Uzasadnienie
W dniu 13 grudnia 2002 r., M. i M. M. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 26 listopada 2002 r., Nr "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 8 października 2002 r., nakazującą skarżącym rozbiórkę budynku letniskowego i budynku gospodarczego wybudowanych samowolnie na działce Nr "[...]" w P., gmina M. Odpis tej skargi przekazany został organowi odwoławczemu, a ten w dniu 10 lutego 2003 r. przesłał akta sprawy oraz odpowiedź na skargę z wnioskiem ojej oddalenie.
W dniu 8 kwietnia 2004 r. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie, do którego zgodnie z właściwością, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, przekazana została skarga M. i M. M., skarżący M. M. oświadczył, że cofa skargę w związku z uchwaleniem nowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w miejscowości P., na którym znajduje się działka Nr 299/34 i zamiarem wybudowania na niej domku letniskowego całorocznego. Skarżący oświadczył jednocześnie, że jego małżonka prześle pisemne cofnięcie skargi. W świetle powyższych okoliczności, Sąd postanowił odroczyć rozprawę.
W dniu 15 kwietnia 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wpłynęło pismo procesowe M. i M. M., w którym zgodnie oświadczyli, że cofają skargę na wskazaną wyżej decyzję.
Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne. Wobec powyższego, na podstawie art 161 § l pkt l i § 2 w związku z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) i art 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.), należało umorzyć postępowanie sądowe.