Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2002r. nr [...] Wójt Gminy A. - po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Gminy A. - ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie odcinka drogi gminnej na części działki nr [...] położonej we wsi O. Decyzję wydano w oparciu o art. 40, art. 41 i art. 42 ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / t.jedn. Dz.U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm./ w oparciu o ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy A., zatwierdzonego uchwałą nr [...] w dniu [...].04.1983r.
W uzasadnieniu decyzji podano, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a ponadto poprawi warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Od decyzji tej odwołanie wnieśli U.. i S. małż. Z. właściciele działki nr [...].
W odwołaniu podniesiono, że decyzja jest niezasadna i narusza prawa właścicieli działki zaś budowa drogi utrudni właścicielom działki dostęp do mediów technicznych. Odwołujący wskazali również, że plan zagospodarowania przestrzennego z 1983r. wymaga uaktualnienia i to szczególnie w zakresie przedmiotowej drogi.
Po rozpatrzeniu tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] stycznia 2003r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy A. z dnia [...] grudnia 2002r..
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w takiej sytuacji nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu podano także, że decyzja organu I instancji wydana została w dniu [...] grudnia 2002r. gdy obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy A. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] stycznia 2003r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli U. i S. małż. Z. W skardze podniesiono, że decyzja narusza ich prawa, ponieważ wybudowanie drogi w sposób oczywisty naruszy ich prawo własności działki. Skarżący wskazali również, że plan zagospodarowania przestrzennego z 1983r. jest przestarzały.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło ojej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych przyczyn niż w niej wskazano.
W sprawie niniejszej nastąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Art. 67 ust. 1 ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / t.jedn. Dz.U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm./ - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego - stanowił, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie tj. od dnia 1 stycznia 1995r.
Ustęp la art. 67 ww. ustawy stanowił jednak, że jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, rada gminy uchwali studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpi do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, plan zachowuje ważność, w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy.
W przekazanych Sądowi aktach sprawy znajduje się kopia uchwały nr [...] Rady Gminy A. z dnia [...] sierpnia 2002r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy A. Podjęcie tej uchwały nie oznacza jednak, że Rada Gminy A. uchwaliła, w terminie określonym w art. 67 ust. 1 ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, lecz jedynie, że podjęto działania zmierzające w tym kierunku.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy A., zatwierdzony uchwałą nr [...] w dniu [...].04.1983r. obowiązywał, zgodnie z art. 67 ust. 1 ww. ustawy, do dnia 31 grudnia 2002r.
Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] stycznia 2003r. wydana została zatem w innym stanie prawnym niż decyzja organu I instancji, co wynika z faktu, iż w dniu [...] stycznia 2003r. nie obowiązywał już plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy A., zatwierdzony uchwałą nr [...] w dniu [...].04.1983r.
Organ odwoławczy jako organ o charakterze reformacyjnym miał obowiązek uwzględnić zmiany stanu prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Z przepisu art. 138 kpa wynika, że organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć sprawę. Organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, lecz obowiązany jest uwzględniać szczególnie takie okoliczności jak zmiany stanu prawnego, co właśnie miało miejsce w niniejszej sprawie.
W rozpoznawanej sprawie mogło to mieć ten skutek, że wobec utraty mocy obowiązującej przez dotychczasowy plan zagospodarowania przestrzennego, konieczne było zastosowanie procedury przewidzianej w art. 44 ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / t.jedn. Dz.U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm./.
Tymczasem organ odwoławczy pominął tę okoliczność (mającą w sprawie podstawowe znaczenie) i nie odniósł się w ogóle do zaistniałej zmiany stanu prawnego, czego skutkiem było wydanie decyzji z naruszeniem prawa.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.