Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 listopada 2002 r., po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa, A. Sp. z o.o. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Nr 883 Rady Gminy Warszawa-Wilanów z dnia 12 września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Wilanowa Wschodniego Niskiego, kwestionując zmianę przeznaczenia terenu, na którym położone są działki pozostające w użytkowaniu wieczystym skarżącej, dokonaną po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu bez powtórnego wyłożenia projektu, co w konsekwencji uniemożliwiło skarżącej wniesienie zarzutu. Zabudowa wielorodzinna przewidziana w projekcie wyłożonym do publicznego wglądu jako korzystna dla skarżącej Spółki nie była przez nią kwestionowana, a późniejsza zmiana tej funkcji na zabudowę jednorodzinną została dokonana - podnosi skarżąca - arbitralnie bez możliwości wypowiedzenia się skarżącej Spółki. W konsekwencji Spółka A. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.
W odpowiedzi na skargę Rada m. st. Warszawy, następca prawny Rady Gminy Warszawa-Wilanów, uznając zasadność skargi, wniosła o stwierdzenie nieważności zakwestionowanego planu w części dotyczącej działek, których przeznaczenie uległo zmianie, oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] z obrębu [...].
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Zmiana przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dokonana po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu wymaga powtórnego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, w myśl regulacji art. 25 mającej zastosowanie w sprawie, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 ze zm.) zobowiązującej do ponowienia czynności planistycznych w zakresie niezbędnym do dokonania zmian. Jeżeli zatem bezsporne w sprawie jest, że Rada Gminy Warszawa-Wilanów nie dokonała w/w wymogu ustawowego w procesie sporządzania zakwestionowanego planu, w stosunku do działek pozostających w użytkowaniu wieczystym strony skarżącej, to uchwalony plan w tej części jest obarczony taką wadą, która powoduje nieważność uchwały w sprawie jego uchwalenia, stosownie do regulacji art. 27 ust. l przywołanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co mając na uwadze orzeczono jak w sentencji z mocy art. 24 ust. l oraz 55 ust. l ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz.368 ze zm.).