Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r. Minister Kultury po rozpatrzeniu zażalenia M. P., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 40 ust. 4 pkt. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), art. 8 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury (Dz. U. Nr 98 z 1999 r., poz. 1150 ze zm.) utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2001 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie silosu zbożowego [...] na działce nr [...] w P. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że sprawa budowy silosu jest rozpatrywana po raz kolejny przez organ II instancji, który po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że postanowienie z dnia [...] września 2002 r. jest prawidłowe pod względem formalno-prawnym, a merytoryczne rozstrzygniecie nie budzi wątpliwości.
Organ ten stwierdził, że przedmiotowa działka podlega ochronie konserwatorskiej na podstawie ustaleń przyjętych w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy P., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w P. z dnia [...] grudnia 1990 r., ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...]. Obszar, na którym położona jest działka oznaczony jest symbolem [...] - "istniejąca zabudowa zagrodowa do utrzymania". Ponadto planowana inwestycja ma być zrealizowana w bezpośrednim sąsiedztwie kościoła p.n. [...] oraz cmentarza, obiektów wpisanych do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. z dnia [...] kwietnia 1966 r. Powołane w uzasadnieniu organu odwoławczego ustalenia dla tego terenu w planie, które stanowią w tym kontekście podstawę do działania organów konserwatorskich brzmią: "obiekty należy zabezpieczyć przed wszelką ingerencją mającą zmienić ich historyczny charakter.
Nową zabudowę należy tak usytuować, aby odkryć i uwypuklić walory architektoniczne, estetyczne historycznych obiektów". Organ uznał, że w świetle tak jednoznacznych ustaleń planu, realizacja silosów zbożowych na tym terenie jest "niezrozumiała i niewskazana". Ochronie konserwatorskiej podlega również sposób zagospodarowania przestrzeni zabytkowej. Niewłaściwe jest wprowadzanie nowych, obcych elementów w krajobrazie kulturowym wsi P., ponieważ spowoduje to rozbicie historycznej przestrzeni bezpośredniego otoczenia zabytków, tzn. kościoła [...] i cmentarza.
Mając to na uwadze organ odwoławczy uznał, że planowana inwestycja jest sprzeczna z zasadami ochrony dóbr kultury i nie może być zaakceptowana przez organy ochrony zabytków.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wniósł M. P., powołując się na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzające, iż brak w planie zapisu, że przedmiotowa działka nr [...] podlega ochronie konserwatorskiej, nie jest również wymieniona w pkt Ochrona Dóbr Kultury.
Minister Kultury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł, że skarżący nie może rozbudować gospodarstwa (wznosząc silosy), gdyż w wyniku realizacji tej inwestycji naruszony zostaje historyczny charakter zabytkowego Kościoła i cmentarza, z którymi graniczy działka nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę zaskarżonych aktów pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania.
Stosownie do brzmienia przepisu art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla obszarów objętych ochroną konserwatorską, wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Uzgodnienie takie, dokonywane w trybie art. 106 kpa w formie odrębnego rozstrzygnięcia ma na celu przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w aspekcie wymogów ochrony zabytków znajdujących się na tym obszarze.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ orzekał na podstawie zapisów przyjętych w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy P., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w P. z dnia [...] grudnia 1990 r., ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...]. Zgodnie z tym planem obszar, na którym położona jest działka Nr [...] oznaczony jest symbolem [...] - "istniejąca zabudowa zagrodowa do utrzymania". Organ wywodzi także, że z ustaleń planu wynika, iż przedmiotowa działka podlega ochronie konserwatorskiej, ponadto planowana inwestycja ma być zrealizowana w bezpośrednim sąsiedztwie kościoła p.n. [...] oraz cmentarza, obiektów wpisanych do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. z dnia [...] kwietnia 1966 r., zaś ustalenia dla tego terenu w planie, które stanowią w tym kontekście podstawę do działania organów konserwatorskich brzmią: "obiekty należy zabezpieczyć przed wszelką ingerencją mającą zmienić ich historyczny charakter. Nową zabudowę należy tak usytuować, aby odkryć i uwypuklić walory architektoniczne, estetyczne historycznych obiektów".
Tymczasem ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu planu brak jest ustaleń, z których wynikałoby, że "przedmiotowa działka podlega ochronie konserwatorskiej", co słusznie podnosi skarżący. Nie może budzić wątpliwości, że organ współdziałający, w tym konserwator zabytków, uzgadniając planowaną inwestycję jest związany ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jego stanowisko nie może być oderwane od tych ustaleń. W ocenie Sądu organ wydając postanowienie nie przeprowadził wnikliwie postępowania dowodowego, powołując się na nieistniejące zapisy planu, co zostało podniesione przez skarżącego. Z zapisu planu 2.3 wynika, że obiekty sakralne w P. należy zabezpieczyć m.in. "przed lokalizacją na ich terenie jakichkolwiek innych obiektów czy urządzeń, a nową zabudowę należy tak sytuować aby odkryć i uwypuklić walory architektoniczne i estetyczne historycznego obiektu. Odpowiednie efekty zostaną osiągnięte przy zachowaniu ścisłej współpracy z odpowiednimi służbami planowania przestrzennego, nadzoru architektoniczno-urbanistycznego, a przede wszystkim służbami konserwatorskimi".
W tej sytuacji uznać należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. Wskazane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, co powoduje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie wypowiadając się merytorycznie w sprawie uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 cyt. ustawy w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.