Uzasadnienie
D. i L.R. oraz H. i W.G. wnieśli zarzut do wyłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru sołectw M. - G. i J. w Gminie N.. W zarzucie kwestionują ustalenia projektu planu dotyczące przeznaczenia w planie terenów dotychczas rolniczych pod zabudowę, co w ich ocenie doprowadzi do rozproszenia zabudowy i chaosu przestrzennego, zaowocuje niewielkimi kosztami uzbrojenia terenów na co gmina nie posiada środków i doprowadzi do niekorzystnej zmiany środowiska naturalnego i obniży wartość działek budowlanych. Są właścicielami działek nr [...] do [...] przy ul. [...] w M. - G. które są częściowo zabudowane (zrealizowano cztery domy mieszkalne) i w dacie nabycia działek mieli zapewnienie gminy, że zabudowa jest dopuszczalna tylko w pasie wzdłuż drogi, dalej plan przewidywał tereny rolne aż do granic lasu.
Projekt planu przewidując odrolnienie terenów obniży wartość ich działek, nie wyrażają więc zgody na proponowane zmiany.
Rozpoznając ten zarzut Rada Gminy N., uznała, że jest on protestem i uchwałą z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 poz.139 ze zm.) jako protest odrzuciła.
W skardze na uchwałę skarżący zarzucają naruszenie art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ich zdaniem dokonana przez Radę Gminy zmiana zarzutu na protest jest niezgodna z art. 24 cyt. ustawy. Odpowiadając na skargi organ wniósł o ich oddalenie wywodząc, że kwestionowane zapisy projektu planu nie naruszają interesu prawnego skarżących.
Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik Rady Gminy wniósł o odrzucenie skarg jako niedopuszczalnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skargi są nieuzasadnione.
W dacie podjęcia zaskarżonej uchwały obowiązywał stan prawny uregulowany ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa przewidywała dwa odmienne środki zaskarżenia projektu planu po jego wyłożeniu do publicznego wglądu - protest, który mógł wnieść każdy kto kwestionował przyjęte w projekcie planu zapisy (art. 23)
- - zarzut, który mógł wnieść wyłącznie podmiot, którego interes prawny bądź uprawnienie naruszały zapisy projektu planu (art. 24).
Obydwa te środki zaskarżenia w przypadku ich nieuwzględnienia przez Zarząd Gminy (obejmuje Wójta) podlegały rozpoznaniu przez Radę Gminy, jednak skarga do sądu administracyjnego przysługuje wyłącznie na uchwałę którą odrzucono zarzut (art. 24 ust. 4). Skarżący skierowali do Urzędu Gminy pismo zatytułowane "zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru sołectw M. - G. i J.". W piśmie tym kwestionują zapisy projektu planu dotyczące zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na budowlane, która to zmiana ich zdaniem spowoduje znaczne koszty dla Gminy związane z uzbrojeniem terenu na co Gmina nie ma środków, doprowadzi do zmiany środowiska naturalnego i obniży wartość dotychczasowych działek budowlanych a są właścicielami takich działek. O tym jaki charakter ma wniesiony przez strony środek zaskarżenia decyduje jego merytoryczna treść a nie tytuł jakim opatrzyła go strona.
Jest to stanowisko utrwalone w doktrynie i w orzecznictwie NSA. Oznacza to, że Rada Gminy rozpoznając wniesiony zarzut była uprawniona do dokonania samodzielnej oceny czy istotnie skarżący kwestionując zapisy projektu planu wykazali, że naruszają one ich interes prawny i że wniesiony przez nich środek ma cechy zarzutu. Dokonaną przez organ weryfikację wniesionego przez skarżących pisma należy uznać za prawidłową. Projekt planu nie daje jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że przeznaczenie w planie terenów rolnych na budowlane w przypadku realizacji tego zapisu może wpływać na sposób wykonywania własności należących do skarżących nieruchomości oznaczonych jako działki [...] do [...]. Sprzeciw skarżących dotyczący przeznaczenia w planie dotychczasowych terenów rolnych na budowlane nie zawiera argumentacji wskazujących, że taki zapis narusza ich interes prawny czy uprawnienia. Podniesione w piśmie zatytułowanym "zarzut" argumenty, że działkę nabyli z uwagi na walory przestrzenne i środowiskowe i że mieli zapewnienie gminy, że zabudowa jest dopuszczalna wzdłuż drogi tylko w pasie 70 m od tej drogi nie stanowi podstawy do przyjęcia, że kwestionowany zapis planu narusza ich interes prawny lub uprawnienie.
Interes prawny jest rozumiany jako obiektywna, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Musi to być interes, który wynika z określonego przepisu prawa odnoszącego się wprost do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i musi dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu.
Skarżący zaś kwestionują zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na budowlane na całym obszarze sołectwa M.-G. gdzie zamieszkują i na obszarze sąsiedniego sołectwa J. zarzucając, że takie przeznaczenie terenu jest sprzeczne ze strategią rozwoju województwa [...]. Zmiana przeznaczenia gruntów w sąsiedztwie ich działek od strony zachodniej nie jest zmianą kolidującą z funkcją ich działek i nie wpłynie na sposób wykonywania praw właścicielskich. Organ zasadnie podnosi w odpowiedzi na skargę, że realizacja oczekiwań skarżących polegająca na wykreśleniu z projektu planu funkcji budowlanych na terenach dotychczas rolnych pozostawałaby w sprzeczności z wnioskami i oczekiwaniami właścicieli działek rolnych, którzy postulowali zmianę przeznaczenia ich działek na budowlane. Potencjalna obniżka wartości działek budowlanych skarżących nie może być utożsamiana z naruszeniem interesu prawnego. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Rada Gminy N. -wadliwie oceniła, że wniesiony przez skarżących środek odwołania do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest protestem a nie zarzutem.
Uchwała odrzucająca protest nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego i w związku z tym skargi jako niedopuszczalne należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
- 02. 153. 1270).