Postanowienie WSA w Warszawie z 7 kwietnia 2005 r., IV SA 5044/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 07 kwietnia 2005 r.

Sprawa

sprawy ze skargi Prezydenta [...] działającego w imieniu Miasta [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i ł: skargę odrzucić.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski (spr.), Sędzia WSA Wojciech Mazur, Asesor WSA Bogusław Cieśla, Bogusław Cieśla
Rafał Kubik protokolant

Uzasadnienie

7/IV SA 5044/03

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dn. [...] października 2003r., po rozpatrzeniu odwołania "E." S.A. w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dn. [...] lipca 2003r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalno-usługowo-biurowych i garażami podziemnymi w W. przy ul. [...] oraz na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 Prawa budowlanego zatwierdził przedmiotowy projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wymienionego zespołu budynków.

Organ odwoławczy uznał, że w sytuacji gdy inwestor spełnił wszystkie przewidziane przez prawo warunki, to nie ma podstaw do odmówienia mu wydania pozwolenia na budowę. Projektowana inwestycja zgodna jest z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza warunków wykorzystania terenu określonych w załączniku do aktu notarialnego, na podstawie którego oddano teren w użytkowanie wieczyste.

Wymienioną decyzję organu odwoławczego zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Prezydent [...] działając w imieniu Miasta [...].

Zarzucił m.in., że organ wydający pozwolenie na budowę "nie może pominąć celu na jaki zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego". Jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie spełnia tego celu, to inwestor "nie legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". "Miasto [...] jako właściciel gruntu, na którym ustanowione zostało prawo użytkowania wieczystego, i na którym ma być realizowana inwestycja niezgodna z celem na jaki został przeznaczony grunt, ma prawo żądać zaniechania czynności sprzecznej z jego interesem". W konkluzji skargi strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Natomiast w piśmie z dn. 15.04.2004r. organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na to, że Prezydent [...] jest organem rozstrzygającym, a nie stroną postępowania.

W piśmie z dnia 21 września 2004r. pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że "działanie Prezydenta [...] jako organu administracji nie miało związku z realizowaną przez niego poprzez wniesienie skargi (...) funkcją organu powołanego do reprezentacji Miasta jako osoby prawnej prawa publicznego". Dlatego też ma interes prawny w zaskarżeniu decyzji Wojewody [...] z dn. [...] października 2003r.

W piśmie z dn. 24 listopada 2004r. inwestor podkreślił, że organ w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę stosuje tylko przepisy budowlane i nie może analizować treści umowy oddania gruntu w użytkowanie wieczyste. Nadto Miasto [...] nie wykazało interesu prawnego do złożenia skargi w niniejszej sprawie.

W kolejnym piśmie strony skarżącej z dn. 7 lutego 2005r. podtrzymano dotychczasowe stanowisko, że właściciel gruntu, na którym ma być realizowana inwestycja i jednocześnie właściciel działek sąsiednich ma interes prawny w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Użytkownik wieczysty gruntu może nim dysponować tylko w granicach określonych przez umowę.

Przeciwne stanowisko zajął inwestor w piśmie z dn. 24 marca 2005r. stwierdzając, że "sam fakt bycia użytkownikiem wieczystym jest wystarczający do stwierdzenia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane".

W związku z reformą sądownictwa administracyjnego niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zważył co następuje.

"Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowo-administracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji administracyjnych..." (uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003r. OPS 1/03, ONSA 2003 z. 4 poz. 115).

Według składu orzekającego nie jest dopuszczalne, żeby Prezydent miasta występował w tej samej sprawie najpierw jako organ rozpatrujący ją co do istoty, a następnie jako podmiot działający w imieniu miasta w postępowaniu sądowo-administracyjnym, w którym kwestionuje legalność decyzji organu odwoławczego. Jeżeli organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcje organu administracji publicznej, to w tym zakresie nie jest on uprawniony do reprezentowania własnego interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Dotyczy to wszystkich organów danej jednostki. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2005r. OSK 1017/04 stwierdził, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie". Skarga Miasta [...] jest więc niedopuszczalna i dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) należało ją odrzucić.