Uzasadnienie
W złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosku z dnia 6 października 2003 r. M.S. domaga się wznowienia postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 23 maja 2003 r. (sygn. akt IV SA 1772/00) oddalającym skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2000 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik M.S. adw. P.Z. podniósł, że w związku z nie zawiadomieniem go o terminie rozprawy, która odbyła się w dniu 23.05.2003 r., skarżący pozbawiony został możności działania w niniejszej sprawie.
Zawiadomienie o mającej odbyć się w dniu 23.05.2003 r. rozprawie nie zostało bowiem "skutecznie doręczone". W dniach od 28.04-02.05 Kancelaria Adwokacka była zamknięta. Powiadomiono o tym Urząd Pocztowy pismem z dnia 23.04.2003 r. – prosząc o pozostawienie korespondencji w skrzynce na listy. W dniu 05.05.2003 r. pracownica kancelarii odebrała 10 listów poleconych. Nie było wśród nich listu nr [...], jak również zawiadomienia o nim. W tej sytuacji należy przyjąć, iż nie nastąpiło skuteczne doręczenie zawiadomienia o terminie rozprawy w trybie art. 44 kpa.
Na rozprawie w dniu 23.05.2003 r. wydany został wyrok, który doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18.07.2003 r., zatem termin do złożenia wniosku o wznowienie został zachowany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim należy stwierdzić, że w związku z tym, iż wniosek o wznowienie postępowania sądowego wpłynął do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 01.01.2004 r. i postępowanie w sprawie nie zostało zakończone, podlega ono rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).
Stosownie do brzmienia art. 271 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:
"- jeżeli w składzie Sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona (...),
- - jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli w skutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania (...)".
Domagając się wznowienia postępowania skarżący, jak wynika z podniesionych we wniosku zarzutów, jak podstawę swego żądania wskazał przyczynę określoną w art. 271 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy.
Badając zasadność w/w wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie z następujących przyczyn.
Z brzmienia art. 271 cyt. ustawy wynika, że pozbawienie strony możności działania w sprawie – na którą to przesłankę powołuje się skarżący – następuje jedynie wówczas, gdy naruszone zostały przepisy prawa. Zatem rozstrzygające znaczenie ma ustalenie, czy doręczenie pełnomocnikowi skarżącego adw. P.Z. zawiadomienie o rozprawie mającej odbyć się w dniu 23.05.2003 r. nastąpiło z naruszeniem art. 44 kpa, regulującym sprawę tzw. doręczenia zastępczego.
W ocenie Sadu, brak jest w niniejszej sprawie podstaw do przyjęcia, iż w/w doręczenie nastąpiło z naruszeniem art. 44 kpa. Z adnotacji poczynionych na dołączonym do akt sprawy potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika, że z powodu "zamknięcia Kancelarii" zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej w W. nr [...], pozostawiono w skrzynce na korespondencję, zgodnie zresztą z życzeniem adresata zawartym w piśmie z dnia 23.04.2003 r., skierowanym do w/w urzędu pocztowego.
Procesowa skuteczność doręczenia zastępczego uzależniona jest od spełnienia następujących przesłanek:
- - niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa,
- - złożenia pisma w urzędzie pocztowym,
- - umieszczenia zawiadomienia o złożeniu przesyłki m.in. w skrzynce na korespondencję,
- - upływu określonego w art. 44 kpa okresu 7-dniowego do odbioru pisma.
W niniejszej sprawie wszystkie w/w przesłanki zostały spełnione. Zatem uznać należy, iż doręczenie zawiadomienia o terminie rozprawy było skuteczne.
Przewidziane w art. 44 kpa domniemanie nie zostało podważone przedstawionymi przez pełnomocnika skarżącego dowodami. W ocenie Sądu, wyciąg z księgi kancelaryjnej Kancelarii Adwokackiej adw. P.Z. z dnia 05.05.2003 r. nie stanowi bowiem wystarczającego dowodu do przyjęcia, że w skrzynce na korespondencję nie umieszczono zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym nr [...] w W. i że nie dotarła ona do adresata.
Przewidziane w art. 44 kpa domniemanie prawne może zostać podważone, jednakże na adresacie pisma spoczywa ciężar udowodnienia, że nie został zawiadomiony o złożonym w urzędzie pocztowym piśmie. Tak więc powyższa okoliczność powinna poparta być takimi dowodami, które uprawdopodobniłyby niepowzięcie przez adresata informacji o złożonej przesyłce. W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie zaistniała. Pełnomocnik skarżącego adw. P.Z. nie przedstawił Sądowi wystarczających dowodów, które wskazywałyby na to, iż nie powziął on wiadomości o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Nie podważył oświadczenia doręczyciela, że zawiadomienie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej. Z protokołu rozprawy wynika, iż nie podjął w urzędzie pocztowym czynności reklamacyjnych w w/w sprawie. Uchylenie się od skutków przyjętego w art. 44 kpa domniemania nie może ograniczać się wyłącznie do zaprzeczenia powzięcia wiadomości o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym.
Odnośnie ponownego awizowania przesyłki należy zauważyć, że w czasie rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do brzmienia art. 59 – obowiązującej wówczas – ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w sprawie doręczeń, stosowano przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zawarte, w art. 39-49. Nie przewidują one obowiązku dwukrotnego doręczania adresatowi zawiadomienia o pozostawionej w urzędzie pocztowym przesyłce.
Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi o wznowieniu postępowania sądowego, wobec czego na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.