Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r., po rozpatrzeniu zażalenia R. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2002 r., prostujące z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2002 r. odmawiającej po wznowieniu postępowania uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w D. z dnia [...] czerwca 1997 r., nakazującej R. S. doprowadzenie budynku mieszkalnego zlokalizowanego w B. do stanu zgodnego z prawem
- - utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2002 r.
W uzasadnieniu podał, że zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w swojej decyzji z dnia [...] lipca 2002 r. Omyłka polegała na błędnym wskazaniu tytułu wniosku strony. W początkowej części decyzji zamiast "o wstrzymanie wykonania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w D. z dnia [...].06.1997 r. nakazującej R. S. doprowadzenie budynku mieszkalnego zlokalizowanego w B. przy ul. [...], do stanu zgodnego z prawem" powinno być "o wznowienie postępowania w sprawie objętej decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego W D. z dnia [...].06.1997 r. nakazującej R. S. doprowadzenie budynku mieszkalnego zlokalizowanego w B. przy ul. [...], do stanu zgodnego z prawem, a utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] nr [...]".
Zdaniem organu wskazana w decyzji podstawa prawna – art. 151 § 1 pkt 1 kpa odpowiada jej sentencji, również uzasadnienie nie budzi wątpliwości, że postępowanie, zgodnie z wnioskiem strony, dotyczyło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r.
W ocenie organu odwoławczego, błędne zacytowanie tytułu wniosku strony stanowi oczywistą omyłkę pisarską, którą należało sprostować w trybie art. 113 § 1 kpa.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik R. S. wskazując, iż w trybie sprostowania oczywistej omyłki organ zmienił część dyspozytywną decyzji. Działaniem takim organ naruszył art. 113 § 1 i art. 107 kpa. Zdaniem skarżącego określenie zupełnie innej materii, jakiej dotyczyć ma decyzja, nie można potraktować jako oczywistej omyłki pisarskiej. Przewidziana w art. 113 § 1 kpa możliwość korygowania treści orzeczeń organów administracji dotyczy tylko takich błędów, które można zakwalifikować jako błąd pisarski lub rachunkowy i to taki, który jest oczywisty dla każdego. Dokonane sprostowanie powoduje jednak zmianę merytoryczną treści orzeczenia.
Skarżący wskazał, że niedopuszczalne jest aby którykolwiek z koniecznych składników decyzji administracyjnej (wymienionych w art. 107 kpa) miał być domniemywany. Sprostowanie tej wady decyzji uniemożliwiło stronie skuteczne dochodzenie swoich praw, gdyż decyzja była niezrozumiała.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie dodatkowo wskazując, iż o oczywistym charakterze omyłki sprostowanej skarżonym postanowieniem przesądza spójność treściowa decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w jej zasadniczych elementach, tj. określeniu podstawy prawnej, sentencji i treści uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Skarga jest zasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 113 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ administracyjny może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
W literaturze i orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 kpa błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa, 2000, C.H. Beck).
Jest zatem oczywiste, ze w trybie art. 113 § 1 kpa nie można zmieniać najistotniejszego elementu decyzji administracyjnej, jakim jest osnowa (rozstrzygnięcie) decyzji, która wyraża wolę organu administracji publicznej. Z tego powodu, w razie sprzeczności pomiędzy osnową decyzji a jej uzasadnieniem, za miarodajną należy przyjmować treść rozstrzygnięcia a nie odwrotnie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.08.1985 r., sygn. akt IV SA 730/85, GAP 1987, nr 3, poz. 43). Rozbieżność pomiędzy rozstrzygnięciem a uzasadnieniem należy ocenić jako omyłkę istotną, która nie może być sprostowana w trybie art. 113 § 1 kpa.
Zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie dotyczy w rzeczywistości sprostowania oczywistej omyłki, lecz rozstrzyga o istocie sprawy odmiennie od rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, której sprostowania dotyczy i jest wynikiem mylnego rozumienia przez organ uprawnień wynikających z art. 113 § 1 kpa.
Naprawienie istotnych błędów decyzji administracyjnej może nastąpić jedynie w drodze przewidzianej w przepisach kpa, w postępowaniu odwoławczym, bądź w postępowaniu nadzwyczajnym (wznowieniowym, nieważnościowym).
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.