Uzasadnienie
Burmistrz Gminy [...] decyzją z dnia [...].06.2000r., Nr [...] działając w oparciu o art. 55 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy z 7.07.1994r. Prawo budowlane – zezwolił C. C. na użytkowanie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego z garażem, zlokalizowanego na terenie działki o nr ew. [...] przy ul. K. w W. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że inwestorka dopuściła się odstępstwa od zatwierdzonej dokumentacji, polegającego na wykonaniu garażu przylegającego do budynku mieszkalnego i usytuowanego bezpośrednio przy granicy z działkami [...], [...].
Jednak mając na uwadze, iż od zakończenia budowy upłynęło 5 lat (art. 49 ust.1 Prawa budowlanego) i nie ma sprzeczności z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego [...] – organ uznał, iż są podstawą do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie użytkowania budynku wraz z garażem.
W wyniku odwołania A. T. i J. L. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...].12.2001r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, iż organ nie dokonał ustaleń czy w sprawie niniejszej ma zastosowanie art. 49 prawa budowlanego, bowiem brak postępowania w przedmiocie daty faktycznego ukończenia budowy garażu.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Gminy [...] decyzja nr [...] z dnia [...].07.2002r. w oparciu o art. 55 ust. 1 w zw. Z art. 49 ust. 1 prawa budowlanego – zezwolił inwestorce na użytkowanie budynku mieszkalnego wraz z garażem.
W oparciu o złożone oświadczenie projektanta, inspektora nadzoru oraz właściciela sąsiedniej nieruchomości organ ustalił, iż budowa garażu została ukończona wraz z budowa budynku mieszkalnego jesienią 1994r., co uzasadnia zastosowanie art. 49 prawa budowlanego. Natomiast istnienie tego obiektu nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...] zatwierdzonego Uchwałą nr [...] z dnia [...].09.1992r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...] z dnia [...].10.1992r., poz. [...]).
Po rozpatrzeniu odwołania J. L. i A. T., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].10.2002r. Nr [...], utrzymał w mocy decyzje organu I instancji, podzielając w całości argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, iż inwestorzy przedłożyli przy wniosku o pozwolenie na użytkowanie wszystkie dokumenty wymagane przez art. 57 ust. 1 prawa budowlanego, a organ wydał pozwolenie na użytkowanie po protokolarnym sprawdzeniu na miejscu budowy w dniu [...].04.2000r., podczas którego stwierdzono, iż "budynek mieszkalny wraz z garażem może być użytkowany".
Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda [...] wyjaśnił, że uzyskanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na użytkowanie służy zalegalizowaniu nielegalnej inwestycji i możliwość taka stwarza właśnie art. 55 ust. 2 prawa budowlanego.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli J. L. i A. T., zarzucając, iż narusza ona art. 49 ust. 1 prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż garaż został wybudowany w 1994r. oraz, że nie jest on zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy usytuowany został w ostrej granicy z działką [...] bez zgody jej właściciela.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Ustalenia organów co do daty powstania garażu, posadowionego bez wymaganego pozwolenia na budowę, należy uznać za trafne.
Oświadczenia świadków: projektanta M. J., inspektora nadzoru budowlanego J.N. oraz właściciela działki sąsiedniej (dz. nr ew. [...]) M.G., stwierdzające, iz garaż budowany był równolegle z budynkiem mieszkalnym – pozwalały na przyjęcie daty zakończenia jego budowy jesienią 1994r. Zwłaszcza, iż wbrew zarzutom skarżących, dziennik budowy zawiera informacje dotyczące prac przy budowie garażu.
Pod datą 4.01.1994r. widnieje zapis "murowanie ścian garażu z materiałów jak wyżej", zaś w dniu 20.03.1994r. znalazła się informacja o ułożeniu izolacji przeciwwilgociowej nad klatką schodową i garażem".
W tej sytuacji za uzasadniona należy uznać ocenę organów, iż w związku z upływem 5-letniego okresu od zakończenia budowy przedmiotowego obiektu, zastosowanie ma art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) wykluczający możliwość nakazania rozbiórki obiektu jeśli jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym.
Skarga zarzuca, iż przesłanka zgodności samowoli budowlanej z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego [...] zatwierdzonego Uchwałą nr [...] nie została spełniona, bowiem garaż posadowiono w ostrej granicy działki na co skarżący nie wyrazili zgody.
Powyższy zarzut należy uznać za całkowicie chybiony.
Konieczność uzyskania zgody sąsiada na zabudowę w granicy regulował § 12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz. 140), który wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5.03.2001r. sygn. akt P.11/2000 został usunięty z obrotu prawnego jako niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. W tej sytuacji brak zgody właściciela działki sąsiedniej na zabudowę w granicy nie jest przeszkodą do uzyskania pozwolenia na budowę przy akceptacji organu architektoniczno – budowlanego.
Należy także podkreślić, iż Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego [...] zatwierdzony Uchwałą nr [...] z dnia [...].09.1992r., poz. [...]– jako akt prawa miejscowego nie określa warunków usytuowania budynków w tym ich odległość od granicy działek sąsiednich, reguluje natomiast kwestie, które tereny objęte planem przeznaczone są pod zabudowę i jakiego rodzaju.
Prawidłowo więc organy obu instancji przyjęły, iż istnienie garażu nie narusza ustaleń powołanego wyżej planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego.
Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez inwestycję terminu określonego w art. 57 ust. 5 prawa budowlanego, bowiem zgłoszenie robót nastąpiło po ponad 5 latach od daty zakończenia robót, to należy zauważyć, iż zawiadomienie o zakończeniu budowy, o którym mowa w art. 54 prawa budowlanego dotyczy budowy prowadzonej legalnie, a więc w oparciu o pozwolenie na budowę. Taki sens powołanej normie nadaje treść art. 57 ustawy, który wymaga oświadczenia o zgodności wykonania obiektu z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę. Oznacza to, że zgłoszenie nie dotyczy samowoli budowlanej, a co za tym idzie nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego badanie zachowania 14 dniowego terminu dla dokonania tegoż zgłoszenia. Obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie w sytuacji gdy zachodzą okoliczności wymienione w art. 49 ust. 1 wynika expresis verbis z brzmienia art. 55 ust 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 7.07.1994r, przy czym rzeczą organu jest ocena czy inwestor wypełnił obowiązki nałożone na niego art. 57 i 58 cytowanej ustawy.
W świetle powyższego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można zarzucić błędnej interpretacji art. 49 ust. 1 prawa budowlanego.
Z tych względów skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w zw. Z art. 97 ustawy z dnia 30/08/2002r. "Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz.U. Nr 153, poz. 1271, Nr 240, poz. 2052, z 2003r. Nr 124 poz. 1153).