Uzasadnienie
Zaskarżonymi postanowieniami z dnia 5 stycznia 2001 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w wyniku rozpatrzenia zażaleń Małgorzaty W., utrzymał w mocy postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 21 listopada 2000 r. o sprostowaniu z urzędu "błędów pisarskich" w wydanym przez ten organ postanowieniu z dnia 4 września 2000 r., w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz decyzji z dnia 4 września 2000 r. nakazującej Elżbiecie G. wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych przy budowie domku letniskowego na działce nr 162/4 w miejscowości G., gmina P. do stanu zgodnego z prawem.
W uzasadnieniu organ II instancji podzielił pogląd wyrażony przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie, iż z akt sprawy jednoznacznie wynika prowadzenie postępowania przy budowie domku letniskowego na działce nr 162/4, a nie nr 162/7, pozwolenia na budowę udzielono zaś 7 sierpnia 1996 r. nie zaś 4 sierpnia 1996 r. - jak to błędnie wpisano w sprostowanych rozstrzygnięciach. Faktu tego nie kwestionowała składająca zażalenie. Dokonanie zatem sprostowań było zgodne z art. 113 Kpa.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Małgorzata W. podniosła, iż wskazanych błędów "nie można nazwać pisarskimi, ani oczywistymi omyłkami". Błędy te bowiem popełnili "poważni pracownicy administracji państwowej w bardzo ważnych dokumentach urzędowych" i były one "kroplą, która przelała czarę goryczy". Zdaniem skarżącej, są one wyrazem jej lekceważenia jako "petenta" i świadczą o złym sprawowaniu obowiązków przez urzędników "z Regionu W.-M".
Rozwiązując ten wątek skarżąca przedstawiła w sposób szczegółowy swoje zastrzeżenia do całokształtu działań i rozstrzygnięć wydanych przez organy administracji publicznej w sprawie przedmiotowej inwestycji.
Odpowiadając na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.
W ocenie Sądu kwestionowane przez skarżącą sprostowania mieszczą się w granicach wynikających z powołanej podstawy prawnej - art. 113 par. 1 Kpa - i stąd nie ma podstaw do eliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych postanowień.
Zgodnie z art. 113 par. 1 Kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach /a także postanowieniach z mocy art. 126 Kpa/.
Warunkami zastosowania omawianego trybu rektyfikacji rozstrzygnięć administracyjnych są:
- - po pierwsze nieistotność wadliwości,
- - po drugie oczywistość zaistniałego błędu czy omyłki. Nieistotność usuwanej wadliwości oznacza, że nie może ona prowadzić ani nawet wpływać na merytoryczną zmianę rozstrzygnięcia.
Oczywistość błędu czy omyłki polega na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą /zamierzeniem/ wyrażoną przez organ, a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia nie budzących wątpliwość faktów /por. wyroki NSA z dnia: 22 stycznia 1997 r., SA/Ka 2714/95 - Prawo Gospodarcze 1998 nr 3 str. 33, 4 maja 1988 r. III SA 1466/87 - OSP 1990 z. 11-12 poz. 398, 22 stycznia 1998 r. IV SA 531/96 i 11 sierpnia 1999 r. II SA 1072/99 - nie publ./.
Warunki te zostały spełnione w niniejszej sprawie poprzez zastąpienie wadliwie użytego oznaczenia działki stanowiącej teren inwestycji oraz daty pozwolenia na budowę.
Nie ma bowiem wątpliwości, iż w poddanych prostowaniu rozstrzygnięciach chodziło organowi administracji publicznej o działkę nr 162/4, a pozwolenie na budowę wydano 7 sierpnia 1996 r. Takiego stanu rzeczy nie kwestionuje w rzeczywistości skarżąca.
Zaistnienie wskazanych usterek w wyrażeniu rozumowania przedstawionego przez organ administracji publicznej, nie miało żadnego wpływy na wynik sprawy. Ich usunięcie nie rzutuje tym samym na kształt podjętego rozstrzygnięcia.
Z tych względów zastrzeżenia zgłoszone przez skarżącą są całkowicie bezpodstawne w świetle uregulowania art. 113 par. 1 Kpa.
Uzasadnieniem ich zgłoszenia nie może być zaś co do zasady, eksponowanie przez skarżącą ogólnego niezadowolenia z całokształtu działań i rozstrzygnięć organów administracji publicznej w związku z poczynaniami inwestora. Kwestia ta wykracza bowiem poza przedmiot zaskarżonych postanowień.
Naczelny Sąd Administracyjny nie jest do rozpatrywania skarg powszechnych /art. 227 i następne Kpa/ na funkcjonowanie administracji publicznej wobec wyraźnego określenia kognicji w art. 16 /i następnych ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Poza tym, poszczególne rozstrzygnięcia skarżąca zaskarżyła przed sądem administracyjnym w innych sprawach.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 27 ust. 1 powołanej ustawy o NSA.
Na marginesie można dodać, iż w samej skardze wadliwie oznaczono datę wydania zaskarżonych postanowień /15 stycznia 2001 r. zamiast 5 stycznia 2001 r./.