Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 4 i w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 89, poz. 414 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku po byłym warsztacie szklarskim na zakład mechaniki pojazdowej z częścią socjalną, nakazał R. P. wykonanie czynności, które umożliwią dalsze użytkowanie Zakładu Mechaniki Pojazdowej, m.in. przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przedłożenie dokumentacji inwentaryzacyjno projektowej obiektów zakładu, przedłożenie uzgodnień, ekspertyzy technicznej potwierdzającej przydatność obiektu do użytkowania.
Organ ustalił, iż obiekt budowlany - budynek po byłym warsztacie szklarskim jest użytkowany od 1986r. jako zakład mechaniki pojazdowej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż nastąpiła zmiana sposobu użytkowania budynku, ponieważ dokonano przeróbki pomieszczeń z przeznaczeniem na inny cel użytkowy. W związku ze zmianą charakteru pomieszczeń, nastąpiła zmiana w stosunku do wymogów w zakresie oświetlenia, zaopatrzenia w wodę, ogrzewania i wentylacji oraz warunków pracy.
W dniu 25 marca 2002r. R. P. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Zarzucił decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego rażące naruszenie prawa i wydanie decyzji bez podstawy prawnej. Wnioskodawca wskazał, iż decyzją tą nakłada się na niego obowiązek ponownego przeprowadzenia procedury postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, który już był zgłoszony do oddania do użytku wraz z odpowiednią dokumentacją.
Decyzją z dnia [...] lipca 2002r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2001 r. Organ nie dopatrzył się żadnej z przesłanek art. 156 kpa, które mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Organ stwierdził, iż budynek po byłym warsztacie szklarskim oraz budynek dobudowany stanowią całość technologiczną i wszelkie uzgodnienia nie mogą dotyczyć każdego z budynków oddzielnie. Ponadto inwestor nie przedłożył żadnej dokumentacji technicznej obiektu. Uzgodnienia dokonane w 1987r. dotyczyły tylko rozbudowy bez uwzględnienia całości zakładu.
W odwołaniu od powyższej decyzji R. P. wniósł o jej uchylenie. Zarzucił organowi nieustosunkowanie się do jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Wskazał, iż w dniu 11 kwietnia 2001 r. przedłożył odpowiednią dokumentację w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego. Zarzucił organowi, iż powoływanie się na jeden ciąg technologiczny prac w zakładzie mechaniki pojazdowej nie wynika z żadnych ekspertyz czy konieczności takiego działania.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2002r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ w uzasadnieniu wskazał, iż budynek stanowiący uprzednio warsztat szklarski obecnie użytkowany jest jako warsztat mechaniki pojazdowej. Zmiana została dokonana bez uzyskania zgody właściwego organu w warunkach samowoli budowlanej, zasadnym zatem było wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 4 w związku z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego. W tym stanie sprawy organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek z art. 156 kpa,które umożliwiłyby stwierdzenie nieważności decyzji.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł R. P. Powtórzył w niej swoje stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wniósł o uchylenie decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów sądowych.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie. Wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sytuacji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosiła w skardze strona. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2001 r. Nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).
Możliwość żądania przez organy nadzoru budowlanego dokumentów, ekspertyz i ocen uregulowana została w art. 81 c Prawa budowlanego. Na jego podstawie organ administracji budowlanej w drodze postanowienia może nałożyć obowiązek dostarczenia odpowiednich dokumentów. Art. 51 Prawa budowlanego nie stanowi takiej podstawy. Zgodnie z jego brzmieniem "nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem" nie może oznaczać obowiązku dostarczenia dokumentów, ekspertyz i ocen, ponieważ poprzez nałożenie obowiązku dostarczenia dokumentów, ekspertyz i ocen nie można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. Przedmiotowe dokumenty, ekspertyzy czy oceny stanowią element postępowania dowodowego i mogą stanowić, zależnie od ich treści, podstawę do podjęcia przez organ decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. W rozpoznawanej sprawie, organy nadzoru budowlanego nakładając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego na inwestora obowiązek dostarczenia określonych dokumentów, naruszyły zarówno art. 51, jak i art. 81 c Prawa budowlanego. Skutkiem tego naruszenia będzie brak możliwości wydania przez organy nadzoru budowlanego decyzji merytorycznej w trybie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego.
Dopiero po dostarczeniu przez inwestora wymaganych dokumentów, ekspertyz, ocen, organ nadzoru budowlanego w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, powinien podjąć decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego albo na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 tegoż prawa.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.).