Uzasadnienie
Minister Zdrowia postanowieniem z dnia [...] listopada 2002r. wydanym na podstawie art.124 § 1 w zw. z art.138 § lpkt 3, art. 144 kpa w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 4 i art. 6 ust. 2pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i leczeniu uzdrowiskowym (Dz. U. Nr 23, poz. 150 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia B.Z. na postanowienie Naczelnego Lekarza Uzdrowiska [...] z dnia [...] maja 2002r negatywnie opiniujące projekt decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr ew. [...], położonej przy ul. [...], dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego o garaż na samochód osobowy, w strefie "[...]" ochrony uzdrowiskowej K., umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu tego postanowienia jako przyczynę podjętego rozstrzygnięcia wskazano naruszenie art. 124 kpa, ponieważ pismo z dnia [...] maja 2002r. zawierające ww. opinię Naczelnego Lekarza Uzdrowiska nie zostało sporządzone w formie postanowienia, a nadto nie zawiera wszystkich elementów jakie powinno zawierać tego rodzaju orzeczenie.
W skardze B.Z. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia. Pozostałe zarzuty skargi sprowadzają się do kwestionowania opinii wydanej przez Naczelnego Lekarza Uzdrowiska. Skarżący przede wszystkim podnosi, że negatywna opinia Lekarza jest dla niego krzywdząca, skoro w rejonie ul [...] zlokalizowanych jest szereg garaży przy budynkach mieszkalnych. Wskazał, że Wojewódzkie Służby Ochrony Zabytków pozytywnie zaopiniowały planowane zamierzenie inwestycyjne.
W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte z uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż podniesione przez stronę skarżącą. Stosownie do art.3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) Sąd powołany jest do oceny legalności zaskarżonych postanowień administracyjnych, nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 cyt. ustawy). Oznacza to, że Sąd bada wszelkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wychodząc z tych przesłanek należy przede wszystkim rozważyć zagadnienie właściwości organu administracyjnego do uzgodnienia projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych. Jest to istotne zagadnienie prawne, gdyż wydanie orzeczenia przez organ niewłaściwy skutkuje jego nieważnością na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa.
Przepisy o właściwości mają charakter bezwzględny obowiązujący i naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu aktu administracyjnego powoduje jego nieważność (por. wyrok NSA z dnia 29.11.1999r.,V SA 955/99, LEX nr 49943).
Stosownie do treści art. 40 ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadkach określonych w tym przepisie wymaga obligatoryjnego uzgodnienia z organami tam wymienionymi. W odniesieniu do inwestycji zlokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych decyzję tę wydaje się po uzgodnieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej.
Powołany w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia przepis art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. 23, poz. 150 z późn. zm.) stanowi, że statut uzdrowiska ustala:
granice uzdrowiska, jeżeli ma być nim część gromady, obszar ochrony uzdrowiskowej,
- 3) czynności, które ze względu na ich oddziaływanie na warunki naturalne i czynniki środowiskowe (art.2. ust.l) mogą być podejmowane na obszarze ochrony uzdrowiskowej wyłącznie w trybie określonym w art. 12 (czynności zastrzeżone w statucie),
- 4) sprawy, które z uwagi na ich znaczenie dla lecznictwa uzdrowiskowego wymagają uzgodnienia z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej lub innym organem zdrowia.
Rada Miejska w K. uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 1999r. wydaną na podstawie art. 4 ust.l cyt. ustawy ustanowiła Statut uzdrowiska K.. Wśród spraw wymagających uzgodnienia z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej w W. ze względu na znaczenie lecznictwa uzdrowiskowego Statut w § 4 ust. 1 lit. c) wymienia: "ustalenie decyzji w sprawach szczegółowej lokalizacji na obszarze "[...]" - wszystkich budynków. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że niewątpliwie według § 2 pkt 1 Statutu, ul. [...], na której to skarżący przewiduje realizację planowanej inwestycji znajduje się w obszarze "[...]".
Z przytoczonych uregulowań niezbicie wynika, że organem właściwym do uzgodnienia projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych jest Minister Zdrowia. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie zadaniem Ministra Zdrowia było uzgodnić w trybie art. 40 ust. 4 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, oceniając zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego skarżącego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym oraz postanowień Statutu uzdrowiska K. poprzez wydanie w trybie art. 106 kpa postanowienia.
Natomiast, znajdujące się w aktach sprawy pismo z dnia [...] maja 2002r., w którym Naczelny Lekarz Uzdrowiska K. wyraził negatywną opinię odnośnie realizowania w granicach obszaru "[...]" zamierzenia inwestycyjnego skarżącego mogło być co najwyżej wykorzystane przez Ministra Zdrowia jako materiał dowodowy przy podejmowaniu końcowego rozstrzygnięcia w postępowaniu uzgodnieniowym, podlegający swobodnej ocenie materiału dowodowego, o której mowa w art. 80 kpa, a więc tej samej regule co pozostały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Warto podkreślić, że żaden przepis prawa materialnego nie daje kompetencji naczelnemu lekarzowi uzdrowiska do wydania opinii co do projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W konkluzji powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem właściwości i z tej też przyczyny należało stwierdzić jego nieważność na mocy art. 156 § 1 pkt 1 kpa.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.