Uzasadnienie
M. i D.B. w dniu [...] czerwca 2003 r. wnieśli zarzut do projektu planu zagospodarowania przestrzennego terenu we wsi N. kwestionując przeznaczenie terenu, obejmującego działkę Nr [...] – jako tereny zielone.
Zarzucający podają, że nabyli tę działkę jako działkę budowlaną. Takie bowiem przeznaczenie tej działki określono w decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] czerwca 1995 r., zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka Nr [...] i [...]. Nie zgadzają się więc na zmianę przeznaczenia działki z budowlanej na tereny zielone i wnoszą o ustalenie w projekcie planu, że działka ta ma charakter działki budowlanej - zgodnie z decyzją z dnia [...] czerwca 1995r.
Rada Gminy R. uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. odrzuciła w całości zgłoszony zarzut, uzasadniając swoje stanowisko w obszernych wywodach, zawierających motywację prawną i faktyczną.
Skargę na tę uchwałę wnieśli do Sądu Administracyjnego M. i D. B..
W skardze podtrzymano argumentację zawartą w zarzucie i podniesiono, że zakwalifikowanie działki Nr [...] jako tereny zielone spowodowało, że działka ta straciła na wartości, w związku z czym - wnoszą o zmianę przeznaczenia terenu obejmującego tę działkę i przywrócenia jej funkcji budowlanej bądź o zasądzenie od Gminy R. stosownego odszkodowania.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy w sprawie w związku z reformą sądownictwa administracyjnego zważył, co następuje.
Źródłem ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz sposobów ich wykorzystania i zagospodarowania są akty normatywne ustanowione przez Radę Gminy w formie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy i ogłoszony jest przepisem gminnym, ma więc moc przepisu powszechnie obowiązującego i może być zmieniony tylko w trybie i na zasadach określonych w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Plan zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę do wydawania rozstrzygnięć decyzyjnych w sprawach dotyczących wykorzystania terenów nim objętych, w tym także -podziału nieruchomości. Błędne więc jest przeświadczenie skarżących, że decyzja o podziale nieruchomości ustaliła inne przeznaczenie terenu, niż wynikające z planu obowiązującego w dacie jej wydania. Jeśli pomiędzy przeznaczeniem określonym w podziale a przeznaczeniem podanym w decyzji zaistniała rozbieżność, to świadczyć to może wyłącznie o wadliwości decyzji. Projekt planu zagospodarowania przestrzennego, do którego skarżący zgłosili zarzut przeznacza teren, obejmujący działkę skarżących pod zieleń parkową. Takie przeznaczenie terenu nie jest zmianą przeznaczenia w stosunku do planu zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy R. z dnia [...] listopada 1994 r., bowiem ten plan również przeznaczał omawiany teren pod zieleń parkową. Sąd administracyjny nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że odrzucenie zarzutu skarżących do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiło z naruszeniem prawa, zobowiązującym do stwierdzenia nieważności zakwestionowanej uchwały. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały zawiera wszechstronną i wyczerpującą argumentację, odnoszącą się do zastrzeżeń zgłoszonych w zarzucie.
Przy opracowaniu projektu planu Rada zachowała wymogi zawarte w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, które określają procedurę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczenie terenu pod zieleń parkową w świetle wyjaśnień i argumentów podanych w motywach zaskarżonej uchwały nie może być traktowane jako dokonane z nadużyciem przysługujących gminie z mocy art. 4 ust. 1 pow. ustawy uprawnień do ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) skargę oddalił.