiązek uzgodnienia projektowanej inwestycji został nałożony na inwestora decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Niezasadny jest zarzut dotyczący nieodwracalności skutku prawnego spowodowanego zrealizowaniem inwestycji.
Wykonanie obiektu budowlanego nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego, a jedynie skutek faktyczny.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18.11.1993r (sygn.akt. III AZP 23/93 publ.OSNC 1994/5/108) zawierający tezę, iż " zrealizowanie inwestycji na podstawie decyzji o pozwoleniu budowlanym wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności tej decyzji mimo zaistnienia przesłanek z art. 156 § ł k.p.a.", nie został zaakceptowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które dopuszcza stwierdzenie nieważności.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270) orzekł jak w sentencji.