Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania B. i S. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] listopada 2002 r. nakazującej B. i S. K. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego garażu, o wymiarach 5,80 x 2,80m położonego na działce nr [...] przy ul. [...]w O.
- – uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 49 Prawa budowlanego nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu. Zdaniem organu, w tej sprawie "... został zachowany termin w związku z czym nie można nakazać rozbiórki na podstawie art. 48 Prawa budowlanego.
Inwestorzy powinni jednak uzyskać pozwolenie na użytkowanie garażu, co jest uzależnione od potwierdzenia zgodności obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz od spełnienia wymogów z art. 58 Prawa budowlanego. Dopiero w przypadku nie przedłożenia przez skarżących inwentaryzacji powykonawczej oraz ekspertyzy technicznej potwierdzającej przydatność obiektu do użytkowania lub nie uzyskania pozwolenia na użytkowanie, może stanowić podstawę do wydania nakazu rozbiórki.
W złożonej na w/w decyzję skardze B. D. domaga się rozbiórki samowolnie wybudowanego garażu. Podaje szereg okoliczności wskazujących na istnienie konfliktu sąsiedzkiego, nie podnosząc jednak żadnych konkretnych zarzutów w stosunku do skarżonego rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.
Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 138 § 2 kpa zgodnie, z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części.
Wydając decyzję kasacyjną organ nie wskazał dlaczego rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części.
Pamiętać należy, iż organ odwoławczy zobowiązany jest do ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie i wydania stosownego rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z art. 136 kpa może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, co w niniejszej sprawie było możliwe i konieczne.
W kontrolowanej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jednoznacznie przesądził, iż garaż został wybudowany w 1997 r., w związku z czym upłynął 5-letni termin, o którym mowa w art. 49 Prawa budowlanego.
Sąd nie podziela takiego stanowiska.
W tym stanie faktycznym i prawnym jest ono co najmniej przedwczesne. W toku postępowania administracyjnego nie ustalono bowiem daty zakończenia budowy garażu, co jest niezbędne dla prawidłowego obliczenia upływu 5-letniego okresu przedawnienia tym bardziej, że w kontrolowanej sprawie inwestorzy wskazują ogólnie, iż nastąpiło to w 1997 r., a decyzje obu instancji wydane zostały w 2002 r. Ustalenie konkretnej daty zakończenia budowy jest niezbędne wobec brzmienia art. 49 Prawa budowlanego, zgodnie z którym nie można nakazać rozbiórki obiektu jeżeli upłynęło 5 lat od..."dnia zakończenia budowy".
W ocenie Sądu, przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, nie przekraczało uprawnień i możliwości organu II instancji.
Niezależnie od tego należy zauważyć, że nawet w sytuacji gdyby upływ terminu przedawnienia nie budził wątpliwości, decyzja organu odwoławczego jest także wadliwa.
W przypadku ewentualnego przyjęcia, że istotnie nastąpiło przedawnienie i to przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, rozstrzygniecie organu odwoławczego winno zostać wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa.
Zważywszy na powyższe Sąd uznając, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.
Orzeczenie w pkt 2 i 3 sentencji wyroku znajduje swoje umocowanie w art. 152 i art. 200 przywołanej wyżej ustawy.