Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] Prezydent Miasta W. po rozpatrzeniu wniosku B.S. na podstawie art. art. 39, 40 ust.l, 42, 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / tj. Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm. /, ustaleń ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] września 1992 r. ustalił: warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej polegającej na nadbudowie istniejącego zespołu garaży z przeznaczeniem na cele mieszkalne w W. ul. [...] na terenie oznaczonym literami ABCDA na mapie sytuacyjno-wysokościowej stanowiącej załącznik graficzny decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że teren inwestycji jest położony na obszarze oznaczonym w planie symbolem MU-27, więc planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po zapoznaniu się z odwołaniem B.K. od w/w decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że organ I instancji prowadził postępowanie administracyjne z uchybieniem podstawowych przepisów odnoszących się do ustalenia wszystkich stron postępowania. Nie powiadomił stron o wszczęciu postępowania, następnie nie poinformował o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, co może skutkować wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożył inwestor B.S. zarzucając, że wnosząca odwołanie B.K. nie jest stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego i wniósł o wydanie decyzji zgodnej z obowiązującymi przepisami.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało swoją dotychczasową argumentację, podnosząc, iż organ I instancji naruszył treść art. 61 § 4 k.p.a. i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /.
Skarga jest zasadna.
Utrwalone jest w doktrynie i orzecznictwie stanowisko, że w sytuacji, gdy odwołanie wnosi podmiot utrzymujący, że decyzja dotyczy jego interesu prawnego czy obowiązku, organ odwoławczy winien odwołanie rozpoznać i w toku tego postępowania ocenić legitymację wnoszącego odwołanie, i jeśli w toku postępowania odwoławczego stwierdzi brak po stronie wnoszącego odwołanie interesu prawnego czy obowiązku, to winien umorzyć postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W przedmiotowej sprawie organ II instancji w żaden sposób nie wykazał, że zajmował się ustaleniem legitymacji wnoszącej odwołanie B.K., która nie wykazała w należyty sposób, że spełnia wymogi przewidziane w art. 28 k.p.a. Z akt sprawy nie wynika, że toczy się jakiekolwiek postępowanie o zwrot nieruchomości położonej w W. ul. [...].
Natomiast informacje odnośnie właścicieli działek sąsiadujących z nieruchomością gdzie ma być realizowana inwestycja znajdują się na k. 1/8 akt, a nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu będą oni mieć przymiot strony. Ponadto organ II instancji w ogóle nie rozważał, czy odwołanie zostało złożone w terminie, należało to rozważyć oczywiście po ustaleniu czy odwołanie pochodzi od strony, gdyż np. z akt wynika, że inwestor otrzymał decyzję dopiero w dniu 25 lipca 2003 r. a inni zainteresowani w styczniu lub lutym 2003 r.
Należy się zgodzić z organem II instancji, że postępowanie pierwszoinstancyjne ma pewne uchybienia, ale obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, nie zaś jedynie na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu od orzeczenia pierwszoinstancyjnego /art. 138 w zw. z art. 140 k.p.a./. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działa, zatem jako organ o charakterze reformacyjnym, ponownie merytorycznie rozpatrując sprawę w jej całokształcie. Dlatego organ odwoławczy stwierdzając uchybienia w postępowaniu przed organem I instancji powinien przede wszystkim rozważyć czy są one istotne, dadzą się usunąć i dopiero wyjątkowo, kiedy konieczne jest przeprowadzenie postępowania w całości lub w znacznej części podjąć decyzję w oparciu o treść art. 138 § 2 k.p.a.
Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o
Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Na podstawie art. 153 w/w ustawy przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do o postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu, sprawy.