Uzasadnienie
W ocenie sądu - wbrew stanowisku skarżącego - przedmiotem zaskarżenia w sprawie nie jest postanowienie w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego (art. 123).
Na marginesie dodać należy zresztą, iż na postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym skarga do sądu administracyjnego służy tylko wtedy, gdy kończą one postępowanie rozstrzygając sprawę co do istoty, bądź w razie, gdy ustawa przewiduje wniesienie zażalenia - art. 3 § 2 pkt 2 Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Zdaniem sądu, zaskarżona w niniejszej sprawie czynność organu administracji publicznej nie podlega kognicji sądu administracyjnego, skoro ma jedynie techniczny charakter i nie dotyczy wcale obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa.
Nadto zauważyć trzeba, iż nawet przy założeniu, że przedmiotowa czynność mogłaby być kwalifikowana jako podpadająca pod uregulowanie art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to i tak skarga podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna, zważywszy iż wniesienie skargi nie zostało poprzedzone wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa -jak tego wymaga art. 42 § 3 wskazanej ustawy.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 58 § 1 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a co do zwrotu kosztów - z mocy art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.