Wyrok WSA w Warszawie z 18 stycznia 2005 r., IV SA 4980/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 18 stycznia 2005 r.

Sprawa

sprawy ze skargi A. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki pawilonu handlowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Skład

Sędzia WSA Izabela Ostrowska przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia WSA Mirosława Kowalska przewodniczący
Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska przewodniczący
Katarzyna Bednarska protokolant

Uzasadnienie

7/IV SA 4980/03

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2003r., działając na podstawie art.. 51 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – nakazał T. S. rozbiórkę pawilonu handlowego (segment w zabudowie szeregowej) na działce nr ewid. [...] przy ul. [...].

W uzasadnieniu organ wykazał, iż Burmistrz Miasta [...] decyzja Nr [...] z dnia [...] lipca 1994r. zarządził: wstrzymanie robót budowlanych wykonywanych przy budowie pawilonu handlowego oraz wykonanie robót zmierzających do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z zatwierdzoną dokumentacją w terminie do [...] lipca 1994r.

Adresat decyzji T. S. obowiązku nałożonego decyzją Nr [...] nie wykonał, natomiast w dniu [...] grudnia 1996r. zgłosił zakończenie budowy i przystąpienie do użytkowania pawilonu usługowo – handlowego. W dniu [...] stycznia 1997r. Urząd Miasta i Gminy [...] wydał zaświadczenie potwierdzające fakt zawiadomienia o przystąpieniu do użytkowania.

Postępowanie egzekucyjne dotyczące decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 1994r. zostało zawieszone w dniu [...] grudnia 1997r., a następnie umorzone postanowieniem Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001r., wydanym na podstawie art. 59 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Oględziny przeprowadzone przez organ nadzoru w dniu [...] czerwca 2003r. wykazały, iż inwestor nie wykonał żadnych robót nakazanych decyzją Nr [...]. W tej sytuacji zdaniem organu zastosowanie ma art. 51 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. jako odpowiednik art. 36 ustawy z dnia 24 października 1974r.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2003r., po rozpatrzeniu odwołań T. S. oraz A. G. – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji prowadzone na podstawie art. 51 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.

Organ odwoławczy wskazał, iż inwestor zawiadomił w dniu [...] grudnia 1996r. o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania oraz załączył opinię techniczną o stwierdzeniu zdatności obiektu do użytkowania, protokół z dnia [...] listopada 1996r. Rejonowego Zakładu Usług Kamieniarskich potwierdzający sprawność przewodów kominowych, pismo Urzędu Miasta i Gminy w [...] o nadaniu numeru administracyjnego dla nieruchomości. Z tych względów organ II instancji powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 1988 r. syg. akt IV SA 287/88, uznał, iż przyjęcie zgłoszenia użytkowania obiektu budowlanego ma ten skutek, że wcześniej popełniona samowolę budowlaną uznaje się za nie byłą.

Jednocześnie odnosząc się do zarzutu odwołania A. G., organ wskazał, iż kwestia odbudowania antresoli przez inwestora zgodnie z zatwierdzoną dokumentacja techniczną może być rozpatrzona w oparciu o przepisy rozdziału VI ustawy Prawo budowlane, w sytuacji naruszenia interesu strony i przepisów techniczno – budowlanych.

Skargę na powyższą decyzję wniósł A. G. domagając się miedzy innymi stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] czerwca 2003r.

Skarżący podnosi, iż sprawa została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją Burmistrza Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 1994 r. zaś zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzja organu I instancji rozstrzyga w tym samym przedmiocie, co uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Nadto skarżący wskazuje na wadliwość zastosowania art. 105 § 1 i 2 k.p.a., wobec braku bezprzedmiotowości postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zrzuty są zasadne.

Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 57 ust. 2 i art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.

Organ odwoławczy uchylając decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia 26 czerwca 2003r. i umarzając postępowanie organu I instancji prowadzone w oparciu o art. 51 ust 2 Prawa budowlanego z 1994 r. przyjął iż zawiadomił organ architektoniczno – budowlany o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu. W ocenie organu przyjęcie powyższego zgłoszenia potwierdzone zaświadczeniem z dnia [...] stycznia 1997r. sanowało wcześniej popełniona samowole budowlaną.

Stanowisko organu odwoławczego należy uznać za błędne. Przywołany w uzasadnieniu decyzji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 1998r. syg. akt IV SA 284/88, czego zdaje się organ nie dostrzegać, odnosi się do sytuacji w której organ wydał decyzję administracyjną zezwalającą na użytkowanie obiektu, który powstał w warunkach samowoli budowlanej.

Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie uprawniał organu do zastosowania jakiejkolwiek analogii w stosunku do rozpoznanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy.

Po pierwsze inwestor T. S. wybudował przedmiotowy pawilon handlowy – w zespole pawilonów handlowych przy ul. [...] w [...] w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1990r.

Wydanie decyzji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1994r. było konsekwencja stwierdzenia przez organ odstąpienia przez inwestora od zatwierdzonej dokumentacji poprzez przebudowanie antresoli.

Zasadnie organ I instancji uznał, iż odpowiednikiem procedur zawartych w art. 36 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, w oparciu o które wydano decyzje z 8 września 1994r., są przepisy art. 50 – 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r..

Rzeczą organu odwoławczego była więc kontrola i ocena prawidłowości wydanej w oparciu o te przepisy decyzji. Brak natomiast podstaw do uznania, iż postępowanie organów nadzoru budowlanego stało się bezprzedmiotowe, tylko z tego powodu, że inwestor nie wykonując postanowień decyzji Nr [...], ukończył budowę i zawiadomił organ o zamiarze przystąpienia do użytkowania (art. 54 Prawa budowlanego).

Zawiadomienie takie nawet potwierdzone zaświadczeniem Urzędu nie może być utożsamiane z wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w oparciu o art. 55 Prawa budowlanego. Zwłaszcza, iż możliwość uzyskania pozwolenia na użytkowanie uzależnione jest od wykonania decyzji o której jest mowa w art. 57 ust. 1 pkt. 2 (art. 55 ust. 1 pkt. 4 Prawa budowlanego)

Z tych wszystkich względów należy uznać, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a., art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.

Chybionym natomiast jest zarzut skargi, iż kontrolowane decyzje zapadłe w warunkach nieważności o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem o tożsamości sprawy w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. można mówić, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. Tymczasem decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. jest niejako kontynuacją i konsekwencją wcześniej wydanej decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 1994 r., a jej przedmiotem jest sankcja za niewykonanie decyzji Nr [...].

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 20 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.)

Rozstrzygnięcie w pw II wyrok oparto na treści art. 152 cytowanej ustawy.