Uzasadnienie
7 IV S.A. 4743/03
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2003r znak: [...] na podstawie art. 156 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 104 k.p.a., po przeprowadzeniu na wniosek J. W. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1992r o zatwierdzeniu planu realizacyjnego i pozwoleniu dla J. W. na dobudowę warsztatu diagnostyki samochodowej do budynku mieszkalnego i rozbudowę tegoż budynku wg załączonego projektu technicznego i planu realizacyjnego przy ul. [...] a w K., na działkach nr [...] i [...], - stwierdził nieważność powyższej decyzji w części dotyczącej wybudowania okien w ścianie wschodniej budynku zbliżonej do granicy działki sąsiedniej na odległość mniejszą niż 4 m. W uzasadnieniu podał, iż mimo obowiązującego w dacie wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 1992r, przepisu § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r, w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki (Dz.U. z 1980r, nr 17, poz 62 z późn zm) o treści, że -" budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolnostojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki, a odległość ta może być zmniejszona do 3m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych", - decyzję tą wydano zatwierdzając plan realizacyjny i udzielając pozwolenia na budowę dla obiektu z trzema nowoprojektowanymi otworami okiennymi w ścianie budynku znajdującego się w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki sąsiedniej.
Zdaniem organu, "charakter tego naruszenia jest oczywisty i nie budzący wątpliwości, a decyzja stoi w jaskrawej sprzeczności w zestawieniu z przepisem obowiązującego ówcześnie prawa, dlatego naruszenie to ma znaczenie rażącego naruszenia prawa".
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania J. W. od powyższej decyzji Wojewody[...], decyzją z dnia [...] października 2003r znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Zdaniem organu odwoławczego Wojewoda [...] prawidłowo ustalił, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1992r, zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę obiektu z trzema nowoprojektowanymi otworami okiennymi w ścianie wschodniej budynku mieszkalnego, znajdującej się w odległości mniejszej niż 4m od granicy sąsiedniej działki rażąco narusza art. 5 ust 1 prawa budowlanego z 1974r oraz § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki.
Odnośnie zarzutu dotyczącego pominięcia w postępowaniu nieważnościowym pozostałych współwłaścicieli nieruchomości której dotyczy postępowanie, to organ odwoławczy wskazał na możliwość wznowienia postępowania na wniosek tych osób. W związku z pozostałymi zarzutami, wyjaśnił iż " przedmiot tego postępowania ogranicza się wyłącznie do zbadania, czy decyzja obarczona jest kwalifikowanymi wadami zawartymi w art. 156 § 1 k.p.a. w dacie wydania kwestionowanej decyzji (tj m.in. w chwili istnienia dokonanego wcześniej podziału przedmiotowej nieruchomości)".
Skargę na powyższą decyzję, do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. W..
Skarżący zarzuca uchybienia procesowe polegające na braku poinformowania przez organ wojewódzki i odwoławczy o toczącym się postępowaniu pozostałych współwłaścicieli budynku których decyzja dotyczy, a mianowicie K. W. administracyjne pełnomocnika skarżącego, co stanowi rażące naruszenie art. 10 § 1 w zw z art. 28 w zw z art. 40 § 1 k.p.a.
Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, czym naruszył art. 77 k.p.a. i art. 140 k.p.a. jak również nie dokonał pełnej analizy stanu faktycznego "pomijając okoliczności związane z rozgraniczeniem spornych nieruchomości, istnieniem już uprzednim budynku na nieruchomości skarżącego, oznaczeniem w projekcie zagospodarowania działki granic posesji czym dopuścił się obrazy art. 7 k.p.a.
Z uwagi na fakt, iż organ nie przeprowadził szczegółowej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, a także nie wykazał rażącego naruszenia prawa, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
Pismem procesowym z dnia 15 marca 2004r skarżący podniósł, iż budynek J. W. usytuowany na działce nr [...] stanowi najprawdopodobniej samowolę budowlaną i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadzi w tej sprawie postępowanie dotyczące rozbiórki.
Okoliczność ta, zdaniem skarżącego powinna być wzięta pod uwagę, bowiem w przypadku nakazania rozbiórki zarzut dotyczący konieczności zachowania odległości między budynkami byłby niezasadny.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270).
Skarga jest uzasadniona
Należy podzielić zarzut dotyczący naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 10 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. i art. 40 k.p.a.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego- stronami w sprawie o stwierdzenie nieważności są nie tylko strony postępowania trybu zwykłego, lecz także osoby, których interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji.(wyrok NSA z dnia 15.09.2000r, IV S.A.
2328/99).
W niniejszym przypadku, organ pierwszej instancji wezwał do udziału w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę inwestora J. W. i J. W. na wniosek którego wszczął postępowanie, pomijając pozostałych współwłaścicieli przedmiotowej inwestycji.
Z wypisu z rejestru gruntów, którym dysponował Wojewoda [...] wynika wyraźnie, iż obok J. W. współwłaścicielami nieruchomości położonej w
K. przy ul.[...] a, o numerze ewidencyjnym [...] i [...] są również
K. W. i J. W administracji państwowej obowiązany był z urzędu ustalić krąg osób będących zgodnie z art. 28 k.p.a. stronami w sprawie i zawiadomić ich o wszczęciu postępowania stosownie do art. 61 § 4 k.p.a.(wyrok NSA z dnia 26.06.1998r, I S.A./Lu 684/97).
Brak zawiadomienia K. W. i T. W. o wszczęciu postępowania nieważnościowego oraz nie zagwarantowanie im udziału w sprawie skutkuje wzruszeniem decyzji w trybie wznowienia postępowania.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270), stwierdzenie wad będących przyczynami wznowienia postępowania skutkuje uwzględnieniem skargi i to niezależnie od tego, czy dane naruszenie prawa ma wpływ na wynik sprawy.
Podnieść należy również, iż oba organy administracji publicznej w sposób niedostateczny wykazały i uzasadniły " rażące" naruszenie prawa stanowiące kwalifikowaną formę naruszenia prawa, czym dopuściły się naruszenia art. 107 k.p.a.
Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt lb wyżej powołanej ustawy,
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.
Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu na podstawie art. 152, a o kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 w/w ustawy.