Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 25 października 2001 r. (...) o odmowie uchylenia w trybie art. 154 par. 1 Kpa decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 21 stycznia 2000 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Z.-W. z dnia 15 stycznia 1995 r. nakazującej skarżącemu czasowe wyłączenie z użytkowania budynku mieszkalnego w Z.-W. przy ul. Ł. 27 z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, wystąpienia o pozwolenie na prowadzenie remontu obiektu i ustanowienia kierownika robót remontowych.
Organ orzekający uznał, iż nie zaistniały w sprawie przesłanki do zastosowania określonego trybu postępowania.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się zarzuty odnoszące się do decyzji nakazującej czasowe wyłączenie z użytkowania przedmiotowego budynku.
W odpowiedzi na skargę organ orzekający wniósł o jej oddalenie wskazując, iż "Skarżący podnosi ponownie jedynie zarzuty dotyczące całości prowadzonego w przedmiotowej sprawie postępowania, nie przedstawiając żadnych nowych argumentów dotyczących treści zaskarżonej decyzji ani przesłanek umożliwiających wydanie rozstrzygnięcia w trybie przewidzianym w art. 154 Kpa".
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący wyjaśnił, iż przedmiotowy budynek został już prawie w całości wyremontowany, lecz pomimo to podtrzymał skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, jednakże z innych przyczyn od tych, które podniosła strona skarżąca, która w istocie ograniczyła się do kwestionowania decyzji z dnia 15 stycznia 1995 r. wydanej w postępowaniu administracyjnym ogólnym.
Podstawową kwestią w ocenie Sądu było ustalenie, czy może mieć w sprawie zastosowanie nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji administracyjnej i to wydanej już w trybie nadzwyczajnym /w postępowaniu nieważnościowym/ przewidziany w art. 154 par. i Kpa, czy też żądanie uchylenia bądź zmiany decyzji powinno być rozpoznane w trybie art. 155 Kpa.
Otóż orzekający w niniejszej sprawie skład Naczelnego Sądu Administracyjnego przyszedł do przekonania, iż nie ma prawnych przeszkód do prowadzenia postępowania w innych trybach nadzwyczajnych określonych w Kpa w stosunku do decyzji wydanej w postępowaniu nieważnościowym, oczywiście w razie zaistnienia właściwych dla tych trybów przesłanek.
W sytuacji jednak, gdy w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności z użytkowania budynku mieszkalnego z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia zapadło orzeczenie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji zawierającej omawiany nakaz, nie można uznać, iż na mocy tej decyzji żadna ze stron nie nabyła prawa w rozumieniu art. 154 par. 1 Kpa. W sprawie dotyczącej wyłączenia z użytkowania budynku mieszkalnego interes prawny /art. 28 Kpa/ ma bowiem nie tylko podmiot, na który nałożono określony obowiązek, ale także inne podmioty /osoby, które na podstawie tytułu prawnego korzystają z mieszkań w tym budynku/. Odmowa stwierdzenia nieważności powyższej decyzji daje więc prawo stronom postępowania do oczekiwania, iż zostanie wykonana decyzja określająca stosowny obowiązek. Nie można zatem z tych względów zastosować w sprawie trybu przewidzianego w art. 154 par. 1 Kpa, lecz właściwy do rozpoznania żądania skarżącego jest tryb określony w art. 155 Kpa.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 55 ust. 1 tej ustawy.Wyrok niniejszy ma ten skutek, iż organ właściwy w sprawie powinien ponownie rozpoznać wniosek strony skarżącej jednakże przy uwzględnieniu oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku.